W jednym z ostatnich tematów odnośnie Gomesa opisałem sytuację, którą przeżyłem na własnej skórze. Chcę się z wami podzielić skoro już napisałem, więc kopiuję też i tutaj, miłej lektury :)


ANEGDOTKA Z ŻYCIA:

Pamiętam, jak byłem na rewanżu z PSG... Kibice od początku wierzą i stadion żywy jak nigdy. Serio. 98 tysięcy ludzi na stadionie. Wszyscy śpiewają. Ciary niesamowite. 89 minuta, zaraz po bramce Neymara z wolnego, 4-1, Barca złapała wiatr w żagle. Do końca minuta + czas doliczony, wtedy jeszcze nie było wiadome ile. Czyli ryzykujemy, bo nie mamy nic do stracenia. Wznawiamy piłkę od bramki. PSG zakłada nam pressing już na 5-tce. Sergi Roberto robiąc ruch i biorąc na siebie Verrattiego podaje piłkę do Gomesa. Ten zamiast dograć do boku lub cokolwiek i wyjść z pod pressingu, a przy tym zrobić ogromną przewagę (Matudi, Verratti u nas na połowie) robi zupełnie coś niezrozumiałego. Co robi Gomes? Wycofuje do bramkarza. Wściekły Sergi Roberto frustruje się, a publika ogromne gwizdy. Zrobiło to na mnie wtedy spore wrażenie, naprawdę. Tego nie widać w telewizji, przeżyjesz to na stadionie. Od tamtego momentu zrozumiałem, że wszyscy czujemy tak samo. No bo... wyobrażacie sobie, żeby stadion gwizdał (to była wściekłość) na kogoś innego? Ja nie. Gomes nie nadaje się do gry w Barcelonie i taka jest niestety prawda.

Po końcowym gwizdku pamiętam, ze ściskałem się ze wszystkimi. To było najlepsze, co w życiu przeżyłem. Nie do opisania...