Dani Alves:

"3 miesiące temu, kiedy Barcelona dokonała niesamowitego powrotu w meczu z PSG w Lidze Mistrzów, oglądałem każdy moment meczu z mojej kanapy. Mogliście pomyśleć kiedy czytaliście gazety, że miałem nadzieję, że mój stary klub przegra. Jednak kiedy mój brat Neymar strzelił tego nieprawdopodobnego gola z rzutu wolnego? Wyskoczyłem z mojej kanapy, krzycząc do telewizora 'Vamoooosss'. I kiedy Sergi Roberto dokonał cudu w 95 minucie? Jak każdy inny fan Barcy na świecie, absolutnie oszalałem. Ponieważ prawda jest taka, że Barcelona cały czas jest w mojej krwi."


"W pierwszej scenie mam 10 lat. Śpię na betonowym łóżku w małym domu mojej rodziny w Juazeiro. Materac na łóżku był gruby jak mały palec. Dom pachnie mokrą ziemią, a na zewnątrz jest jeszcze ciemno. Jest piąta rano, a słońce jeszcze nie wzeszło, ale muszę iść pomóc ojcu na naszej farmie, zanim udam się do szkoły. Mój brat i ja wychodzimy na pole, a nasz ojciec już tam pracuje. Ma na plecach duży, ciężki zbiornik, którym spryskuje owoce i rośliny chemikaliami, aby zabić bakterie. Jesteśmy chyba za młodzi, aby przebywać wśród toksyn, ale mimo to pomagamy mu. To jest nasz sposób na przetrwanie. Przez wiele godzin rywalizuję z bratem, aby zobaczyć, kto może być najtwardszym pracownikiem. Ponieważ ten, którego ojciec uzna za lepszego pomocnika dostanie prawo do naszego jedynego roweru. Jeśli nie wygram tego roweru, muszę iść 12 mil od gospodarstwa do mojej szkoły. Powrót ze szkoły jest jeszcze gorszy, ponieważ gry w piłkę nożną w naszym sąsiedztwie rozpoczną się bez mnie. Więc musiałem biec przez 12 mil bezpośrednio na boisko. Ale jeśli wygram rower? Będę mógł mieć dziewczyny. Mogę odebrać jedną z nich na drodze i zaoferować im przejażdżkę do szkoły. Przez 12 mil, jestem mężczyzną". :-)