Gracze Barcy o Don Andresie, cd:

Busi: Podziwiamy się nawzajem i rozumiemy dzięki jednemu spojrzeniu. Nie jesteśmy gadułami albo krzykaczami, w ogóle rzadko otwieramy usta, jedynie obserwujemy w milczeniu. Może taka jest specyfika całej Barcelony: jesteśmy trochę cichsi, bardziej wycofani, nawet nieśmiali.

Gdy [Andres- przyp.] doznaje kontuzji, staje się innym człowiekiem. Jeśli nie może pomóc drużynie, jest przybity, przeżywa ciężkie chwile. Wtedy zbliżasz się do niego najbardziej.

Alves: Jesteśmy jak dzień i noc, reprezentujemy dwa odmienne światy, ale taka mieszanka przydaje się każdej drużynie. W składzie potrzebna jest równowaga, ale także trochę szaleństwa.

Nie da się powiedzieć o Andresie złego słowa. Jego pokorą jest dla ciebie codziennym źródłem nauki. Darzę go ogromnym szacunkiem. Być może ludzie nie doceniają jego znaczenia, bo znajduje się w klubie od tak dawna i podążamy za nim od zawsze, ale w dniu kiedy zakończy karierę, uświadomimy sobie, że jest jednym z wielkich. Nie cieszymy się jego występami, tak jak powinniśmy, bo wiemy, że jego następny mecz będzie tak samo wybitny.

~Andres Iniesta. Artysta futbolu. Gra mojego życia