Jeżeli strzelił gola, to nie zdobył dwóch. Jeżeli zdobył golazo (przepiękną bramkę – przyp.red.), rywal nie stawiał oporu. Jeżeli zanotował asystę, musi pokazywać się bardziej. Jeżeli przedryblował kilku obrońców, oni nie są piłkarzami pierwszej klasy. Jeżeli strzela z wolnego, mur podarował mu gola. Jeżeli strzeli w finale, rywal był już zmęczony. Jeżeli zdobędzie Złotą Piłkę, kto inny na nią zasługiwał. Jeżeli wygrywa pojedynek biegowy, obrońca później rozpoczął bieg. Jeżeli nie broni, nie gra dla zespołu. Jeżeli zagra słabe spotkanie, nie walczy dla drużyny. Jeżeli strzela dla FC Barcelony, a dla Argentyny nie, wtedy nie czuje kolorów, koszulki reprezentacyjnej. Jeżeli wygrywa wszystko na poziomie klubowym, nie ma to znaczenia, ponieważ nie wygrał niczego z dorosłą drużyną Argentyny. Gdy wygrywa z reprezentacją (Igrzyska Olimpijskie 2008), brakuje mu mistrzostwa świata. Jeżeli strzela hat-trick, obrona nie zrobiła niczego, aby temu zapobiec. Jeżeli strzela pięć goli, mógł strzelić przeciwko temu bramkarzowi siedem. Jeżeli był decydujący w ostatnich latach dla swojej reprezentacji, to i tak wciąż nie gra całkiem dobrze i wciąż nie zdobywa argentyńskiej publiczności. Jeżeli nie przywita się z dzieckiem, kiedy go nie widzi, jest złym człowiekiem. Jeżeli FC Barcelona zostaje wyeliminowana z rozgrywek, on jest temu winien. Jeżeli coś nie wychodzi Argentynie, on jest temu winien. Takie jest życie Lionela Andrésa Messiego Cuccittiniego. Jego chleb powszedni. Osoby, które mało podziwiają dobry futbol, zawsze znajdą „argument”, aby umniejszyć lub zakwestionować. Staramy się zachowywać i gromadzić każde twoje zagranie, ponieważ wiemy, że za piętnaście lat z wielką melancholią zobaczymy wideo z twoimi golami i zdjęcia z twoich celebracji. Na szczęście kiedy to minie, będziemy mogli powiedzieć: #NosotrosVivimosEnLaÉpocaDeMessi" (My żyliśmy w epoce Messiego).