4 maja, 2016 rok, godzina 20:00.

W szatni zajmowanej przez Manchester City na Santiago Bernabeu panowała względna cisza. Dało się usłyszeć pojedyncze rozmowy w różnych kątach pokoju, stuknięcia zamykanych szafek, kliknięcia klawiatur najwyższej klasy telefonów kiedy zawodnicy dumnie pisali przed meczem na swoich twitterowych kontach. Nagle otworzyły się drzwi, w których pojawiła się niczym cień lekko przygarbiona postura, bez wyrazu twarzy, bez zbędnych emocji. Trener Manuel Pellegrini przeszedł w kierunku środka pomieszczenia. Część graczy pokornie odstąpiła od swoich zajęć, inni raczej nie byli specjalnie zainteresowani całą sytuacją. Chillijczyk lekko chrząknął po czym zaczął swoją przedmeczową mowę.
-Panowie, dzisiaj gramy o coś więcej niż dobry wynik czy punkty. Dzisiaj możemy zdobyć szacunek, sławę, na wieki zapiszemy się na kartach historii. Dzisiaj jest dzień, w którym możemy odwrócić kartę, zmienić dosłownie wszystko, wrócić do domu jako bohaterowie! Spojrzeć żonie, dziecku, dziewczynie czy matce w oczy i zobaczyć w nich czysty podziw! Czy jesteście ze mną?!
Nastała głucha cisza. Po chwili wstał Gael Clichy i spokojnie rozejrzał się po pokoju po twarzach swoich kompanów. Głęboko westchnął po czym zwrócił się do Pellegriniego.
-Trenerze, przez te 10 minut co trener pierdolił farmazony, my wszyscy zarobiliśmy już po 15 i pół tysiąca funtów. Ja to widzę tak. Wychodzimy na boisko, idzie długa laga na nizioła, rudy coś poszarpie, Navas gdzieś tam wypuści piłę przed siebie na 20 metrów i cześć.
Chillijczyk był ewidentnie zdziwiony reakcją obrońcy.
-Na prawdę zupełnie wam nie zależy? - zapytał.
-Zależy - odpowiedział Clichy po czym położył rękę na ramieniu trenera. - Zależy żeby dziesiątego na koncie zgadzały się zera.
Wszyscy przytaknęli po czym wstali i ruszyli do wyjścia, godzina była 20:30.