Tak się dziś zastanawiałem, co mnie najbardziej denerwuje w obecnej sytuacji Barcelony i doszedłem do wniosku, że te wszystkie porażki, odpadnięcie z ligi mistrzów nie jest dla mnie denerwujące. Jest bardziej irytujące. Przyjmuję to do siebie na spokojnie. Trudno, stało się. W tym sezonie możemy wygrać jeszcze Ligę i Puchar Króla, a możemy skończyć z niczym. Raz się wygrywa, raz się przegrywa. To jest normalne. Jeszcze będą takie czasy, w których będziemy wygrywać trofea, a będą też takie, w których nic nie będzie nowego do postawienia w gablocie z pucharami. To przyzwyczajenie do samych zwycięstw, powoduje u mnie irytację, a nie zdenerwowanie.

Zdenerwowanie powoduje u mnie zupełnie co innego. Nie wiem, jak Was, ale NAJBARDZIEJ DENERWUJE MNIE ZACHOWANIE NASZYCH ZAWODNIKÓW PO TYCH WSZYSTKICH PORAŻKACH.
Jak może dochodzić do takich sytuacji, jak po wczorajszym meczu? Neymar wdaję się w jakieś sprzeczki z Barraganem. Po co? Co to mu da? Kilka miesięcy temu myślałem, że już powoli "dorasta". Nie wdawał się w bójki, przestał symulować, a teraz? Znowu zachowuje się, jak dzieciak.
To samo dotyczy tych głupich kopnięć, jak np. w meczu z Atletico, co Neymar kopnął chyba Juanfrana. Po co?
Suarez też zawsze doda coś od siebie. Skrobnie kogoś po nogach czy zwyzywa, jak np. w tunelu po chyba pucharowym meczu z Espanyolem. Chociaż potem to podobno był Mascherano, a nie Luis. Ale to nic nie zmienia. Zostaje jedno pytanie. Po co? Ja wiem, emocje i tak dalej, chce pokazać, że nie jest gorszy. Walczy o barwy klubu. Ale czy nie można walczyć o barwy na boisku w sportowy sposób? Potem są za to wszystko niepotrzebne kary itd., a co najgorsze na tym wszystkim traci dobre imię klubu. Jak chce się walczyć o klub, to na pewno nie w taki sposób! A jak już poniesie się porażkę, to trzeba przyjąć ją z godnością!