Coś wam powiem.
Kiedyś myślałem, że prawdziwa sztuka to kiedy crack z 10 na plecach objeżdża całą połowę i przy okazji jednych z najlepszych obrońców świata, strzela bramkarzowi w krótki róg i jeszcze dostaje za to owacje przez kibiców nienawidzących się klubów. Potem widziałem piłkę krążącą od zawodnika do zawodnika niczym piłeczka pingopogowa w finale mistrzostw świata gdzie spotyka się dwóch naturalizowanych żółtków. Teraz jednak wydaje mi się, że wiem jak wygląda sztuka w czystej postaci. Sztuka to kiedy trzech przyjaciół spotyka się na boisku i z uśmiechem na ustach robią co mecz wielkie show przy tym ciesząc się z nieswojego gola często bardziej niż ze swojego. Sztuką jest kiedy dwóch przyjaciół widzi, że jednemu coś nie idzie i stara się wyciągnąć go za uszy po to żeby poczuł troszke pewności siebie. Sztuką jest mieć w dupie indywidualne osiągnięcia tylko dbać o osiągnięcia swoich przyjaciół. To jest jedyna prawdziwa, pierdolona sztuka, którą powinni wykładać na studiach jako pierwsza definicja. Jedyna i prawdziwa. Panowie, myślałem, że na boisku już widziałem wszystko. Jak bardzo się myliłem przekonałem się w 2 połowie. Śmietanki, możecie nam odebrać trofea, możecie nam odebrać zawodnika, możecie starać się splamić nam herb, ale atmosfery w klubie nam nie odbierzecie. ani wy, ani nikt inny. taką atmosferą, taką przyjaźnią i taką współpracą zdobywa się tytuły. 3 przyjaciół magików z boiska i 8 wirtuozów futbolu. Panowie, chylę czoła, bo za to co widziałem należy wam się chapeau bas od każdego kibica na świecie do końca istnienia tego klubu, a na stadion wstęp powinien być tylko i wyłącznie w garniturach, bo to nie jest show, to nie jest spektakl.... to jest arcydzieło w najwspanialszej jego formie. jestem z was zajebiście dumny.