Popołudniowe przemyślenia kibica Barcelony, epizod 1.
Jak to jest, że zawodnik, który miał konflikt z trenerem, zarządem i innymi osobami, po tajemniczym i jakże dziwnym odejściu, potrafi się ciepło wypowiedzieć o Barcy, mówiąc, że był to najlepszy okres jego życia. Mowa tu oczywiście o Zlatanie, któremu w Barcy nie wyszło tak jak miało wyjść w głównej mierze przez Pepa, z którym konflikt miał na porządku dziennym. Mecze z Paryżem, czyli za każdym razem to samo - przedmeczowe uściski z każdym piłkarzem, na boisku uśmiechy i przyjacielskie zaczepki, po meczu wejście do szatni i złożenie gratulacji, zero zazdrości, zero jadu, zwykła przyjaźń. To samo R10, który został wyrzucony z Barcy, ale w barwach Milanu potrafił wbić do swojej byłem szatni, przywitać z każdym, opowiedzieć kawał i pogadać, nawet wspólne przedmeczowe foto za namową Puyol. Abi, którego od tak wyrzucili, stoi za Barcą obronną ręką. Taka właśnie jest Barca, nieważne jakim było się piłkarzem, czy komuś wyszło, czy nie - to się nie liczy, bo będąc w Barcy stajesz się częścią rodziny, a z rodziny od tak wyjść nie możesz. Chociażby Song, który w Katalonii się nie zadomowił, to z Neyem i Danim są na "with my bro" pod każdym foto. Za to się kocha Barcę. A czego się nienawidzi? Jej przeciwieństwa, czyli traktowania zawodników jak śmieci, których się wywala na zbity pysk do Schalke albo Porto. Obronna postawa byłych graczy Barcy i ich ciepłe słowa są w 100% zrozumiałem, natomiast bardzo mnie dziwią słowa Granero, którego trzeba wyszukać w necie, by coś się o nim dowiedzieć. Barcelona trzyma się razem, nawet jak część tej rodziny jest w Paryżu, Nowym Jorku czy Katarze. Real jest rozbity po świecie jak Boeingi i każdy szczeka swoimi cichym szczenięcym piskiem, by udowodnić jakim to się jest zagorzałym fanatykiem Białych, prawdziwym Madridistą, że aż de boli.