Ciekawa opowieść paru zawodników o chęci zwyciężania Messiego.

Trwa mecz charytatywny Messi i Przyjaciele kontra Reszta świata. Wszyscy dobrze się bawią, bo przecież doskonale zdają sobie, że nie chodzi o poważną rywalizację.Podczas gdy piłka wędruje spokojnie pomiędzy zawodnikami, Leo Messi podchodzi do Martína Demichelisa i mówi: „No, dalej, zagrajmy na poważnie, zaczyna mi się nudzić”.

Gerardo Grighini, który grał z Messim w juniorach Newell’s, tak wspomina czas spędzony w jednej drużynie z Leo:

„Dąsał się na boisku, gdy przegrywaliśmy, choć zdarzyło się to zaledwie kilka razy. Nie cierpiał przegrywać, interesowały go wyłącznie zwycięstwa”. Coś, co dla wielu mogło mieć destrukcyjny charakter, w przypadku Argentyńczyka od zawsze działało jednak budująco: „Gdy kiepsko nam szło, potrafił skanalizować złość i przekuć ją na wygraną. Przejmował piłkę i sprawiał, że schodziliśmy do szatni jako zwycięzcy”

Jako przykład zawodnik podaje mecz rozgrywany podczas jednego z wiejskich turniejów: „Pojechaliśmy do Pujato i po mniej więcej 10 czy 15 minutach meczu dostawaliśmy już 0:2. Leo się zdenerwował, nawet bardzo. Zdobył trzy bramki w osiem czy dziewięć minut. Tak po prostu”.
„Przegraliśmy mistrzostwa. Chodzi o turniej Arteaga, który dla jedenastoletnich chłopców jest małymi mistrzostwami świata” – wspomina Grighini. „Ulegliśmy z mojej winy. Leo był niewiarygodnie wściekły. Wyobrażacie to sobie? Nie odzywał się do mnie przez dwa czy trzy dni”.

Jednym z najsłynniejszych jest z pewnością „dialog” pomiędzy Messim a Villą, który w biografii Argentyńczyka cytuje Balagué:

Messi: „Zagrywaj mi piłkę pod nogi, pod nogi! Zagrywaj tutaj!”.
Villa: „Przecież nad nią nie panujesz! K**wa mać, stary! Miałem piłkę, to ci podałem”.
Messi (pokazując palcem, gdzie powinien otrzymać podanie): „Tam, do k**wy nędzy, tam!”.