Scaloni: No i co z dziesiątką?
Paredes : Dziesiątką? Nie, daj mi Cubarsiego . Ten młody szczyl zostaje po mojej prawej – chcę być z nim twarzą w twarz.
Scaloni: Cofnij się bardziej w lewo.
Paredes: Nie cofam się. Widzisz? Rodri wychodzi, a wtedy Yamal wpada w dziurę. Właśnie tam chcę go dopaść.
Scaloni: To nie twoje zadanie go brać.
Paredes: No właśnie w tym jest problem! Obok mnie Rodri, a ja muszę trzymać środek. Jak Cubarsí wyjdzie za daleko – skosimy go.

Scaloni: Dobra, to co chcesz?
Paredes: Niech Ota weźmie Yamala na amen. Ten mały chce dryblować? Niech drybluje… prosto pod nasze nogi. A my z Enzem bierzemy Cubarsiego i Rodriego.
Enzo : (z uśmiechem)
Jak Pedri wejdzie, też jest mój. Pięść między żebra albo walnę tak, że go wgniotę w murawę. Żadnego technicznego cyrku.
Paredes: (śmieje się groźnie)
Dokładnie. Cubarsiemu jak tylko wyskoczy z linii – za0ierdolimy go tak, że będzie pamiętał ten finał do końca kariery. To nie jest plac zabaw, mały. Tu się płaci za każdą głupotę.
Scaloni: Tylko nie przesadźcie za bardzo…
Paredes: Spokojnie trenerze. Będziemy grzeczni… bardzo grzeczni.