A w United po staremu, kawałek wywiadu Bruno, gdzie opowiadał o swoim żalu do klubu, który latem próbował (a przynajmniej zachęcał) Bruno do przejścia do Al-Hilal:

– Bardziej niż bolało, to zasmuciło, bo jestem piłkarzem, któremu nic nie mogą zarzucić. Zawsze jestem dostępny, zawsze gram, dobrze czy źle. Daję z siebie wszystko. Wtedy widzisz wokół siebie piłkarzy, którzy nie cenią tego klubu tak bardzo i nie bronią go tak mocno. To mnie smuci.

Bruno uderza tu nie tylko w klub, ale bardziej w kolegów w szatni, a przynajmniej ja tak to odbieram. Wychodzi na to, że w United, pomimo którejś już przebudowy składu (właściwie ta przebudowa trwa niezmiennie od czasów odejścia SAFa), dalej w tym klubie są piłkarze, którzy kładą lagę na klub i nie grają z pełnym zaangażowaniem.