Wyobraźcie sobie pełne Camp Nou. Ponad 100 tysięcy ludzi. Młodzi starsi, kobiety, dzieci, najróżniejsi ludzie. A teraz patrzycie przed siebie i widzicie boisko. Widzicie to? A teraz wyobraźcie sobie, że ci wszyscy dookoła są martwi i leżą na tym boisku (a raczej na takim odcinku tyle że o połowę węższym). Jeden pod drugim. Nierealne? Niestety realne.

W nocy z 29 na 30 września 1941 rozpoczęła się masakra w ukraińskim wąwozie w Babi Jar.
Babi Jar to wąwóz w okolicach Kijowa. Fragment wąwozu wykorzystanego do masakry ma wymiary podobne do boiska piłkarskiego stąd takie porównanie. Niemcy po zajęciu tych terenów kazali okolicznym Żydom udać się w to miejsce biorąc ze sobą dokumenty i kosztowności. Pierwszego dnia spędzono tam prawie 34 tysiące ludzi, których rozstrzelano. W kolejnych dwóch latach zabito tam następne 70-100 tysięcy ludzi (różne są szacunki. Niektóre mówią nawet o 150 tysiącach zabitych w sumie). Ukraińskie siły jak i przez całą wojnę chętnie pomagały nazistom tak i było w tym przypadku, aczkolwiek egzekutorami było tu w niemal całości Niemcy. Zdarzały się również chlubne wyjątki, kiedy Ukraińcy ratowali swoich sąsiadów zydow. Kiedy "rasa panów" jednak nie wygrała i wycofywała się, ciała zasypane w wąwozie nakazano odkopać i spalić na stosach.

Co się stało z tymi, którzy pomagali w całej operacji? Ano to samo co z każdym kto zaufał nazistom - sami zostali zabici. Skąd zatem wiadomo o tym co się stało? Od ludzi, których wola przetrwania i szczęście była równie wielką jak rozmiar tej masakry. Jedna z takim ofiar jest Dina Pronichewa. Otrzymała strzał jak wszyscy inni, jednakże szybko padła udając martwą. Nie wydawała z siebie nawet jęków, bo Niemcy dobijali takich. Została przysypana ziemia i ciałami innych zabitych, a w nocy wygrzebała się spod tej ziemi, i naga jak wszyscy inni, z krwawiącą rana uciekła - także przed ciągle dobijającymi innych Niemcami.