13 sierpnia 1944 r. na Starym Mieście podczas Powstania Warszawskiego, ginie młodziutka Maria Bartnik ps. „Diana” – trzynastoletnia łączniczka legendarnego Batalionu „Parasol”.
Zginęła najprawdopodobniej w chwili, gdy eksplodował zdobyczny niemiecki nosiciel ładunków – pojazd, który błędnie nazwano „czołgiem-pułapką”.
(scena ta została przedstawiona w filmie Miasto 44).

Ostatni raz widziano ją, gdy ul. Długą szła w patrolu u boku Stanisława Letowta „Bohuna”.
Maria była dzieckiem, które dorosło w piekle okupacji. Jej ojciec, dr Tadeusz Bartnik, został rozstrzelany przez Niemców w 1939 roku. Matka, Irena Bartnikowa, działała w konspiracji – w lutym 1944 r. trafiła do Auschwitz, gdzie została zamordowana.

W wieku trzynastu lat Maria była sierotą. Zamiast jednak kryć się w ruinach, niosła meldunki, biegnąc przez ostrzał i barykady. Miała brata, Jerzego „Magika” – również żołnierza Armii Krajowej, który przeżył wojnę i został najmłodszym kawalerem Orderu Virtuti Militari.

Diana mogła żyć. Mogła dorosnąć, zakochać się, zdobywać wiedzę, mieć własną rodzinę. Wybrała jednak służbę – i zapłaciła najwyższą cenę.
https://f.1944.pl/BiogramPhotos/8/7/3/8734a727f479bde982481f52acfdcd0e-603ad-fill-1920-0-wm.jpg
https://www.1944.pl/powstancze-biogramy/maria-bartnik,2223.html