Na niemieckie kombinacje przydałaby się konkretna odpowiedź, ale to raczej na pewno nie z tym rządem uczepionym niemieckiej spódnicy.

"Współodpowiedzialność" Polski i Polaków za holokaust wygląda tak (porównanie stopnia winy):

"Strona niemiecka:

1. Naród niemiecki wybrał sobie nazistowski reżim Hitlera.
2. Nazistowskie władze państwa niemieckiego podjęły decyzję o holokauście - głównie na Żydach i Polakach.
3. Niemieckie społeczeństwo potulnie akceptowało zbrodnicze działania własnej władzy - np. wojenne - akceptowało je i brało w nich czynny udział. 4. Niemiecka armia i służby dokonały rzezi na cywilach i fizycznie przeprowadziły holokaust zgodnie z planami władz politycznych.
5. Za ww. brodnie karano odznaczeniami i awansami.
6. Niemieckie władze - okupujące Polskę - karały za POMOC Żydom. Od pewnego momentu śmiercią.

Strona polska:

1. IX 39' Państwo Polskie przestało istnieć - nie na skutek własnej decyzji, a w konsekwencji agresji niemieckiej. Powstały za to Państwo Podziemne i Rząd na uchodźctwie, które w jakiś sposób można uznać nieformalnymi reprezentantami zniewolonego wówczas narodu polskiego.
2. Państwo Podziemne przez cały okres okupacji Polski walczyło z Niemcami oraz ich zbrodniczymi praktykami.
3. Armia Krajowa i służby - podległe PP - wspierały powstanie w getcie warszawskim 43', gdy Niemcy zdecydowali się zabić wszystkich znajdujących się w nim Żydów.
4. Polski oficer AK - Jan Karski - wykonując rozkaz, wykonał misję poinformowania naszych sojuszników (USA) o trwającym ludobójstwie na Żydach.
5. Państwo Podziemne i podległe mu struktury (AK i inne) SYSTEMOWO PRZECIWDZIAŁAŁY HOLOKAUSTOWI. Podejmując często duże ryzyko.
6. Kolaboracja z Niemcami, denucjacja Żydów były surowo karane przez PP i AK, także karą śmiercią.

W obliczu tego porównania, trudno nie dojść do wniosku, że gdyby móc wytypować tylko jednego przeciwnika holokaustu (który odbywał się także na Polakach) , którego należałoby postawić po przeciwnej stronie do Niemców (jako wykonawców holokaustu) - to może to być tylko polskie Państwo Podziemne i podległe mu struktury. Bowiem nawet Żydzi nie podjęli w sposób zorganizowany i masowy działań przeciwko własnej zagładzie (poza zrywem w getcie).

W efekcie, trzeba zastanowić się nad postulatem, by żądać od Izraela uznaniem Polski i Polaków jako pierwszych (a może i jedynych) obrońców Żydów przed holokaustem w czasie II wojny światowej. Bowiem systemowo nikt inny tego nie robił.

Z kolei nasze władze i instytucje państwowe powinny w tej historycznej kwestii jasno, dobitnie, głośno i skutecznie wprowadzać do światowego obiegu narrację, że Polska i Polacy nie tylko nie są współwinni (to kontrskuteczne, bowiem ciągle jesteśmy w defensywie tłumacząc, że to nie "polskie obozy") , ale jako jedyni mamy prawo - uznając, że III RP jest kontynuatorem prawnym PP - podnosić, że Polska i Polacy byli OBROŃCAMI Żydów i zwalczali holokaust.

Musimy być w tej narracji kreatywni i narzucić swoją narrację - ala bohater Karski przeciw Niemcom i holokaustowi. I niech to inni próbują zaprzeczać, że tak nie było (defensyw narracyjna)

W tym kontekście, narracja w Domu polsko-niemieckim w Berlinie MUSI być
odzwierciedleniem pojednania pomiędzy ZBRODNIARZEM (państwo niemieckie) A OFIARĄ (państwo polskie ) wojny i holokaustu. A nie inicjatywą współsprawców? (bezczelni).

Piszemy tu o polityce historycznej, którą wreszcie należy zacząć prowadzić. I nie, nie ma znaczenia, że były przypadki - historyczne i prawdziwe - w których jacyś degeneraci polskiej (ale i innych) narodowości dopuszczali się denucjacji względem Żydów. Polski naród nigdy nie był i nie jest odpowiedzialny z tego powodu, bo ci ludzie nie byli jego reprezentantami, tylko - jak współcześni kryminaliści - patologią, która działała w swoim imieniu i na własny rachunek. Co było zresztą karane przez PP i AK.

Postulują by w końcu przestać być skromnymi i zakompleksionymi ofiarami cudzej, kłamliwej narracji. Stwórzmy legendę Państwa Podziemnego, Armii Krajowej - nawet w oparciu o wizerunek Jana Karskiego - jako obrońców przez Niemcami i holokaustem. Jedynych bohaterów tamtej wojny, którzy realnie i systemowo walczyli z ludobójstwem Żydów. I trzeba to robić z dumą, patosem, po amerykańsku. Żeby się w Berlinie i Tel-Awiwie zadławili tą narracją. O ile bardziej prawdziwszą i zgodną z historią, niż to, co próbują nam przylepić!"