Stare porzekadło, które wymyśliłem przed chwilą mówi: "Nie jest dobrze, gdy jest za dobrze."

Ten sezon jak dotąd to jest jakieś cholerne spełnienie piłkarskich marzeń. Mecze ogląda się z wielką przyjemnością, a i przekłada się to na wyniki. Jest wygrany superpuchar, jesteśmy w finale pucharu krajowego, w lidze prowadzimy, a nawet w Champions League idzie bez zastrzeżeń i nie musimy się nikogo bać. Z kim byśmy nie zagrali to przeciwnik faworytem nie będzie - przynajmniej na papierze. To my jesteśmy drużyną, która dyktuje innym jak gra się w piłkę i wyznaczamy poziom do którego inne drużyny muszą się wspiąć, żeby nas ewentualnie próbować pokonać. Jakby tego było mało to jednymi z ojców tych dotychczasowych osiągnięć jest dwóch Polaków. Boję się, że się zaraz obudzę...

Najgorsza w tym wszystkim jest jednak świadomość jak niewiele potrzeba, by tak dobra sytuacja nagle odwróciła się o 180 stopni i zostaniemy bez najważniejszych pucharów. Choć przed sezonem samo wygranie LaLigi było bardzo fajną opcją, tak teraz chyba wszyscy czulibyśmy pewien niedosyt. Cele minimum dynamicznie się zmieniają. To już nie jest kwestia: powalczyć o puchar króla, powalczyć o ligę i nie skompromitować się w Lidze Mistrzów. Teraz po takim sezonie aż szkoda będzie nie zdobyć co najmniej mistrzostwa Hiszpanii ORAZ pucharu króla lub po 10 latach sięgnąć ponownie po wymarzoną Ligę Mistrzów. Co by nie mówić: Flick jest wielki! I to niezależnie od tego jak skończy się ten sezon, bo on robi swoje i tylko pech może odebrać nam radość z kolejnych pucharów.