Trochę w opozycji do tych super empatycznych i fajnych ludzi co tylko poprawiają innych, by się lepiej poczuć. Prawda jest taka, że piłkarze są na każdym kroku w uprzywilejowanej pozycji. U nas w pracy zmarła jedna pani (wylew w domu) to reszta normalnie dalej była w pracy i robiła swoje. Osoba z którą spędzaliśmy 40 godzin w tygodniu, bo mamy system jednozmianowy. I tak jest praktycznie wszędzie. Ciekaw jestem czy jakby ktoś z Was super empatów przyleciał na ten mecz z Nowej Zelandii czy Japonii czy też byście byli tacy super wyrozumiali. Bo łatwo jest być wyrozumiałym siedząc na wygodnej sofie z piwkiem i machnąć ręką, bo obejrzycie sobie kiedy indziej. W każdej pracy takie coś due pewnie wydarzyło/ wydarzy i nie zamyka się z tego powodu piekarni, aptek czy innych miejsc.