Czy uważacie, że w naszej kulturze nieśmiałość, unikanie pokazywania swojej unikalności jest traktowana jako cnota? U nas ludzie sukcesu są nazywani bucami i złodziejami, a osoba co jest sztucznie skromna jest bardziej szanowana?
Takie przemyślenia moje powstały na podstawie stwierdzenia, że w naszej piłce juniorom czy na niższym poziomie się wpaja, że nie wolno dryblować, tylko musisz zawsze podawać i się nie popisywać.
Takie coś też wpływa na naszą codzienność, bo chyba generalnie Europejczycy mają mało odwagi do robienia czegoś odważnego, ryzykownego. Amerykanie, uważani za "głupszych" ryzykują więcej, ale przez to mają najwięcej start-upów na świecie.
Taka mentalność nas cofa i utrudnia nam rozwój.