Witamy na La Rambla, gdzie dyskusje toczą się całą dobę! La Rambla to dział stworzony specjalnie dla zarejestrowanych Użytkowników FCBarca.com. Zapraszamy do rejestracji oraz dyskusji nie tylko o Barcelonie i nie tylko o piłce nożnej. W tym dziale obowiązuje regulamin serwisu FCBarca.com, który znajdziecie
tutaj.
Online: 1691 Culés
3
Gdy 5go kwietnia 2022 roku Phoenix Suns pokonali Los Angeles Lakers i tym samym oficjalnie ustanowili rekord zwycięstw w historii organizacji w pojedynczym sezonie (63), Devin Booker od razu poszedł do legendarnego komentatora Słońc, Ala McCoya. Ściągnął swój jersey, chwycił długopis i napisał na koszulce:
„50 sezon, rekord organizacji. Kocham cię, stary, i doceniam za wszystko”.
Nie chodziło wcale o 50. rocznicę powstania klubu, a staż McCoya przed mikrofonem. Był głównym głosem The Valley. Ścieżką dźwiękową każdego meczu Suns. Najdłużej komentującym spotkania NBA w historii tej ligi. Żywą legendą, która - w opinii wielu lokalnych kibiców i postaci związanych z koszykówką - zasługiwała na swój pomnik przed halą bardziej, niż Charles Barkley, czy Steve Nash.
Dziś już nie słychać jego charakterystycznego powiedzonka „SHAZAM!”, gdy Suns trafiają trójkę. Po 51 sezonach za pasem 90-letni Al McCoy odstawił mikrofon i przeszedł na emeryturę. Jego pożegnanie zaraz po Game 6 tegorocznych Półfinałów Konferencji było wzruszające zwłaszcza, gdy zwrócił się do wszystkich osób niewidomych:
„Przez te wszystkie lata zaprzyjaźniłem się z wieloma osobami niewidomymi i niedowidzącymi. Nawet nie wiecie, ile dla nich znaczy radio i taki komentarz. Chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy wpuścili mnie do swojego życia. Wiem, że są ludzie, którzy słuchali nas będąc w szpitalach. Naprawdę dziękuję” - mówił.
McCoy urodził się w 1933 roku w malutkim miasteczku Williams w stanie Iowa, liczącym około 307 mieszkańców (dane spisu ludności z 2020 roku). Dorastał pośród farm i bezkresnych pól, bez elektryczności, z radyjkiem na baterię przy uchu. Dzięki temu zakochał się w sporcie i chciał podążać ścieżką swoich idoli, Jacka Brickhouse’a, Berta Wilsona i Harry’ego Caraya, którzy świetnie oddawali emocje podczas baseballowych potyczek Chicago Cubs. Jako dziecko kochał wyobrażać sobie mecze i komentować je w eter do swoich świń i krów zupełnie tak, jakby był na wielkiej scenie w Chicago Stadium, czy Madison Square Garden.
(Ciag dalszy w komentarzu)
2
@SenseiFCB
To popchnęło go później, by dostać się na uczelnię Drake University na wydział sztuki aktorskiej i dostać pracę w lokalnej rozgłośni radiowej na pierwszym roku, co dało początek jego wieloletniej karierze komentatora. Przez wiele lat budował swój warsztat, wielokrotnie zmieniał miejsce zamieszkania i pracodawców aż wreszcie w 1958 roku znalazł się w Phoenix, gdzie zanim w latach ‘70 stał się głosem Suns, oddawał emocje na meczach lokalnych drużyn baseballa, futbolu amerykańskiego i hokeja.
Ale to koszykówka była jego największą miłością, więc kiedy liga oficjalnie przyznała miastu drużynę NBA w 1968 roku, Al McCoy doskonale wiedział, jaki musi być dalszy etap jego komentatorskiej przygody. Kiedy w 1972 roku w ręce Jerry’ego Colangelo wpadła demówka z nagraniem McCoya, od razu generalny menedżer zdecydował się zatrudnić Ala, którego głos rozbrzmiewał w hali Suns później przez ponad pół wieku w radio, w tym 31 lat również dla telewizji.
„Ktoś kiedyś powiedział mi, że trenerzy, gracze przychodzą i odchodzą, a komentatorzy nadają tożsamość drużynie. Nie da się wymienić wszystkich zasług [McCoya] dla organizacji Phoenix Suns” - mówił Colangelo.
https://zapodaj.net/plik-PaXLYLKbo0