Taka mnie refleksja naszła.
Po oglądaniu 20 minut pierwszej połowy meczu na Bernabeu i meczu na Etihad. Piłka jako mi, kibicowi przed telewizora, gdzie nie mam żadnego wplywu na grę drużyny powinna sprawiać radość. Siadam, poświęcam 2 godziny na oglądanie widowiska. W tym czasie moi [kibic Realu] zawodnicy nie potrafią wymienić 3 podań z rzędu. Jaka to jest radość dla mnie jako degustatora futbolu? Rozumiem, trofea tylko się liczą bla bla bla, liczy się to co w gablocie bla bla bla. Ale właśnie po to kibicuje Barcelonie, bo siadam co tydzień z nadzieją na zabawę na boisku, na magię. A nie przepychanie kolanem meczów w ostatnich minutach, oglądam 60 meczów w sezonie w męczarniach żeby na koniec pocieszyć się w jeden wieczór z hipotetycznego zdobytego trofeum.
Dla mnie City w tym sezonie wygrało moje patrzenie na piłkę, nawet tego finału nie muszę oglądać. Wiem, że można grać w piłkę w taki sposób, że kibicowi się banan na ryjcu pojawia. Lepiej na dno upaść ze swoją wizją niż czyjąś - J. Cruyff