Za to jeszcze bardziej lewe gierki niz Real w Hiszpanii,do ległej 0szacunku na zawsze.
Oto dlaczego tak mysle:

"Niewiele brakowało, a inna z legend Legii wcale, by nią nie została. Chodzi o Lucjana Brychczego, który po odbyciu dwuletniej służby chciał wracać na Śląsk, konkretnie do Piasta Gliwice. Oczywiście działacze warszawskiego klubu, wiedząc jakiej klasy piłkarzem jest „Kici” za nic w świecie nie chcieli go puścić.

Jedynym sposobem było przekonanie najbliższych Brychczego do pozostania w stolicy. To ludzie związani z PZPR umieli robić naprawdę wyśmienicie. Ojcu piłkarza wysnuto wizję o tym, jak jego syn będzie służył dla dobra kraju i podtrzyma rodzinną tradycję, a żonie obiecano duże mieszkanie na Mokotowie. Rzeczywistość okazała się trochę inna, ale zadanie zostało wykonane.

– „Zgodziłem się, bo obiecano, że będę mógł po roku odejść do Górnika. A mnie bardzo zależało, żeby grać w jednej drużynie z Polem i Kowalem. W 1958 roku czekało już na mnie mieszkanie w Zabrzu, poza tym moja żona nie chciała przenosić się do stolicy. Podobno w sprawie mojego transferu interweniował nawet Edward Gierek. Nic to nie dało. Powiedziano mu, żeby nie mieszał się w sprawy wojskowe” – wspominał później Brychczy.

Gdyby ktoś spytałby się Pana Lucjana, czy nie żałuje, że pozostał w Warszawie, odpowiedziałby jedynie uśmiechem, bo od ponad 60 lat Brychczy dzień w dzień przychodzi na Łazienkowską. Najpierw jako wyśmienity piłkarz, a potem klubowy trener.

Transfery na linii Śląsk-Warszawa zawsze były śliskim tematem. Ślązacy niezbyt chętnie chcieli grać w Legii, mogąc występować w silniejszym Ruchu i Górniku. Dlatego też do skutku nie doszedł „transfer” Gerarda Cieślika do CWKS-u. Był to nieliczny przypadek, kiedy stołeczny klub poczuł, że nie jest ponad wszystkimi. Przed zesłaniem do Legii uratowała go interwencja jednego ze śląskich dygnitarzy, który wybłagał najważniejsze osoby w kraju o pozostawienie piłkarza w Chorzowie. W Warszawie nie udało się zatrzymać Ernesta Pohla i Edwarda Szymkowiaka. Ta dwójka odbyciu obowiązkowej służby nawet nie chciała słyszeć o pozostaniu w stolicy.

– Tak się składa, że akurat kluby wojskowe i milicyjne płaciły najgorzej. Mieliśmy kilka razy niższe premie od Górnika. Nic dziwnego, że Henryk Loska, kierownik zabrzan, kusił mnie w hotelu Bristol: Janusz, przychodź do nas. Teraz 2,5 tysiąca dolarów nie robi wrażenia, wtedy ta sprawa załamała mi karierę – opowiadał Janusz Żmijewski, tłumacząc, czemu gra w Legii Warszawa nie była wcale spełnieniem marzeń, zwłaszcza dla tych, którzy posmakowali gry w śląskich potentatach."
https://rfbl.pl/komunistyczne-transfery-legii/
Nawet gosri niz Real w Hiszpanii i Bayern w Niemczech razem wzieci.