Znalezione na FB.
Fajnie się to czyta.
Gdy rozpoczyna się mecz, cała Hiszpania siedzi przed telewizorami. Barça, dodatkowo zmotywowana zajściami, znajduje wreszcie koncentrację i inspirację, czego brakowało jej od początku sezonu, i gra dobrze. Decydujący jest pierwszy gol, później często powtarzany w telewizji: Guardiola podaje do Romário, który będąc przed Alkortą, wykonuje „krowi ogon” (brazylijski drybling, praktycznie niestosowany w Hiszpanii: zawodnik zagarnia piłkę w jedną stronę, żeby za chwilę gwałtownie zmienić kierunek), biegnie i korzystając z wyjścia z bramki Buyo, strzela przy dalszym słupku. Piękno tego gola sprawia, że Camp Nou nie posiada się z radości. Mimo to do przerwy jest tylko 1:0. Real Madryt, mimo kontuzji Alfonso (obiecujący napastnik ze szkółki, który posadził na ławce rezerwowych Butragueño), broni się i utrzymuje wynik.

Niedługo po wznowieniu gry Stoiczkow upada w pobliżu pola karnego Realu. Madridiści upierają się, że nie było faulu, jednak Urío wskazuje na rzut wolny. Koeman uderza w swoim stylu, zdobywa bramkę na 2:0 i wywołuje szaleństwo na trybunach. Cruyff natychmiast zmienia Stoiczkowa (mającego już na koncie żółtą kartkę i dalej bardzo pobudzonego), wprowadzając Laudrupa.

Więcej mądrości i mniej ognia, ale ogień już na boisku nie był potrzebny. Teraz opanował trybuny. Na marginesie: wtedy można było wystawić tylko trzech obcokrajowców, a w składzie Barçy znajdowało się czterech: Koeman, Laudrup, Romário i Stoiczkow. Laudrup najczęściej był tym poszkodowanym, co zdecyduje później o jego przejściu do Realu Madryt, o czym piszę w dalszej części rozdziału.

Od tego momentu Barcelonie idzie jak po maśle. W 57. minucie strzela na 3:0 (Romário), w 81. na 4:0 (trzeci gol Romário tego wieczoru) i w 87. na 5:0 (Iván, młody asturyjski piłkarz, który potem nie zrobi wielkiej kariery w Barcelonie). Camp Nou tonie w ekstazie. Toni Bruins, asystent Cruyffa, podnosi się, trzymając w górze otwartą dłoń i pokazując pięć palców, magiczną liczbę dla publiczności. Tych pięć goli kibicom w podeszłym wieku odejmuje 20 lat, przypominają sobie 5:0 na Santiago Bernabéu z lutego 1974 roku, jeden z najbardziej radosnych wieczorów w historii Barcelony. Cruyff był wtedy nowo przybyłym piłkarzem, teraz jest wybitnym trenerem klubu i uczynił Barcelonę naprawdę wielką. Znowu Cruyff.

Barcelońskie gazety rozpisują się w ironicznym tonie, madryckie lamentują. Piłkarze Barçy, wraz z żonami i narzeczonymi, wychodzą, żeby się zabawić, do Up & Down, najsłynniejszego lokalu w mieście, gdzie raz za razem rozbrzmiewa piosenka Botifarra de pagès zespołu La Trinca, opowiadająca o tamtym 5:0 sprzed lat: Sonaren cinc campanades allà a la Porta del Sol. Cinc cops plorà La Cibeles. Madrid estava de dol… Ci najstarsi z najstarszych pamiętali jeszcze 5:0 z marca 1945 roku, ze wspaniałych lat Césara. Tamto zwycięstwo pozbawiło Real pierwszego miejsca w lidze, którą ostatecznie wygrała Barça z jednym punktem przewagi.

Fragment pochodzi z książki pt. "Barça vs. Real. Wrogowie, którzy nie mogą bez siebie żyć".