Wczoraj po meczu przeczytałem zabawny komentarz na La Rambli w którym ktoś postawił tezę, że Lewy przyszedł do Barcelony po to, by wygrać złotą piłkę. Ludzie kochani...
Pozwólcie, że Wam coś uplastycznię. Lewy do Barcelony przybył na wakacje.
Pomieszkać w jednym z najprzyjemniejszych miejsc na świecie, ogrzać się w katalońskim słońcu, wytarzać się z Anką w piasku pięknych plaż Costa Brava, jeść paelle i popijać ją sangrią z lodem. Jak ktoś domaga się ogromnie zmotywowanego cyborga, strzelającego seryjnie bramki niczym niemiecka, niezawodna maszyna to niech sobie odwinie jakieś powtórki z meczów Bayernu, bo Lewy ten etap ma już za sobą. Nie można mu absolutnie odbierać ambicji, etyki pracy i profesjonalności, ale to już nie jest i nigdy nie będzie "Lewy z Baja", który nabity jak kabanos łokciami podbijał lima pod oczami obrońcom. Dziś to już raczej przewraca się jak tyczka na wietrze i wcale nie jedynie w pojedynkach z obrońcami pokroju Militao.
To całkiem zrozumiałe, że na starość chce wygrzać tyłek w słońcu i odetchnąć w ostatnich latach kariery, w prawie że rajskiej stolicy Katalonii, odpoczywając w końcu od tych wszystkich rekordów, historycznych osiągnięć, pogoni za liczbami, niemieckiej musztry oraz sumienności, lat poświęceń, wyrzeczeń, ciężkiej pracy na sukces bycia w pewnym momencie najlepszym piłkarzem świata.
Do tego nie ma już kogoś takiego ambitnego jak choćby Muller, który za plecami pokrzykiwałby mobilizująco "Arbeit, arbeit Robert" i kazał biegać jak niezmordowany pies. W zamian tego w szatni przed rewanżowym meczem usłyszy od Xaviego, że "to Real jest faworytem", a przerwie większość kolegów płacze i wyciera nosy w chusteczki, bo pierwszy gol ich dobija mentalnie.
Z kim przystajesz, takim się stajesz - nie dziwne więc, że Lewemu nie zależy już AŻ TAK ambitnie na liderowaniu i targaniu na swoich plecach w ważnych meczach reszty zespołu. Zresztą wątpię czy w ogóle on sam jedynie miałby siłę by na tyle rozpalić ognisko odwagi by podnieść ducha drużyny. Liderów w szatni potrzeba ciut więcej niż jednego, a to przecież w większości dzieciaki, toteż wcale nie zdziwiła by mnie sytuacja, gdy w pomeczowym wywiadzie na pytanie o przegrany mecz odpowiedział by rodem z tego mema:
- "No szkoda w ch..., że przegraliśmy. Coś jeszcze, bo Anka nalepiła bezglutenowych patatas bravas i się spieszę bo wystygną." Widzieliście wczoraj jakieś większe załamanie na murawie pod koniec lub po końcowym gwizdku? Dla mnie drużyna wyglądała a pogodzoną z losem.
Na koniec może należy też niektórym z Was przypomnieć, że od zawsze jego marzeniem była gra w Realu. Marzenia o grze w Hiszpanii się spełniły, ale Barcelona, chociaż świetna do życia i ciągle mocna piłkarsko (wygrana La Liga pozwala na taki epitet się pokusić) jest dla niego jedynie opcją zastępczą, bo w Madrycie go nie chcieli po nienaturalnie dobrym sezonie Benzemy. Był im niepotrzebny w momencie, w którym zdecydował się z Bayernu odejść. Przegapił swoją szansę gdy wabili go bodajże dwukrotnie? w poprzednich latach.
Jest świetnym piłkarzem, jednym z lepszych napadziorów tej generacji i można wymagać od niego wiele, ale bierzmy proszę pod uwagę, że swój prime z racji wieku i etapu kariery już raczej ma za sobą. A gdybym się wobec tego pomylił, czego mu życzę, to również należy zrozumieć i dać mu prawo do dołka i gorszych chwil, bo kiedy mógł sobie ostatni raz na taki pozwolić? W pierwszym sezonie BVB? Od tego czasu TOP!