Na papierze 4-4-2 Argentyny z de Paulem na skrzydle budzi pewne przykre wspomnienia i jest w nich wiele analogii tego jak dostać na własne życzenie. Aczkolwiek nie mam pojęcia jak to będzie wyglądać na boisku, osobiście uważam, że desygnowałbym do gry Di Marię na prawe skrzydło przechodząc na 4-3-3, a grający z kontuzją de Paul jak niegdyś Arturo Vidal może być gwoździem do trumny, nie mówię, że Chorwacja ten mecz wygra, tylko że przy zachowawczej taktyce przeciw najlepszej linii pomocy (najbardziej zgranej) mecz może wymknąć się spod kontroli i żeby go uratować, będzie trzeba reagować w drugiej połowie, a możliwie nawet drżeć o wynik w dogrywce co będzie marnowaniem sił mając na przeciwko siebie najprawdopodobniej wypoczętą Francję, albo co mało prawdopodobne świetnych fizycznie Marokańczyków równie mogącym biegać bez końca. Takie są moje przemyślenia, oczywiście zachowawcza taktyka Scaloniego może przynieść rezultat, ale widzę, że styl gry upodabnia się do Francji co mnie w jakiś sposób dotyka, z tego względu, że Francuzi mają fizycznych wyrobników w składzie i taka gra najbardziej im pasuje, a Argentyna mając tak techniczny środek pola i ogólnie świetnie przygotowanych finezyjnie piłkarzy powinna iść w kierunku Hiszpanów, co już miało miejsce w przeszłości chociażby w 2006 roku za Pekermana. Także niech awansują, ale marnowanie potencjału zespołu Albicelestes w przypadku defensywnego usposobienia może odbić się czkawką. Nawet jak wygrają złoto to trzeba mieć na uwadze przede wszystkim rozwój drużyny, a przy takim kapitale i tyłu młodych perspektywicznych zawodników aspirujących do piłkarskich bram raju nie skorzystanie z pewnego wykorzystania walorów tego mechanizmu całościowego to grzech rodem Polskiej kadry i Michniewicza.
Miłego oglądania i niech wygra futbol!