„Gęsiówka", jak potocznie nazywano to miejsce, była więzieniem i w czasie okupacji znajdowała się na terenie getta.

Budynki „Gęsiówki" od lata 1943 r. stanowiły siedzibę Konzentrationslager Warschau, jedynego obozu koncentracyjnego w całej okupowanej przez Niemców Europie umieszczonego w stolicy jednego z państw. Wiosną 1944 r. KL Warschau stał się filią obozu w Majdanku nieopodal Lublina. Więźniowie przetrzymywani w „Gęsiówce" zajmowali się porządkowaniem terenu byłego getta, sortowaniem gruzu, odzyskiwaniem surowców wtórnych oraz poszukiwaniem cennych rzeczy pozostałych po Żydach. Liczbę ofiar „Gęsiówki" szacuje się na ok. 20 tys. ludzi. W momencie wybuchu Powstania Warszawskiego na terenie obozu przebywało kilkaset osób. W dniu 5 sierpnia 1944 r. obóz w brawurowym ataku zdobyli żołnierze batalionu „Zośka". Akcją dowodził por. Ryszard Białous „Jerzy", dowódca „Zośki". W walkach wykorzystano zdobyczny niemiecki czołg - „Panterę". Niemcy po krótkiej walce uciekli. Polscy powstańcy uwolnili 348 Żydów z różnych krajów europejskich, w tym 89 obywateli polskich. Od stycznia do maja 1945 r. „Gęsiówka" stała się więzieniem NKWD, w którym więziono członków polskiego podziemia niepodległościowego, a następnie przeszła pod zarząd UB.