Leonard Zub Zdanowicz ps. Ząb to oficer Wojska Polskiego, cichociemny i pułkownik Narodowych Sił Zbrojnych. Urodził się w 1912 r. w rodzinie ziemiańskiej, jego przodkowie walczyli w Powstaniu Styczniowym. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, w 1931 r. podjął studia na KUL, jednakże w roku 1936 r. zdecydował się na powrót do wojska jako oficer zawodowy. Po odbyciu kursów we wrześniu 1938 r. został zaliczony do Korpusu Oficerów Żandarmerii w stopniu podporucznika i skierowany do Białegostoku. W czasie kampanii wrześniowej został przedstawiony do odznaczenia VM. Uniknął niewoli i w grudniu 1939 r. przedostał się na Węgry, a następnie do Francji, gdzie wstąpił do odtwarzanego Wojska Polskiego. Wziął udział w bitwie o Narwik. Po upadku Francji dotarł do Anglii. Tam służył w kilku jednostkach, aby następnie trafić do 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej gen. Stanisława Sosabowskiego. W połowie 1942 r. zgłosił się na ochotnika do skoku do okupowanego kraju. Przeszedł przeszkolenie i został „cichociemnym”. We wrześniu 1942 r. wykonał skok do Polski. Podczas skoku Zub-Zdanowicz złamał nogę. Został ukryty na placówce NSZ, a następnie przerzucony do Warszawy. Dostał przydział do „Wachlarza” - samodzielnej organizacji dywersyjnej, operującej na wschodnich rubieżach Rzeczpospolitej i na terenach ZSRS. Nie podjął jednak służby w linii, gdyż uniemożliwiał mu to stan zdrowia – noga była wciąż niezagojona. Kiedy odzyskał sprawność „Wachlarz” był już rozwiązany. Pragnąc wziąć udział w walce, czynił bezskuteczne starania o przydział w KG AK. W maju 1943 r. zgłosił się do niego dawny kolega – mjr Stanisław Żochowski i zaproponował mu przejście do NSZ. Początkowo Zub-Zdanowicz odmówił, jednakże, kiedy się dowiedział, że dowódcą NSZ jest jego były dowódca z 29 Dywizji Piechoty – płk Oziewicz – podjął decyzję o włączeniu się w nurt konspiracji narodowej. Trafił na Lubelszczyznę, gdzie współpracował z komendantem III Okręgu NSZ ppłk. Zygmuntem Broniewskim „Boguckim” i dowódcą oddziału partyzanckiego NSZ ppor. Henrykiem Figuro-Podhorskim „Stepem”. Z biegiem czasu Zub-Zdanowicz zasłynął z oczyszczania Lubelszczyzny z band komunistyczno-rabunkowych, m.in. zlikwidował 9 sierpnia 1943 r. pod Borowem grupę komunistyczną pod wodzą Stefana Skrzypka „Słowika”. Współdziałał z oddziałami AK – osłaniał ze swoimi ludźmi akcję odbicia więźniów z Biłgoraja, którą przeprowadził oddział AK. Jesienią 1943 r. utworzył z podległych mu oddziałów Pierwszy Pułk Legii Nadwiślańskiej Ziemi Lubelskiej NSZ. Po nieustannych walkach z komunistyczną partyzantką w czerwcu 1944 r. Zub-Zdanowicz przeszedł na Kielecczyznę i wziął udział w tworzeniu Brygady Świętokrzyskiej, walczącej z Niemcami i komunistami. Po zakończeniu działań wojennych wyjechał do II Korpusu Polskiego, stacjonującego we Włoszech. Sąd honorowy oczyścił go z zarzutu dezercji z AK. Jesienią 1946 r. przeniósł się do Anglii, a na początku lat 50-tych wyjechał z rodziną do Stanów Zjednoczonych. Na emigracji udzielał się w środowiskach kombatanckich i polonijnych, wspierał także rodziny swych podkomendnych oraz „Solidarność” i więźniów politycznych w PRL. Był odznaczony VM i KW. Zmarł w USA w sierpniu 1982 r.

Red is Bad.