11 czerwca 1694 r. miała miejsce słynna Bitwa pod Hodowem, w której 400 husarzy stanęło do walki przeciwko 40 tysiącom (!) Tatarów. Była to bitwa nietypowa, gdyż skrzydlaci wojownicy walczyli podczas niej pieszo. Samo starcie pod Hodowem było związane z kolejną wyprawą Tatarów na Rzeczpospolitą. Wojska Rzeczpospolitej usiłowały w tamtym czasie odbić z rąk Turków Kamieniec Podolski, a Tatarzy w zamierzeniach mieli dostarczyć oblężonym żywność. To im się udało, więc następnym krokiem Tatarów było poszukiwanie jasyru i łupów. Armia koronna, złożona z 7 chorągwi, zablokowała dalszy pochód 40 tys. Tatarów na linii Złoczowa. Przewaga liczebna przeciwnika sprawiła, że Polacy walczyć musieli pieszo we wsi Hodów, którą umocniono. Tatarzy również zostali zmuszeni do walki pieszej i bitwa rozpadła się na szereg indywidualnych starć, niezwykle zaciętych. Do oblężonych Polaków Tatarzy wysłali Lipków – odłam Tatarów, który kiedyś służył Rzeczpospolitej, a następnie podporządkował się Imperium Osmańskiemu. Lipkowie "radzili [Polakom] aby się poddali, ale słysząc naszych rezolucję, że tam na śmierć zasiedli, donieśli Tatarom: że my z tymi ludźmi co dzień ubijamy się pod Kamieńcem [Podolskim], że są [to] ludzie niezwalczeni, że wprzód wszyscy wyginiecie, nim wam ich dostać przyjdzie". Po polskiej stronie walczyło 400 husarzy, z których poległo 13, wielu było rannych. Tatarzy stracili od 2 do 4 tysięcy ludzi. W jasyr udało im się wziąć tylko 30 osób, gdyż ludność zdołała na czas schronić się w umocnionych punktach. Zwycięstwo pod Hodowem było jednym z ostatnich w długiej i chwalebnej historii husarii polskiej.

Red is Bad.