Ułóż tych czterech piłkarzy, urodzonych w 1984 roku, od najlepszego do najgorszego:

Arjen Robben (246 goli: 209 w klubie + 37 w reprezentacji w 710 meczach, 0.35 gola na mecz),

Wesley Sneijder (187 goli: 156+31 w 709 meczach, 0.26),

Carlos Tevez (321 goli: 308+13 w 822 meczach, 0.39),

Fernando Torres (301 goli: 263+38 w 878 meczach, 0.34).

Robben jest tym z graczy, który spośród tej czwórki dał radę utrzymać się na szczycie najdłużej. Czy to w Chelsea, Realu czy Bayernie, wszędzie stanowił trzon zespołu i jednego z najważniejszych graczy. Z racji grania w Bayernie, osiągnął wszystko jeśli chodzi o piłkę klubową, włącznie z potrójną koroną z sezonu 12/13. Z reprezentacją sięgnął po srebro w 2010 oraz brąz w 2014 roku. Gdyby na mistrzostwach Europy grano mecz o 3 miejsce, pewnie miałby także brąz z 2004 roku. Hamuje go jednak brak nagród indywidualnych oraz także raczej rozczarowujący okres w Realu. Karierę zakończył w 2021 roku, po krótkim epizodzie w lidze holenderskiej

Sneijder jako piłkarz jest jednym z największych przegranych w historii Złotej Piłki. Sezon 09/10, który dla Interu skończył się potrójną koroną był dla niego wyśmienity, taki sam także był dla niego mundial w RPA. Peak jego formy był najkrótszy z tej czwórki ale za to, przynajmniej moim zdaniem najbardziej spektakularny. Srebro i brąz z Holandią na mundialach. Niewiele sukcesów poza Interem. Indywidualnie największym sukcesem jest Srebrna Piłka za mundial 2010, gdzie przegrał tylko z Diego Forlanem w walce o najlepszego gracza turnieju. Niestety szybko obniżył loty w czym pomogły kontuzje. Tylko raz w karierze przekroczył barierę 30 meczów w lidze, i to dopiero na końcu kariery, w sezonie 14/15 rozegrał 31 spotkań dla Galatasaray. Od 2017 roku raczej na obrzeżach futbolu przez kontuzje, ostatnie dwa lata w Katarze. Karierę zakończył w 2019 roku.

Tevez to synonim piłkarza, którego nienawidzą wszyscy oprócz tych, dla których aktualnie gra. Kontrowersyjny ale także wyśmienity napastnik, pod kątem strzelonych goli najlepszy w całym zestawieniu. Niestety tak jak potrafił być świetny, tak też potrafił być beznadziejny. Z Boca Juniors wygrał wszystko, podobnie jak z ManUnited, coś tam wygrywał także w ManCity oraz w Juventusie. Zanim pojawił się Messi, Tevez był dwa razy z rzędu najlepszym argentyńskim piłkarzem (2003-2004). Najlepszy piłkarz Juve w sezonach 13/14 oraz 14/15, najlepszy piłkarz Serie A 14/15. Fatalny natomiast był w reprezentacji. Zaledwie 13 bramek w 76 występach, 4 porażki w finałach Copa America, porażka w Pucharze Konfederacji w 2005. Relatywnie szybko przestał się liczyć w wielkim futbolu. W 2015 roku, mając 31 lat wrócił do Boca, później mały epizod w Chinach i ponownie gra w Boca. Jako jedyny wciąż jest aktywnym graczem.

Torres dla Liverpoolu pozostaje zdrajcą i pewnie z radością patrzono tam na to jak fatalnie sobie radził w Chelsea. Transfer do Londynu zniszczył go jako piłkarza co było widać i wtedy i co teraz można ocenić po najbardziej podstawowych statystykach. W Atletico ma status legendy, na co zapracował rewelacyjną grą. Zapewniłby sobie podobny status w Liverpoolu, gdyby nie wspomniany transfer: 81 goli w 142 meczach. W Chelsea wszyscy wiemy jak sobie poradził, jednak i tam miał swoje momenty, jak w półfinał Ligi Mistrzów w sezonie 11/12. Większość jego sukcesów klubowych pochodzi właśnie z okresu w Chelsea: LM 11/12, LE 12/13. W Atletico powtórzył sukces i wygrał LE 17/18, jednak nie załapał się na żadne z dwóch mistrzostw w XXI wieku. Dla reprezentacji był piłkarzem kluczowym niezależnie od formy prezentowanej w klubie, a wygrać 2 mistrzostwa Europy w 2008 oraz 2012 i Mistrzostwo Świata w 2010 nie przydarza się każdemu. Indywidualnie raczej niewiele ma oprócz nagrody za występ w finale Euro 2008, dwa razy także był w 11 roku FIFa w 2008 i 2009. Tym, co obniża jego ocenę jest transfer do Londynu: w 2011, mając 27 lat został być cieniem samego siebie. Tylko raz strzelił w sezonie więcej niż 20 goli (12/13, 22 gole w 64 meczach, z czego tylko 8 w lidze). Powrót do Atletico był czasem wzlotów i upadków, a zakończył się po sezonie 17/18. Później dwa lata grał jeszcze w Japonii, karierę zakończył w lipcu 2019 roku.

Jak to wygląda u was?