Bardzo ciekawy tekst :
Na początku 2022 roku sytuacja finansowa klubu i jego wyniki sportowe zaczęły się nieco poprawiać. Gdy władzę w klubie oddał Messi, przejął ją bank Goldman Sachs. Pożyczył Barcelonie 595 milionów euro na restrukturyzację zadłużenia, szacowanego wówczas na półtora miliarda euro. Bank uzgodnił również 35-letni plan finansowania Espai Barça, mającej kosztować kolejne półtora miliarda euro. Jako że był to największy kredyt udzielony klubowi piłkarskiemu w historii, od tej pory za sznurki pociąga tam Goldman Sachs. W praktyce oznaczało to jednak, że klub odzyskuje dostęp do pieniędzy.

W styczniu 2022 roku Barcelona wykorzystała część tych środków na zakup Ferrana Torresa, w klubie pojawili się również Adama Traore, były wychowanek La Masii, oraz Pierre-Emerick Aubameyang. W mieście zapanowały lepsze nastroje. Pojawiły się znaki mogące świadczyć o tym, że Xavi buduje nowy, inspirujący zespół. Barcelona zaczęła wychodzić z dołka, w który wpadła, gdy po epoce Messiego nastała epoka Luuka de Jonga. W lutym 2022 roku Spotify uzgodnił trzyletni kontrakt sponsorski, w ramach którego w zamian za 280 milionów dolarów nazwa firmy pojawi się na koszulkach piłkarzy oraz w oficjalnej nazwie stadionu. Camp Nou zostanie przemianowane na Spotify Camp Nou – to kolejny lukratywny krok, który oddala Barçę od ideału „więcej niż klubu”.

To wszystko nie zmienia faktu, że żaden z nowo nabytych piłkarzy nie był wcześniej zawodnikiem pierwszego zespołu w największych klubach, a Barça nie płaci im najwyższych rynkowych stawek. Jeżeli założyć, że zarobki w klubie dalej będą maleć, trudno sobie wyobrazić, aby Barcelona miała powrócić do ścisłej europejskiej czołówki. Podejrzewam, że lata chwały z czasów Messiego i Guardioli już nigdy nie wrócą – nie tylko w Barcelonie, ale może nawet nigdzie na świecie.

Wygląda to trochę tak, jak gdybym na koniec tej książki grzebał Barcelonę, a przecież zaczynałem ją pisać dlatego, że chciałem ten klub wychwalać. Nadal zresztą chcę. Sformułowane przez Pelégo określenie „piękna gra” zawsze utożsamiano z piłką nożną w ujęciu południowoamerykańskim, futbolem bazującym na genialnych indywidualnościach. Wydaje mi się, że to jednak nie wystarczy. W ramach mojego ideału pięknej gry dochodzi do połączenia genialnych indywidualności z genialnym systemem gry zespołowej. To jest właśnie FC Barcelona – Messi plus el cruyffismo. Argentyńczyk potrafi minąć połowę zespołu rywala, ale przez 15 niezapomnianych lat był również trybem w maszynie, która podawała piłkę od nogi do nogi, znajdowała wolne miejsce między liniami, grała pressingiem i udoskonaliła wszystkie pozostałe elementy stylu stworzonego w latach 60. we wschodnim Amsterdamie.

Futbol doskonały zawsze będzie grany gdzieś w biznesowym sercu futbolu, czyli w Europie Zachodniej. Wydarzyło się to akurat w Barcelonie z powodu emocjonalnych potrzeb miasta pozbawionego przynależności państwowej. W kolejnych dekadach po tym, jak Katalonia została stłamszona podczas hiszpańskiej wojny domowej, socisi lokalne elity inwestowali dumę i pieniądze w swój klub. Znaleźli środki, by zatrudnić Cruyffa, najlepszego piłkarza swoich czasów. Później, już w roli trenera, Holender zbudował pewien oryginalny, acz tradycyjny system, w którem Messi mógł w pełni zrealizować swój potencjał.

Nie ma w tym nawet krztyny trywialności. Dzieło Barçy, stworzone w najbardziej ukochanej na świecie dyscyplinie sportu, to jedno z tych osiągnięć ludzkości, które zasługują na najwyższe uznanie. Poruszyło ludzi od Katalonii po Patagonię.

Fragment pochodzi z książki pt. Barça. Powstanie i upadek klubu, który kształtował nowoczesną piłkę nożną autorstwa Simona Kupera. Publikacja ukazała się nakładem Wydawnictwo SQN i miała swoją oficjalną premierę 9 marca tego roku.

Książkę znajdziecie na ⏩ https://bit.ly/laliga-barca


Moim zdaniem, futboll zatracił się w pieniądzach, młodzi piłkarze wybierają hajs, zamiast drużyny, (może nie wszyscy) ale nie ma już tego co było, tego oddania klubowi, ducha walki, tej ambicji.