Wyobraźmy sobie taką sytuację. Jakiś tam trener w 2016 roku osiągnął sukces. Z reprezentacją o podobnej sile do naszej, dajmy na to ze Szwajcarią, doszedł do ćwierćfinału mistrzostw Europy. Potem jeszcze skorzystał ze szczęścia w losowaniu i zrobił awans na mundial, ale od tamtego czasu dramat. Kombinował z taktyką i przerżnął w katastrofalnym stylu mistrzostwa świata. Rozstał się z reprezentacją. Przejął krajową ekipę, jedną z dwóch najbogatszych w lidze, natomiast był to kolejny niewypał. Po pół roku dostał kopa w dupę.

Od tego czasu tenże trener był bezrobotny, nic nie robił, nawet rzadko udzielał się w mediach, bo kto by podstawiał mikrofon, by usłyszeć okrągłe słowa. Ale! Trener na trzy miesiące przed barażami do mundialu jest proszony, by do kadry wrócić i pomóc jej w trudnym momencie. Czy Szwajcarzy cieszyliby się z takiego rozwiązania? Nie.

Dlaczego więc mielibyśmy się cieszyć i my, skoro w kluczowych meczach miałby poprowadzić nas trener, którego ostatnie sukcesy są datowane na 2017 rok? Mamy 2022. Jakby ktoś przegapił.

Wojciech Kowalczyk