@Comentateiro A tu masz dla kontrastu trochę pesymizmu :P

Bóg zebrał wszystkie stworzenia i postanowił wyznaczyć im długość życia. Zawołał człowieka:
- Ty człowiek, jesteś niedużym, słabym stworzeniem. Jedz, śpij, baw się dobrze i ciesz życiem, ale daję Ci na to 20 lat...
- To bardzo mało... - pomyślał człowiek, ale nie kłócił się z Bogiem i cicho odsunął się na bok.
Tymczasem Bóg wezwał konia:
- Ty Koń, jesteś dużym stworzeniem, masz dużo siły, więc przydzielam ci 40 lat życia.
Ale koń modlił się:
- Zmiłuj się Panie!, 40 lat na ciągnięcie pługa i zbieranie batów! Nie, 20 lat mi wystarczy, daj pozostałe 20 komuś, kto ich potrzebuje, na przykład człowiekowi.
Bóg wezwał Krowę, na tej samej podstawie co koń, dał jej 40 lat życia, ale krowa odmówiła:
- Boże, broń! 40 lat dojenia, ja tego nie wytrzymam! 20 to aż nadto, a pozostałe lata oddaj temu, kto potrzebuje ich więcej.
Bóg się zgodził, zawołał psa:
- Tobie psie, przyznaję 30 lat.
- Panie, zmiłuj się! - odpowiedział pies - będę siedzieć na łańcuchu 30 lat, szczekając na wszystkich... Daj mi 15, a resztę daj człowiekowi.
Bóg się zgodził i przyznał człowiekowi lata konia, krowy i psa.
I tak Człowiek przez swoje 20 lat - nie zna zmartwień, trudów i bólu.
Potem przez 20 lat konia: człowiek pracuje jak koń, ciągnie swój wóz - praca, dom, rodzina.
Następne 20 lat jest dojną krową: dzieci i wnuki "doją" człowieka ile mogą.
A ostatnie 15 lat żyje jak pies: siedzi sam w domu, patrzy na ulicę i szczeka na każdego.

@Comentateiro Wzruszyłem się...

@Comentateiro to w końcu pierwszy dzień reszty naszego życia!