Już nie mogę się doczekać 21:00 aby po raz kolejny zobaczyć Roberto - Pique- Lenglet - Alba. Fenomen sportowy. Powtarzalność sukcesów przez lata, przez dekadę, a przecież pierwsze zwycięstwo odnieśli tu, na tym stadionie jako nastolatkowie i było to przecież parę lat temu. Coś niewiarygodnego! Co tydzień siadaliśmy, jak do telenoweli, żeby właśnie oglądać tę rywalizację. Fenomen socjologiczny! Ileż rzeczy można było im przypisać podczas tej kariery? Że można w życiu wygrać ewidentnie bez układów. Że są ludźmi rzetelnymi, solidnymi, posłańcami wielkich wiadomości, wielkiej nadziei. Zaczynali jako idole kryzysowi, którzy mieli nas prowadzić jako ambasadorowie wspaniałego skoku cywilizacyjnego do Europy. Fenomen społeczny. Przecież my, dzięki tym transmisjom, żyliśmy życiem zastępczym. Byli powodem ogromnej zbiorowej radości. Dali nam wiele. Bardzo wiele... Mam nadzieję, że z tych młodych chłopaków, którzy dzisiaj mają aspiracje, którzy oglądać tą czwórkę na całym świecie, jak Mistrz Świata Kylian Mbappe, który powiedział, że Alba go natknąl. Że uwierzą, że nie zmarnujemy tego fenomenu, jaki się stworzył przy oglądaniu ich spotkań. Tego fenomenu popularności - 14,5 miliona, rekordowa telewizyjna widownia, kiedy przegrali 8:2 w Lizbonie. Trzynaście przeszło milionów - mecz z Liverpoolem na Anfield. Ta ich ostatnia przegrana i ta wielka radość nas, ludzi, którzy ich oglądaliśmy. Państwo przed ekranami krzycząc, skacząc... Ja także krzycząc, skacząc... Po prostu... Było pięknie i coś się niewątpliwie zamknęło, ale miejmy nadzieję, że w sporcie będzie jakaś próba kontynuacji. Robertomanii już nie będzie nigdy. Natomiast ważne, żeby były sukcesy sportowe i żeby coś po Lenglet trwałego, bardzo trwałego, zostało. Dziękujemy Wam bardzo, Roberto, Pique, Lenglet i Ty Jordi. Dziękuję Państwu, do usłyszenia.