Na gorąco po meczu. Barcelona samobójcza

Czy sytuacja nauczyła coś Alvesa? Odpowiedź dostaliśmy niewiele ponad 10 minut później. Kopia tej samej sytuacji. Wjazd Sevilli opuszczoną przez lokatora lewą flanką, dośrodkowanie i stoperzy niech się martwią. Martwili się mało skutecznie. Sytuację musiał ratować Mathieu. Wybrał ryzyko, faul w polu karnym, rezultat znamy.

Łatwo jest tu winić byłego gracza Valencii. To Mathieu widać we wszystkich powtórkach akcji. O tym co wcześniej się nie mówi. Początkową fazę akcji ścięła większość powtórek. Tymczasem przy tak poważnym oskarżeniu indywidualnym jak strata gola w kluczowym momencie meczu, należy zachować podstawową wyobraźnię taktyczną.

Zbyt często zapomina się w futbolu, że każda akcja bramkowa jest jak łańcuszek. Każdy widzi ostatnie ogniwo, po drodze były też pierwsze i trzecie. Sytuację z 70. minuty powinien wcześniej skasować każdy z pozostałych trzech obrońców. Mathieu popełnił błąd, ale ani pierwszy, ani największy w tej akcji.

Przebieg zdarzeń zakończonych wynikiem 3:4 zaczął się od Alvesa. Wyciągnięty przez rywali, przewrócił się/poślizgnął i zamiast dopaść od razu rywala truchtał do piłki jak na spacerze z psem. Rywale postanowili na niego nie czekać, dośrodkowania nie zdołał zablokować kolejny raz w tym meczu ubezpieczający Alvesa Rakitić, a wyciągnięty w prawo nieobecnością DA Piqué, nie zdążył wrócić na pozycję. Masche chciał go zastąpić, piłka przefrunęła mu nad głową i dopiero nominalny lewy defensor musiał "coś z tym zrobić". Trzeba było kilku zdań, ale przyznacie, że wygląda to inaczej niż "zawinił tylko Mathieu".

Obie sytuacje dowodzą tego, o czym pisałem ostatnio - Masche jest za niskim graczem na środek obrony na potrzeby Barçy i wymagania współczesnej gry na tym poziomie. Ufam, że częściej niż w ubiegłym sezonie będzie zastępowany w meczach z rywalami takimi jak Sevilla przez Bartrę i Vermaelena. Przy jego warunkach, obrona dośrodkowań to gra w rosyjską ruletkę ze statystyką. Uda się raz, drugi, za kolejnym będzie gol.

W jednej z kolejnych akcji Dani Alves zablokował groźną szarżę rywala, ale wyniku wstecz zmienić to nie mogło. Do końca meczu grał zdecydowanie bardziej zachowawczo. Po golu na 2:4 decyzją trenera Alves powinien powędrować natychmiast na ławkę.

"Zasługi" Daniego silnie wpłynęły na wynik, ale jego gra w ofensywie i zdyscyplinowanie w dogrywce stanowią pozytywy. Z Sergim Roberto Barcelona wyglądała jakby grała w 10-kę. Wychowanek po wejściu był kompletnie zagubiony swoją rolą na boisku i zmieniającą się dynamiką meczu. Sevilla nabrała wiatru w żagle, więc Barça potrzebowała wszystkich na pokładzie. Roberto zszedł do montowni i wychylał się na krótko żeby wnet schować z powrotem. 

Dalsze błędy indywidualne i taktyczne efektem domina

Zwracam uwagę na to, że Sergi jest ciekawym pomysłem na prawą stronę defensywy. Przegrał tam praktycznie cały okres przygotowawczy. Jednak wszystkie (z samotnym wyjątkiem w jednej z wczesnych rund Pucharu Króla) jego wcześniejsze występy na środku pomocy udowodniły, że nie spełnia tam poziomu Barçy. Tym bardziej w takim meczu!

Fakt, że Lucho nie miał wielu innych opcji do zastąpienia Iniesty, ale lepsza i bezpieczniejsza okazałaby się każda inna (najprostsza: przesunięcie do pomocy Rafinhy, wprowadzenie skrzydłowego). Postawienie na Roberto było w tych okolicznościach niezrozumiałe i ryzykowne. Zemściło się po kilkakroć.

Bezproduktywne zachowanie Roberto - brak wsparcia kolegów z przodu, nieszkodliwość defensywna przy akcjach rywali - zmusiło Lucho do dalszych reakcji. Trener zdecydował się przestawić całą formację obronną. Kolejna pomyłka. A raczej dwie.

Przesunięcie oddychającego rękawami Mascherano do pomocy rozstroiło środek obrony - i całą formację - w najgorszym możliwym momencie gry. Ustawienie 4-4-2 dodatkowo zaburzyło płynnością gry ofensywy i całego zespołu. Efekt to nieobecność Barçy w ataku w tym fragmencie meczu.

Wprowadzanie stopera z ławki na kwadrans przed końcem to zawsze jest wsadzenie go na mustanga, dźgniętego w zad czymś bardzo ostrym. Było 3:4, więc nic dziwnego, że Bartra z jego doświadczeniem i historią występów w pierwszej drużynie popełnił ogromny błąd w pierwszej swojej akcji. Sevilla wykorzystywała do tego momentu wpadki Katalończyków z zawodnością snajpera. Remis.

Jak słusznie zauważyli komentatorzy Canal+, wprowadzenie Bartry w takim momencie meczu było bardzo niefortunne ze strony Lucho. Uważam, że Masche powinien albo zejść z boiska (wcześniej), albo zostać na nim do 90. minuty opuszczając je w przerwie przed dogrywką.

Odporność Barçy na indywidualne błędy

Choć to artykuł w większości dotyczący spraw taktycznych, trudno uniknąć uzupełnienia, że przebieg wtorkowego Superpucharu daje piłkarzom i trenerowi solidne powody do optymizmu przydatnego w całym sezonie.

Porównując meczywo z Sevillą do starć z Interem Mediolan, Superpucharu 2012 czy przegranego finału Pucharu Króla "Taty" Martino, Barça nie zależy już od błędów indywidualnych. Umie wygrać ważny mecz, finał – pomimo nich. Dowodzi to impregnacji ludzi Enrique na niepomyślny układ meczu oraz umiejętności nadrobienia błędów indywidualnych przez psychiczną i piłkarską siłę kolektywu.

Pedro w dogrywce wyręcza nieobecnego w drugiej połowie Messiego

Wśród zmęczonych latem jest też i Messi, oczywiście. Jednak zupełny brak w dowolny sposób przydatnej drużynie i wynikowi aktywności Argentyńczyka też jest w moim odczuciu konsekwencją chaotycznych manewrów Enrique.

Przy decydującym golu, dziewiątym tego dnia, miał oczywiście udział nagle odzyskany dla tego meczu Leo – i ręka jednego z rywali – ale zdobył go ten, który go zdobył. Pedro. Gość, który konającej Barcelonie wyjął z brzucha nóż, którym ugodziła się sama, i zawiózł w ostatniej chwili do szpitala. Ile jeszcze razy w jednym z wielkich finałów Barça będzie mogła polegać na Pedro? Podążając za przebiegiem zdarzeń, możemy chyba odłożyć nadzieje na zatrzymanie go do stycznia i przygotować żegnanie go zaraz.

Charakter Barçy Enrique ratuje mecz i zapewnia trofeum

Mimo wszystkiego, co dokonała Sevilla, jak namącił wynikiem Luis Enrique i jego piłkarze, trudno mi "wytknąć" Barcelonie uznanie za charakter. Łatwo jest wygrać mecz, w którym prowadzi się 4-1. Taki, w którym traci się wszystko i wraca do punktu wyjścia, remisu z jakim zaczynasz mecz – wygrać jest trudniej.

W jednej chwili leżysz sobie na hamaku nad morzem, za 15 minut los każe się wspinać na Everest w tych samych klapkach – to sytuacja w jakiej znalazła się Barça po golu Konoplianki. Wymaga znalezienia w sobie dodatkowych sił fizycznie i psychicznie. A przecież można by po prostu poddać się przebiegowi zdarzeń... Barceloniści zrobili wszystko aby ten mecz przegrać. Ostatecznie zdołali wygrać i zdobyli czwarte trofeum tego roku.

Po ledwie 12 miesiącach pracy z tą drużyną, Lucho może mieć jeszcze pewne braki taktyczne (a może jego trenerska intuicja nie do końca wróciła z wakacji), jednak charakter jaki przekazał swoim piłkarzom jest w futbolu czymś równie ważnym, co optymalne decyzje strategiczne. Jak pokazał mecz w Tbilisi, bywa, że czasem ważniejszą.