Pedri: Tęsknię za grą na ulicy, za graniem aż mama zawoła cię na obiad [cz. 2.]

Druga i ostatnia część wywiadu Pedriego dla magazynu Esquire. Tym razem pomocnik opowiada o wpływie swoich przyjaciół oraz o presji związanej z graniem w piłkę. Część pierwszą znajdziecie tutaj.

Kilka tygodni temu Adidas wystartował z kampanią „You Got This”, w której występujesz Ty i Twoi najlepsi przyjaciele. Jak ważne jest to grono przyjaciół w Twoim życiu?

To najważniejsze osoby w moim życiu, moje najbliższe otoczenie. Moi przyjaciele i rodzina zawsze pomagają mi zachować równowagę. Bardzo tęsknię za przyjaciółmi; mają swoje życie na Teneryfie, co jest normalne. Mimo to, zawsze jesteśmy w kontakcie, a kiedy mogą, przyjeżdżają do Barcelony, żeby zobaczyć, jak gram. Za każdym razem, gdy się spotykamy, to wielka radość. Spędziłem z nimi całe dzieciństwo; spędziliśmy razem dużo czasu i pomogli mi dojrzeć. Jestem tym, kim jestem, po części dzięki nim.

Jak pomogli Ci dojrzeć, rozwinąć się jako człowiek i jako piłkarz?

Naprawdę dają mi się we znaki [śmiech]. Mój przyjaciel Dani ciągle mnie drażni, mówiąc coś w stylu: „Jaki okropny mecz rozegrałeś”. Motywują mnie do dawania z siebie wszystkiego na boisku. To było marzenie, które dzieliliśmy we czwórkę: zostać profesjonalnymi piłkarzami.

Tęsknisz za graniem w piłkę na ulicy, z nimi, po prostu dla zabawy?

Tęsknię, oczywiście. Ale to prawda, że ​​kiedy grałem na ulicy lub na tamtych boiskach, też była presja. Zawsze chciałem wygrywać. Oczywiście, to była inna presja niż ta, którą odczuwam dzisiaj. Ale tak, tęsknię za tym: grało się, aż bolały nogi, aż mama krzyczała, żebyś wracał do domu na obiad. To była czysta przyjemność. Jako profesjonalista, to co innego, ale nadal bardzo się tym cieszysz.

Czy zostawiłeś tę presję i strach również na tej ulicy [nawiązanie do słów Lamine’a Yamala - przyp.red.]?

Tak. I teraz staram się zostawiać je również poza boiskiem. Nie są dobrymi sprzymierzeńcami, jeśli chodzi o czerpanie radości z piłki nożnej. A najważniejsze dla mnie to czerpać przyjemność, pozwolić, żeby wszystko działo się naturalnie. Wszystko idzie lepiej z uśmiechem.