Rafinha: Najbardziej szalone w Messim jest to, że przez wszystkie lata, kiedy graliśmy razem, nie widziałem, żeby ćwiczył rzuty wolne

Rafinha Alcántara udzielił wywiadu, który został opublikowany na brazylijskim koncie D'olhonoLance.2 na TikToku. Piłkarz wspomina swoje lata w Barçy i doświadczenia związane z grą u boku takich graczy jak Messi, Neymar czy Suárez.

Różnice między Messim a Neymarem: Wolałem oglądać Neymara niż Messiego, ponieważ bardziej się bawił, ale Leo zawsze przejmował piłkę i strzelał gola. Neymar był najlepszy w Lidze Mistrzów, którą wygrałem z Barçą, ale trudno mówić o Messim, ponieważ jest on najlepszym piłkarzem w historii. Jeśli chodzi o treningi, nigdy nie widziałem piłkarza, który robiłby to, co Neymar z piłką. Nikogo, nawet Messiego. Jakość techniczna, szybkość... ale oczywiście byli bardzo różni. […] Kiedy Ney miał przed sobą pięciu obrońców, mijał ich wszystkich, ale kiedy Messi uderzał piłkę, wiedziałeś, że będzie gol. Na treningach wyglądało to tak, jakby jeden dorosły grał z dziećmi. Wiesz, co jest najbardziej dziwaczne, najbardziej niezwykłe w Messim na treningach? Przez wszystkie lata, kiedy graliśmy razem w Barçy, nigdy nie widziałem, żeby ćwiczył rzuty wolne. To szaleństwo, jeśli się nad tym zastanowić. Neymar je ćwiczył. To absurdalne, że [Messi] potem strzelał tyle bramek z rzutów wolnych.

Osobowość Suáreza: Luis był wspaniałą osobą, ale na boisku był zwierzęciem. Poza boiskiem był kochanym człowiekiem, ale na boisku nikt nie nazywał mnie „łysym” tak często jak on. Zakładając, że większość napastników jest taka sama, że chcą piłkę i jeśli jej nie dostaną, to się wkurzają, w jego przypadku prawie się zmieniał, chyba że podawałeś piłkę Messiemu, co mniej go denerwowało. Wiedział bowiem, że jeśli piłka trafi do Leo, to potem trafi do niego.

Jego brat Thiago: Mój brat był wyjątkowy. W wieku 13 lat wszyscy mówili: „on będzie piłkarzem”. Wystarczyło, że dotknął piłki, a ludzie to widzieli. Mówili mu to, kiedy zaczął grać w futsal, i to samo się stało, kiedy wszedł do Barçy, wszyscy mówili: „on będzie piłkarzem”. Był bardzo dobry technicznie; opanowanie piłki, gra jeden na jednego, był inny. Ja miałem technikę, ale musiałem więcej biegać. On mógł się mniej wysilać. Trzeba było umieć radzić sobie z presją, ale nasi rodzice byli bardzo odpowiedzialni. Kiedy grałem przeciwko mojemu bratu w Lidze Mistrzów, w półfinale Barça-Bayern na Camp Nou, problemem byli moi rodzice.