Kto może zabłysnąć w presezonie? Przybliżamy sylwetki młodych zawodników La Masii

Przedsezonowe spotkania Barcelony zbliżają się wielkimi krokami. Tradycyjnie stanowią one doskonałą okazję do przetestowania młodych zawodników z rezerw oraz La Masii. Hansi Flick przygląda się kilku graczom, o których głośno było zarówno w ostatnich tygodniach, jak i w trakcie poprzedniego sezonu. W niniejszej analizie omówimy wybrane nazwiska, które mogą otrzymać szansę od niemieckiego szkoleniowca. Wielu z tych zawodników ma realną możliwość, by w trakcie sezonu uzupełnić kadrę pierwszego zespołu i wnieść odpowiednią jakość – zwłaszcza na newralgicznych pozycjach, takich jak skrzydła czy boki obrony. W perspektywie długiej i intensywnej kampanii może to mieć istotne znaczenie.

W artykule przyjrzymy się najpierw bramkarzom, następnie formacji defensywnej, linii pomocy oraz atakowi. Każdy profil zawodnika zostanie przybliżony kilkoma zdaniami – ocenimy jego realny potencjał na grę w pierwszej drużynie oraz szanse na dłuższe utrzymanie się w niej. Krótko podsumujemy także miniony sezon w wykonaniu każdego z nich. 

Aron Yaakobishvili (19 lat, bramkarz)

Aron należy obecnie do grona najbardziej obiecujących bramkarzy La Masii. Wyróżnia się przede wszystkim znakomitym refleksem, błyskawiczną reakcją, dobrymi warunkami fizycznymi oraz skutecznością w sytuacjach jeden na jeden. Na szczególną uwagę zasługuje jego dojrzałość boiskowa, zwycięska mentalność i pewność siebie. Węgierski golkiper prezentuje profil lidera z potencjałem na przyszłego kapitana. Istotną cechą jego gry jest także bardzo dobra skuteczność w obronie rzutów karnych.

W kontekście pierwszego zespołu Aron posiada realne szanse na zaistnienie, zwłaszcza w świetle potencjalnych odejść takich zawodników jak Marc-André ter Stegen czy Wojciech Szczęsny. Profil Arona można porównać do Edersona – ze względu na nowoczesny styl gry oraz umiejętność budowania akcji od tyłu. Miniony sezon był w jego wykonaniu udany: wystąpił w 25 meczach, zachowując 13 czystych kont (52%). Pomimo spekulacji o możliwym odejściu, klub zdołał przedłużyć z nim umowę. Yaakobishvili nie weźmie jednak udziału w presezonie – Barcelona planuje postawić na Diego, natomiast Aron ma udać się na wypożyczenie. Mimo to jego profil omawiamy jako istotny punkt odniesienia w kontekście rywalizacji o miejsce między słupkami.

Diego Kochen (19 lat, bramkarz)

Amerykanin uchodzi za głównego rywala Arona w kontekście walki o rolę bramkarza numer trzy. Diego dysponuje równie imponującym potencjałem, a w klubie cieszy się dużym uznaniem. Dojrzały, zdecydowany, obdarzony cechami przywódczymi – jego spokój oraz umiejętność rozgrywania piłki są na bardzo wysokim poziomie. Wyróżnia się także znakomitym refleksem, zwłaszcza przy obronie strzałów z bliskiej odległości.

Choć obaj bramkarze mają predyspozycje do gry na najwyższym poziomie, trudno spodziewać się, by w dłuższej perspektywie znaleźli miejsce w tym samym zespole. Na korzyść Diego przemawiają nieco lepsze warunki fizyczne (190 centymetrów wzrostu wobec 185 centymetrów Arona), a także pochodzenie, które może mieć istotne znaczenie z marketingowego punktu widzenia. W hiszpańskich mediach mówiono wcześniej, że rozpocznie presezon z pierwszą drużyną, jednak Diego ostatecznie nie pojawił się na testach medycznych. Pozostaje niejasne czy dołączy do zespołu. Jednak w przypadku ewentualnego odejścia Iñakiego Peñii czy ter Stegena, Kochen może zająć ich miejsce w kadrze na presezon. Sytuacja w tym przypadku jest dynamiczna.

Landry Farré (18 lat, środkowy/prawy obrońca)

Landry był jedną z największych pozytywnych niespodzianek minionego sezonu. Po okresie kontuzji powrócił do wysokiej formy i zaprezentował się bardzo dobrze zarówno w rezerwach, jak i w drużynie juvenilu A podczas młodzieżowej Ligi Mistrzów UEFA, gdzie odegrał kluczową rolę w zespole Juliano Bellettiego, który sięgnął po końcowy triumf. Choć nie jest szeroko rozpoznawalny, jego styl gry oraz potencjał zasługują na szczególne wyróżnienie.

Farré imponuje zdecydowaniem i skutecznością w działaniach defensywnych. Jego siła fizyczna, szybkość, balans ciała oraz zdolność do wyprzedzania rywali są na bardzo wysokim poziomie. Jest to zawodnik wyjątkowo wszechstronny – dobrze odnajduje się na środku defensywy, notował solidne występy na prawej stronie, a także skutecznie radził sobie po lewej stronie obrony. Jego profil pozwala również na grę w roli defensywnego pomocnika – zarówno w roli samotnego "piwota", jak i w systemie z dwoma środkowymi pomocnikami (np. w 4-2-3-1), gdzie może pełnić funkcję zawodnika typu box-to-box. Do tego jego obunożny i dysponuje solidnym przyspieszeniem. Same warunki motoryczne i atletyczność u Landry'ego utrzymują się na wzorowym poziomie.

Przy dalszym rozwoju może realnie stać się członkiem pierwszego zespołu. Jego wszechstronność, dojrzałość, inteligencja boiskowa, a także bardzo dobre wyprowadzenie piłki czynią z niego wartościowego zmiennika na kilka pozycji.

Warto zaznaczyć, że Farré nie jest graczem ofensywnym – nawet na bokach obrony jego działania ograniczały się zazwyczaj do spokojnego rozegrania i podań w okolice pola karnego. Nie wykazuje skłonności do podejmowania ryzykownych akcji w ataku ani do dryblingu. Mimo to sposób, w jaki odzyskuje piłkę i wygrywa pojedynki fizyczne, może imponować. Znacząco poprawił również swoje warunki fizyczne, co dodatkowo zwiększa jego wartość w grze obronnej. W zakończonym sezonie Farré rozegrał 40 meczów, notując łącznie 2737 minut. Balansował pomiędzy drużyną rezerw a zespołem U-19, zdobywając przy tym dwie bramki. W jego przypadku nie sposób nie dopatrzeć się pewnych podobieństw z Koundé - świetne warunki fizyczne, wydolność i nastawienie na rozwój mogą przypominać Francuza. Styl gry Landry'ego można też porównać do takich graczy jak Jurrien Timber czy Devyne Rensch.  

Jofre Torrents (18 lat, lewy obrońca)

W minionym sezonie Jofre Torrents był określany mianem jednej z największych rewelacji La Masii. Imponował znakomitą techniką, przebojowością, inteligencją oraz umiejętnością kreowania sytuacji bramkowych. Poziom jego gry był stabilnie wysoki, co zwróciło uwagę nie tylko kibiców, ale również Hansiego Flicka, który zaprosił zawodnika na trening pierwszej drużyny. Torrents rozegrał 2086 minut i zanotował dwie asysty w rozgrywkach Ligi Młodzieżowej UEFA. W końcówce sezonu pełnił także istotną rolę w drużynie rezerw, gdzie uzbierał 803 minuty.

Poprzednia kampania była dla niego szczególna – wracał bowiem po poważnej kontuzji, jaką było zerwanie więzadła krzyżowego. Po rocznej przerwie szybko odzyskał formę i potwierdził swój potencjał – najpierw w juvenilu A, zwłaszcza w europejskich rozgrywkach młodzieżowych, a następnie w zespole Barçy Atlètic, gdzie za swoje występy był szeroko chwalony. Na uwagę zasługuje jego sposób prowadzenia piłki - blisko nogi, z dużym wyczuciem rytmu gry - oraz umiejętność rozgrywania akcji na jeden kontakt, także pod pressingiem. Jofre potrafi skutecznie inicjować akcje z głębi pola, dynamicznie włączać się w ataki szeroko lub wchodząc do środka, a także operować zarówno krótkimi, jak i długimi podaniami. Celne dośrodkowania, zarówno po ziemi, jak i górą, są jego dodatkowym atutem. Jego styl gry oraz boiskowa inteligencja sugerują, że może bez większych problemów odnaleźć się na wyższym poziomie rywalizacji. Jego zejścia do środka czy gra w kreacji mogą przypominać Jordiego Albę, choć samym profilem blisko mu do Álvaro Carrerasa. W mediach pojawiały się porównania Jofre z Alejandro Balde, lecz jest to piłkarz o innym stylu gry i możliwościach. Hiszpan wygląda solidnie pod względem szybkości i przyspieszenia, choć na pewno może pracować nad wytrzymałością i grą w pojedynkach powetrznych - pomimo 185 centymetrów wzrostu nie jest w nich najlepszy. 

Toni Fernández (17 lat, ofensywny pomocnik/prawy skrzydłowy)

Toni Fernández to zawodnik, który już w poprzednim sezonie zwrócił na siebie uwagę i przestał być postacią anonimową dla kibiców. Brał udział w presezonie pierwszego zespołu rok temu, prezentując się przyzwoicie, a ponadto doczekał się oficjalnego debiutu. Jego uniwersalność sprawia, że może występować na kilku pozycjach ofensywnych: jako prawoskrzydłowy, napastnik, fałszywa dziewiątka oraz ofensywny pomocnik. W ostatnim czasie najczęściej grał jako „dziesiątka” i to na tej pozycji wydaje się mieć największe perspektywy.

Cechują go wysoka inteligencja boiskowa, zdolność do wychodzenia spod pressingu, kreatywność, technika użytkowa i umiejętność gry na małej przestrzeni. Fernández potrafi również skutecznie pracować w pressingu, co czyni go zawodnikiem wszechstronnym i użytecznym także w zadaniach defensywnych. Styl gry Fernándeza przypomina takich zawodników jak Antoine Griezmann czy Karim Benzema - również on operuje między liniami, potrafi odnaleźć się w roli łącznika i aktywnie współtworzyć ataki. W sezonie 2024/25 dla Barçy Atlètic rozegrał 23 spotkania, w których zdobył osiem bramek i zanotował trzy asysty – co przekłada się na bezpośredni udział w golu co 155 minut. Na krótko jego rozwój został wstrzymany przez kontuzję (pauza wyniosła 66 dni), ale końcówkę sezonu zakończył z dużym impetem. Lepszymi statystykami w drużynie mogli pochwalić się jedynie Unai Hernández (12 goli) oraz Iván Cédric (14).

Juan Hernández (17 lat, ofensywny pomocnik)

Juan Hernández był jednym z najciekawszych objawień ubiegłego sezonu, a jego rozwój nie umknął uwadze Hansiego Flicka, który miał być pozytywnie zaskoczony umiejętnościami młodego pomocnika. Hernández nominalnie gra jako ofensywny pomocnik, jednak dzięki swojej dynamice, znakomitemu przyspieszeniu na pierwszych metrach, nisko położonemu środkowi ciężkości i świetnej technice potrafi odnaleźć się także na lewym skrzydle. Choć jego przyszłość wydaje się związana z centralnymi sektorami boiska, to gra jako fałszywy skrzydłowy nie stanowi dla niego problemu.

Jest to zawodnik, który doskonale odnajduje się między liniami, a jego pierwszy kontakt z piłką - często poprzedzony odpowiednim ustawieniem ciała - pozwala mu zyskać przewagę jeszcze przed przyjęciem futbolówki. Hernández lubi dryblować, napędzać akcje oraz wchodzić w pole karne z drugiej linii. Bardzo dobrze wykonuje stałe fragmenty gry i cechuje go duża kreatywność oraz przebojowość. Umiejetność posyłania finałowego podania jest u niego na bardzo wysokim poziomie - Juan potrafi zagrywać podania łamiące linie, jak i zagrywać nad głowami obrońców w styli Michaela Laudrupa. Już wiadomo, że uda się z pierwszym zespołem na zgrupowanie przedsezonowe. Choć rywalizacja o miejsce w drużynie jest ogromna, to Juan prezentuje profil zawodnika, którego warto szczególnie obserwować. W poprzednim sezonie rozegrał łącznie 2613 minut (w tym 227 minut w rezerwach), strzelił dziewięć bramek i zanotował co najmniej cztery asysty.

Ibrahim Diarra (18 lat, prawoskrzydłowy/ofensywny pomocnik)

Piłkarz, z którym od momentu dołączenia do Barcelony wiązano ogromne nadzieje. Diarra rozbudził oczekiwania świetnymi występami podczas Mistrzostw Świata U-20 w Indonezji. Po transferze do Barçy potrzebował chwili na adaptację do nowego stylu gry, jednak dobre występy przyszły stosunkowo szybko. Najpierw zanotował efektowną asystę przy bramce Hugo Alby, następnie zdobył decydującego gola w starciu z San Francisco, zapewniając drużynie trzy punkty, a później trafił do siatki w derbowym meczu z Espanyolem – spotkaniu, które przypieczętowało mistrzostwo. Trafił również w kolejnym meczu, a jego występ w finale Ligi Młodzieżowej UEFA z Trabzonsporem zakończył się dwoma golami i asystą.

Ibrahim to zawodnik mogący grać zarówno na prawym skrzydle, jak i w środku pola. Wyróżnia go świetna technika, balans ciała, przyspieszenie oraz przede wszystkim wysoka kreatywność. Malijczyk z łatwością potrafi kreować okazje bramkowe – potrafi grać między liniami, dogrywać ze stałych fragmentów i zagrywać piłki nad linią obrony. Na uwagę zasługuje jego zdecydowanie, dynamiczne wejścia w pole karne zakończone strzałem czy też silne uderzenia z dystansu. Nadal jednak bywa niedbały i musi poprawić grę defensywną, choć jego potencjał – sięgający poziomu pierwszego zespołu – jest niepodważalny. Dość często jego styl przez media bywa porównywany do Kaki. 

Presezon może być dla niego bardzo dobrą okazją do zaprezentowania swoich umiejętności. Już wiemy, że młody gracz weźmie w nim udział i był już wcześniej o tym poinformowany przez Flicka. Diarra otrzymał też specjalnie przygotowany plan treningowy skupiony na budowie masy mięśniowej i osiągnięciu najwyższego poziomu sprawności. Realizował go najpierw w Mali, a następnie we Francji. Na treningi przybył więc w najwyższej dyspozycji. 

Guillermo Fernández (17 lat, ofensywny/środkowy pomocnik)

Guillermo to jeden z najbardziej rozpoznawalnych zawodników na tej liście. Wielu kibiców wiąże z nim duże oczekiwania – i słusznie, bo Hiszpan regularnie pokazuje, że warto mu ufać. Wyróżnia się wysoką inteligencją boiskową, bardzo dobrymi warunkami fizycznymi, mocnym uderzeniem z dystansu i świetną techniką. Choć jego naturalną pozycją jest środek pola i potrafi grać zarówno jako ofensywny, jak i środkowy pomocnik, z powodzeniem występował również jako typowa dziesiątka. W poprzednim sezonie bardzo dobrze spisywał się w roli fałszywej dziewiątki - rozgrywał, grał na jeden kontakt, kreował akcje i regularnie stwarzał zagrożenie. Łącznie strzelił siedem bramek i zanotował jedną asystę, kończąc sezon jako czwarty najlepszy strzelec zespołu.

To jeden z najciekawszych zawodników La Masii, który moim zdaniem realnie może trafić do pierwszej drużyny. Przemawia za nim wszechstronność (może grać również jako box-to-box w ustawieniu 4-2-3-1), ale też dojrzałość, siła i odpowiednie nastawienie mentalne. Presezon będzie dla niego dużą szansą - jeśli nie zostanie w kadrze Flicka, najpewniej trafi na wypożyczenie, by zebrać doświadczenie na poziomie seniorskim. Wydaje się to najbardziej realistycznym scenariuszem, ponieważ mimo ogromnego potencjału konkurencja w środku pola jest ogromna. Niewykluczone, że Guillermo odejdzie razem ze swoim kuzynem Tonim, a sytuacja w zespole może zmienić się po roku.

Jan Virgili (18 lat, prawy/lewy skrzydłowy)

Na występy Virgiliego podczas presezonu czeka prawdopodobnie najwięcej kibiców. Nieudany transfer Nico Williamsa i potrzeba przebojowego skrzydłowego sprawiają, że oczekiwania wobec Hiszpana są naprawdę wysokie. Virgili to typ klasycznego, bezpośredniego skrzydłowego – lubi wchodzić w dryblingi, nieustannie nękać defensorów i szukać okazji do stworzenia zagrożenia. Prowadzi piłkę blisko stopy, jest dynamiczny, potrafi gwałtownie zmieniać kierunki akcji, grać szeroko, ale też schodzić do środka, by rozegrać lub uderzyć.

Może napędzać akcje do linii końcowej i dogrywać w pole karne, jak i ścinać do środka, by oddać mocny strzał zza szesnastki. Miniony sezon był dla niego bardzo udany – najpierw w Lidze Młodzieżowej UEFA, w ligowych pojedynkach juvenilu A, a następnie w Barçy Atlètic. Przejście na wyższy poziom przyszło mu naturalnie, co może napawać optymizmem przed grą w pierwszym zespole. W ostatniej kampanii rozegrał 3170 minut w 50 meczach, zdobył 11 bramek i zaliczył co najmniej 7 asyst.

Jego dużym atutem jest elastyczność pozycyjna – potrafi zagrać zarówno na prawym, jak i lewym skrzydle. Do tego dochodzi wysoka intensywność gry, dobra praca w pressingu oraz regularne powroty do defensywy, co dobrze wpisuje się w filozofię Hansiego Flicka. Choć musi jeszcze popracować nad podejmowaniem decyzji i bywa momentami niedokłady, to jego możliwości są bardzo duże. Presezon może być dla niego szansą na pokazanie, że jest gotów pomóc pierwszej drużynie - choćby jako zmiennik Lamine Yamala lub alternatywa na lewą flankę.

Pedro Fernández (17 lat, ofensywny pomocnik/lewy skrzydłowy)

Pedro to jeden z najbardziej ekscytujących – i jednocześnie wciąż niedocenianych – talentów La Masii. Zwraca uwagę swoją nieszablonowością, błyskawiczną pracą nóg, świetnym balansem ciała, wysoką kreatywnością oraz łatwością w kreowaniu akcji i dryblingu. Potrafi także odnaleźć się w polu karnym po wejściu z głębi pola. Hiszpan może grać zarówno jako ofensywny pomocnik, klasyczna „dziesiątka”, jak i na lewym skrzydle. Jego profil przywodzi na myśl Jamala Musialę – podobny styl dryblingu, budowa ciała, wejścia w pole karne i imponująca gra na małej przestrzeni.

Flick zaprosił go już na trening pierwszej drużyny w poprzednim sezonie i według doniesień był pozytywnie zaskoczony jego jakością. Pedro to także zawodnik, który bardzo szybko się rozwija. W poprzednim sezonie rozegrał 1618 minut, występując zarówno w juvenilu B, jak i juvenilu A, w których zdobył łącznie 7 bramek. Teraz stoi przed szansą na pokazanie się w presezonie.

Fernández potrafi grać szeroko, inicjować akcje z głębi pola, jak również ścinać do środka i oddawać precyzyjne strzały. Lubi wchodzić w pojedynki 1 na 1, a dzięki niskiej posturze i świetnej technice jest trudny do zatrzymania. Może również występować jako fałszywa dziewiątka – w tej roli grał już w zespołach cadete, a jego zdolność do wykańczania akcji, poruszania się w polu karnym i wykorzystywania wolnych przestrzeni czyni go interesującą opcją także na tej pozycji. Obecnie to jeden z najciekawszych młodych graczy La Masii – mniej znany, ale mający wszystko, by zaskoczyć szerszą publiczność. Presezon to dla niego naturalny krok w kierunku pierwszej drużyny. Szerzej na temat Pedro pisaliśmy kilka miesięcy temu w tym artykule.

La Masia nie przestaje dostarczać utalentowanych zawodników, którzy mogą stanowić o przyszłości FC Barcelony. Presezon będzie dla wielu z nich najważniejszym okresem w dotychczasowej karierze – to szansa, by zaimponować Flickowi i sztabowi, a może nawet przebić się do kadry pierwszego zespołu. Lista ta jest pełna utalentowanych zawodników - często na pierwszy rzut oka nieoczywistych, dla niektórych mniej znanych, jednak każdy z nich może do dorosłej ekipy wnieść potrzebną jakość, wszechstronność i zaskoczyć swoimi umiejętnościami. 

A Wy? Na kogo liczycie najbardziej? I którego zawodnika najchętniej byście zobaczyli w pierwszej drużynie? Zachęcamy do dzielenia się opiniami w komenatrzach.