Bardzo pewny występ niemieckiego bramkarza. Nie popełnił większych błędów (co ostatnimi czasy wcale nie było takie oczywiste), za to dość pewnie rozprowadzał piłkę (plusiki za celne podania w 2' i 38'), choć nie uniknął niecelnych zagrań (niebezpieczne zagranie do Memphisa w 5', po którego stracie nastąpiła akcja i strzał rywali). Nie da się jednak nie zauważyć, że w systemie Xaviego Marc czuje się nieco pewniej, szczególnie w fazie rozegrania, gdy wie w jaki sektor zagrać konkretny typ podania. No i najważniejsze - drugi mecz na zero z tyłu - to zawsze buduje pewność bramkarza.

Najlepszy obrońca Barcy we wtorek. Kilka bardzo konkretnych odbiorów (20', 31', 42', 61') i wygranych pojedynków. Nie do ogrania w powietrzu, a i w ofensywie kilkukrotnie pokazał się z niezłej strony. W 12' świetna akcja zakończona nienajlepszym strzałem, w 39' wejście skrzydłem i dośrodkowanie, no i to, czego szkoda najbardziej, czyli nieuznany gol z 83'. Fakt faktem, był minimalny spalony, ale bramka na koncie Urugwajczyka byłaby wisienką na torcie tak udanego występu. Niezależnie od tego, do spółki z Busquetsem zawodnik meczu.

Bardzo pewny punkt obrony, choć nie tak efektowny jak Araujo. Zaliczył pięć odbiorów (m.in. w 27', 29', 52'), dobrze grał też na wyprzedzenie, co przy grze wysokim pressingiem jest niewątpliwie kluczowe. W powietrzu również spisywał się znakomicie, wygrywając kilka ważnych główek. Bura należy mu się za przegrany pojedynek biegowy z Darwinem w 63', na szczęście obyło się bez konsekwencji. Chwilami widać było po nim zmęczenie, tak więc doniesienia o słowach Xaviego, że właśnie Pique i Busi nie powinni grać dwa razy po 90 minut w ciągu tygodnia nie są dalekie od prawdy. Z drugiej strony, to właśnie Gerard mógł jeszcze pod koniec meczu zdobyć bramkę po rzucie rożnym...

Mocno dwubiegunowy mecz Francuza. Z jednej strony zaoferował to, co ma najlepsze w rozegraniu, często pokazując się blisko lewej strony do pomocy Albie i Gaviemu, kilka razy próbował również tego, czym wyróżniał się w pierwszym swoim sezonie na Camp Nou, a więc długimi zagraniami za plecy obrony. Z drugiej strony, kilka razy po prostu fatalnie się "obciął", szczególnie w 30' i 34' minucie, gdy rywal niczym dziecku założył mu siatkę i pomknął w stronę bramki. Jeśli wciąż będą mu się zdarzać tego typu momenty utraty koncentracji, nie zagości na długo w jedenastce Xaviego. A szkoda, bo do ustawienia z trójką stoperów jego charakterystyka jest wręcz idealna.

Po pierwszej połowie w wykonaniu Austriaka pojawiło się wiele głosów zachwytu. Faktycznie, oddał dwa dobre strzały, z których jeden wylądował na poprzeczce. Jednak dwie dobre akcje skrzydłowego nie mogą przykryć tego, że zaliczył zaledwie dwa udane dryblingi, a przy tym aż dziesięć strat... Szczególnie irytować mogło przetrzymywanie piłki do ostatniej chwili, brak podań w odpowiednim momencie. Również w defensywie często nie nadążał za rywalami (24', 36'), zostawiając Araujo w dość trudnym położeniu. W ruchach tego chłopaka momentami widać coś z pewnego Argentyńczyka, ala na tym porównania muszą się zakończyć. Decyzyjność, szybkość ruchów, pewność w rozegraniu - tego wszystkiego wciąż brakuje. Jak na pierwszy występ po dość długiej nieobecności, Demir zasłużył mimo wszystko na mały plusik.

Drugi mecz pod wodzą Xaviego, drugi mecz dominacji Busiego w środku pola. Doświadczony pomocnik był nieustannie pod grą, zanotował aż osiem odbiorów (m.in. 23', 28', 64', 79'), znakomicie się ustawiał i perfekcyjnie rozprowadzał piłki. Świetnie rozciągał grę na skrzydła, co było zwłaszcza widoczne po pojawieniu się na placu gry Dembele. Nie sposób zapomnieć o grze Busiego do przodu: w 38' do Alby, w 57' do Memphisa i w 91' do Dembele - gdyby koledzy Busiego mieli choć odrobinę lepiej wyregulowany celownik, pivot Barcy zakończyłby ten mecz z asystą. Zawodnik meczu według redakcji i kibiców.

Mimo wielu szumnych zapowiedzi Xaviego o "odzyskaniu" Frenkiego i zamiarach uczynienia go kluczowym graczem w układance Barcy, póki co Holender pozostaje mocno w cieniu kolegów z linii pomocy. Kilka razy (4', 65', 76') ładnie pociągnął akcję do przodu, jednak w finalnej fazie za każdym razem zawodziło podejmowanie decyzji. Dobrze czuł się w grze na małej przestrzeni, kilka razy groźnie wchodził w pole karne, szczególnie w 67', gdy Vlachodimos cudem wybronił jego główkę po dośrodkowaniu Dembele. Niestety, oprócz tych kilku przebłysków były również fazy, gdy Frenkie wyraźnie przygasał i grał na alibi. Być może kilka tygodni treningów z Xavim pozwoli przywrócić blask Holendrowi, jednak na chwilę obecną jego postawa kwalifikuje się na ocenę dobrą z małym plusem. 

Nie mógł Jordi odnaleźć sweog rytmu we wtorkowy wieczór. Andre Almeida do spółki z Gilberto skutecznie zablokowali lewą flankę, przez co obrońca Barcy nie miał tylu okazji do wbiegania za plecy obrońców i dośrodkowywania w swoim stylu. Gdy jednak zdarzyło mu się już urwać, czy to Lenglet czy to Gavi zagrywali za krótko lub niedokładnie. Kilka prób kombinacji na skrzydle również zakończyło się niepowodzeniem. Niestety, najwyższa liczba strat w zespole, bo aż 17, świadczy o bardzo słabym występie Alby.

Słowo klucz - inteligencja. Jak na tak młodego chłopaka, wizja gry i przysłowiowe oczy dookoła głowy są wręcz imponujące. Dużo lepiej wyglądał w grze do przodu od Frenkiego (26', 27', 57'), choć nie uchronił się od strat (51', 52'). Po pojawieniu się na skrzydle Dembele do spółki z Busquetsem często udanie rozciągali grę do Francuza, co powodowało sporo zamieszania w szeregach rywala, niestety bez skutku bramkowego. Żal kombinacji z początku meczu w polu karnym z Gavim w 26' minucie - spalony pokrzyżował naprawdę ładną, wręcz koronkową akcję w stylu Barcy z najlepszych lat.

Trudno stwierdzić czy to zmęczenie, czy "nieswoja" pozycja, w każdym razie Gavi zagrał na poziomie niższym, niż nas do tego przyzwyczaił przez ostatnie dwa miesiące. W jego zagraniach widać było sporo niedokładności i podań zbyt mocnych lub nie w tempo (29', 48', 55'). Swoim zwyczajem pokazał kilka zagrań na naprawdę najwyższym poziomie (genialne przyjęcie i drybling w 48'), ale brakowało przysłowiowej kropki nad "i". Oby nie było to przypadek Pedriego z minionego sezonu, gdy rozegranie zbyt wielu spotkań pod rząd spowodowało obniżkę formy, a w konsekwencji długotrwałe kontuzje. Zobaczymy jak Xavi będzie zarządzał siłami utalentowanego pomocnika.

Nikt nie irytował we wtorkowy wieczór bardziej od Memphisa. Szwankowało wszystko: nie w tempo wychodził do podań, źle pokazywał się partnerom, dawał się łapać na spalonym. Kilka razy (15', 25') próbował strzelać z dystansu, ale za każdym razem nieudanie. Wyglądał wręcz na ciało obce w całkiem sprawnie funkcjonującym systemie. Gdy już dobrze pokazał się do piłki, z reguły kończyło się brakiem zrozumienia z Gavim czy Demirem/Dembele. Osobne pretensje do Holendra należą się za akcję z 57' minuty, gdy tylko sobie znanym sposobem pozbawił się możliwości oddania strzału, nieporadnie próbując przełożyć sobie piłkę na prawą nogę. Z miesiąca na miesiąc forma tego chłopaka gaśnie, i choć statystyki ligowe są lekkim przekłamaniem tego faktu, to Memphis powinien zdecydowanie oczyścić głowę. Od jedynego zdrowego napastnika (nie licząc oczywiście De Jonga...) wypadałoby jednak wymagać większej skuteczności.

Od pierwszych minut po wejściu na boisko widać było dużą aktywność i chęć do gry Francuza. Już chwilę po zmianie łatwo urwał się na prawym skrzydle i celnie dośrodkował na głowę De Jonga. Duży plus za próby zaskakujących, prostopadłych dograń w pole karne, niestety w dużej mierze niedokładnych (72', 74', 78'). W końcówce meczu to właśnie jego stroną szła większość ataków na bramkę Benfiki, jednak albo dośrodkowania były niecelne, albo... kończyło mu się boisko (88'). W 91' wychodził sam na sam, ale Otamendi ofiarnym wślizgiem wybił piłkę na rzut rożny. Wystarczyło szybciej podjąć decyzję o strzale... Niezależnie od tego, zmiana Dembele pokazała, ile może dać tej drużynie klasyczny, szybki, dobrze dryblujący skrzydłowy.

Grał za krótko, bez oceny.

Grał za krótko, bez oceny.