Przepisy bronią decyzji arbitra w kwestii powtórzenia rzutu karnego i niestety Niemiec ponosi po części winę za utratę gola - jako profesjonalista Ter Stegen musi pamiętać o takich detalach. Przy drugiej „jedenastce” miał piłkę na rękawicy, ale strzał był na tyle mocny, by przełamać dłonie Ter Stegena. Poza tym portero Barcy nie miał wiele pracy, więc z perspektywy Redakcji nie otrzymał od rywali szansy na podwyższenie swojej noty. Na plus w jego grze można zaliczyć jedynie fantastyczne wyprowadzenie piłki w 57’.

Ogólnie bardzo przyzwoity mecz Portugalczyka. Popełnił co prawda małe błędy (straty w 9’ czy 46’), ale zdecydowanie więcej było tych dobrych momentów, szczególnie w defensywie. W 20’ zakończył groźną akcję Atletico, w 22’ bardzo dobrze zagrał w pressingu, w 35’ asekurował Pique, a w 87’ zablokował strzał Moraty. Co do zagrań ofensywnych, to w 45’ nieźle wypuścił Messiego, wywalczył rzut karny w 49’ i w 71’ wycofał piłkę do Vidala (mogła być z tego asysta). Sprokurowane „wapno” w 62’? Sytuacja kuriozalna i pechowa dla Semedo na tyle, że nie została wzięta do analizy.

Pique złapał chyba zadyszkę w tym maratonie spotkań, co dziwić nie powinno. W 15’ przegrał pojedynek 1 na 1 z Carrasco - po tym starciu Belgowi udało się wywalczyć „jedenastkę” dla swojej drużyny. Do tego w 35’ poszedł w środku na raz, ale na szczęście Semedo był blisko i zdążył z asekuracją. Potem było lepiej, czego przykładem może być zablokowany strzał Carrasco w 48’, świetne czytanie gry w 66’ czy bardzo ważny odbiór w polu karnym Barcy w 87’. Był jednak wyraźnym słabszym ogniwem w bloku defensywnym.

Pierwsza połowa była absolutnie klasowa w wykonaniu Francuza. Braki szybkościowe nadrabiał inteligencją i umiejętnym ustawianiem się. Przykładami można sypać jak z rękawa - w 9’, 31’ oraz 37’ wygrywa pojedynki 1 na 1 z Llorente, w 35’ świetny odbiór w polu karnym, a w 83’ uprzedza Morate przed oddaniem strzału. Również należy go pochwalić za wyprowadzenie piłki, które stało na wysokim poziomie (8’, 64’, 85’ czy 89’). Miał jedną chwilę słabości, przegrywając pojedynek z Moratą w polu karnym w 87’. Generalnie jednak ukłony za to spotkanie. Redakcja przyznaje mu tytuł Zawodnika Meczu.

Można było odnieść wrażenie, że Alba zagrał w roli skrzydłowego, i patrząc na statystyki, nie był to zły mecz - dwa kluczowe podania (30’, 75’) w defensywie też zabłysnął w 3’, notując ważną interwencję w polu karnym Barcelony. Dwukrotnie zrobił to też w 92’. Problem w tym, że to jedyne momenty, do których można się odnieść. Był niewidoczny, długimi fragmentami wręcz statyczny na skrzydle. Dokładając do tego nieodpowiedzialne zagranie piętką w 73’, które zapoczątkowało kontrę Atletico, rysuje się obraz raczej mizernej i bezpłciowej gry w jego wykonaniu.

Często był blisko sytuacji, w której Blaugrana traciła piłkę, przez co mógł wymiernie wspomóc kolegów z drużyny przy zakładaniu szybkiego pressingu (14’, 37’, 75’). Do tego zanotował odbiory w 7’ (20 metrów od własnej bramki) czy 21’. W 29’ posłał fantastyczną piłkę do Alby, za linię obrony Atletico. Zdarzyły się błędy, jak przegrany pojedynek z Carrasco w środku pola w 48’ czy niedokładne podanie na własnej połowie w 63’, ale nie niosły one ze sobą znacznego zagrożenia. Co innego krycie „na radar” przy rzucie wolnym w 7’, kiedy to Busquets nie popisał się, do spółki z Vidalem. Ogólnie jednak poprawny występ.

Za pierwszą połowę należy się Chilijczykowi bura. W 7’ odpuścił Gimeneza przy rzucie wolnym, co nieomal nie zakończyło się bramką rywali, a w 15’ sprokurował bardzo miękkiego (ale jednak) karnego. Do gry wniósł jedynie oddanie i agresywny pressing, który nieraz pomagał w odbiorze piłki (2’, 13’ czy 24’). Druga połowa wydawała się lepsza w jego wykonaniu. Co prawda dalej popełniał błędy, jak nieupilnowanie Costy w 56’, po którym również mógł paść gol, ale dwa razy był blisko wpisania się na listę strzelców (71’ i 75’). Szkoda, że się nie udało. Byłyby może 3 punkty i wyższa ocena u Vidala.

W meczu z Atletico przypomniał się nieco Rakitić ze swojego pierwszego sezonu w Barcelonie, kiedy to asekurował prawą flankę, dając się tam wyszaleć Alvesowi i Messiemu. Jednak tym razem nie ograniczał się do zwykłej asekuracji - on faktycznie był lewym obrońcą. W efekcie miał minimalny wpływ na grę (jedynie 63 kontakty z piłką). Co do konkretów, to w 1’ przyspieszył grę podaniem do Suareza, w 8’ odebrał piłkę po szybkim pressingu i oddał celny strzał, a w 47’ zablokował rywala na skrzydle. Na minus dopuszczenie do groźnego dośrodkowania w 56’, które skończyło się niecelnym strzałem Costy.

Niebywałe, jak tak drobna osoba może radzić sobie z roślejszymi od siebie rywalami, pokroju Thomasa. Co więcej na uznanie zasługuje fakt, że pomimo obecności Messiego na boisku, Puig brał na siebie ciężar gry, co zdarzało się w erze Leo jedynie graczom wybitnym. Fakt, nie miał zbyt udanego wejścia w pierwszą i drugą połowę, ale z czasem rozkręcał się na tyle, że rywale nie mogli sobie z nim poradzić (29’, 41’, 86’). Poza tym kilkukrotnie przyspieszał akcję drużyny (1’, 70’, 72’) oraz aktywnie uczestniczył w pressingu  (41’). Można się dodatkowo przyczepić sytuacji do pchania piłki w tłok w 39’ albo za złe zagrania w 7’ czy 27’, ale i tak w meczu z topowym europejskim zespołem wychowanek pokazał klasę. Tytuł Zawodnika Meczu według Użytkowników ląduje zatem u niego.

Z jednej strony widać po Messim brak świeżości, co w efekcie sprawiało, że rywale okazywali się nieznacznie szybsi od niego i odbierali mu piłkę. Z drugiej strony był zamieszany w oba gole Barcelony oraz otarł się o absolutnie genialną bramkę (słupek w 23’). Poza tym w 30’ zrobił Lodiego w konia, a w 60’ i 72’ fantastycznie wypuszczał podaniami Suareza i Vidala. Na minus strata w 25’ rozpoczynająca groźną kontrę Atletico, kiks przy strzale w 30’, a przede wszystkim totalne zniknięcie w końcówce spotkania. Ramosa oszukasz, Casemiro oszukasz, ale życia nie oszukasz. Może warto, by Leo nieco przystopował i usiadł w najbliższym meczu na ławce.

Słaby strzał w 1’, masa złych zagrań (np. 23’ czy 48’). Zaistniał na moment, odgrywając piłkę do Semedo, który wygrał pojedynek biegowy i wywalczył rzut karny. Tak naprawdę już po pierwszej połowie był do zmiany, do tego jednak nie doszło. Dalszy komentarz jest zbędny.

Przebywał pół godziny na boisku, ale nic nie wniósł do gry drużyny. Nie dał potrzebnego impulsu.

Dostał mnóstwo czasu, bo całe 9 minut. Fati, otrzymując ten jakże zacny przywilej, zakasał rękawki i zabrał się do roboty... w doliczonym czasie gry. W 92’ zatrudnił śpiącego Urusa do przyspieszenia gry, a w 93’ wygrał pojedynek 1 na 1 na skrzydle z Lemarem i wywalczył rzut wolny w niebezpiecznej strefie, na wysokości pola karnego. Strach pomyśleć, co by Fati zrobił otrzymując 18 albo 36 minut.

Zmiana chyba na zyskanie czasu w samej końcówce, tak więc bez oceny.