Przy golach raczej bez szans, choć miło by było, gdyby czasem wyciągnął coś „niemożliwego”. Poza tym dobrze w wyprowadzaniu + dwie udane interwencje (45. oraz 46. minuta). Niezły mecz, niezły sezon, ale w nadchodzącym koniecznie trzeba zacząć „poprawiać cyferki”, bo średnia około jednego traconego gola na mecz chluby naszemu golkiperowi nie przynosi. Choć to oczywiście nie tylko jego wina.

Przy pierwszej straconej bramce krył swojego zawodnika - zawiodła dyscyplina taktyczna i brak powrotu pomocników (Ivan). Ogólnie solidnie w defensywie (np. 7’ oraz 28’), a w kreacji zaliczył dwa kluczowe podania (13’ oraz 33’). Zmieniony z powodu kontuzji. Mamy nadzieję, że był to jeden z ostatnich występów Sergiego na boku obrony, gdyż w tym sezonie swoją dyspozycją udowodnił, że może (i powinien) stanowić o sile naszego środka pola. Niezwykle rozkwitł piłkarsko pod wodzą Lucho i za to chwała naszemu szkoleniowcowi.

Bardzo spokojny i odpowiedzialny występ. Próbkę swoich możliwości pokazał już w 1. minucie, kiedy przy pressingu rywala ze stoickim spokojem „nawinął go” i odegrał do Marca. W dalszej fazie spotkania trzymał poziom, nie popełniał błędów, choć można powiedzieć, że mimo wszystko był w cieniu Umtitiego. Przy golach nie zawinił. Za interwencję z 2. minuty należą się brawa – świetnie poradził sobie jako ostatni obrońca. Oby nowy trener na niego postawił, bo wydaje nam się, że warto.

Pan i władca pola karnego. Imponował pewnością, zaliczył kilka dobrych przechwytów (29’, 39’, 56’, 80’). Niestety, w tej „beczce miodu” znalazła się „łyżka dziegciu”, chodzi o drugą straconą bramkę - najpierw przegrał pojedynek główkowy z rywalem, a potem odpuścił powrót za nim, w konsekwencji czego goście łatwo weszli w pole karne i stworzyli sobie (bramkową) okazję, której nie zmarnowali - podwójny błąd w jednej akcji i -1 do końcowej oceny.

Solidny mecz, w którym imponować mogła aktywność Jordiego w ofensywie. Szkoda, że efektywność jego prób była stosunkowo niska, co niestety jest swego rodzaju znakiem rozpoznawczym naszego defensora. W defensywie bez winy przy pierwszej straconej bramce, plus za walkę do końca z napastnikiem rywali w 45. minucie, przy drugiej straconej bramce za łatwo dał się ograć. W tym miejscu moglibyśmy zakończyć, ale nie możemy zapomnieć o obrzydliwej symulce, dzięki której dostaliśmy prezent (którego jednak nie przyjęliśmy ;)) w postaci  rzutu karnego. Jeśli jakaś powtórka pokaże kontakt – ok, zmienimy zdanie, ale nie dostrzegliśmy tego w ujęciach zaserwowanych przez stacje telewizyjne, więc trzymamy się wersji numer jeden. Takie zachowania należy wyplenić z futbolu – nota w dół ZNACZNIE, nie będziemy tego pochwalać. Jordi Alba powinien się wstydzić.

Naprawdę udane zawody. Odpowiedzialnie, bez głupich błędów, z wolą walki i chęcią zaprezentowania dobrego futbolu w ostatnim meczu przed własną publicznością. Plus za wygrane główki (4), a także pracę w odbiorze (patrz: pressing na rywalu w 42’ i odbiór!) oraz kluczowe podanie do Neymara w akcji, która zakończyła się odgwizdaniem drugiej jedenastki.

Słabe spotkanie. Mało udanych zagrań, większość wyborów bezpieczna, a i w takich przypadkach pojawiały się niedokładności. Dodatkowo, złe zachowanie przy pierwszej straconej bramce – kompletnie odpuścił rywala. Jeśli nie notuje „cyferek”, to mało wnosi do gry zespołu. Naszym zdaniem za mało, żeby być postrzeganym jako gracz wyjściowej jedenastki.

Przy coraz bardziej widocznych ograniczeniach natury fizycznej, jeszcze mocniej należy docenić jego zaangażowanie, które wciąż jest na ponadprzeciętnym poziomie. Mecz z Eibar okazał się być nad wyraz owocny dla Andresa, który notował kapitalne piłki (36’, 56’), groźnie uderzał, dryblował, a nawet odbierał (dwie sztuki). Tradycyjnie można się zastanawiać jakim cudem skończył mecz z zerowym dorobkiem, jeśli chodzi o gole lub asysty, ale cóż – taki urok tego gracza. Nie ma jednak wątpliwości, że był jednym z najważniejszych aktorów tego widowiska.

Z jednej strony świetne dryblingi, „większościowy” udział przy pierwszej bramce oraz wywalczony rzut karny. Na drugim biegunie słaba efektywność pod bramką rywala, co jest całosezonową bolączką Brazylijczyka oraz horrendalna liczba strat. Neymar Jr jest graczem niezwykle ciężkim do oceny, bo jego boiskowe dokonania (często o ambiwalentnym charakterze) wymykają się wszelkim wcześniej spotykanym regułom. Życzylibyśmy sobie, aby w przyszłym sezonie ustabilizował on swoją dyspozycję, co z pewnością byłoby z korzyścią dla wszystkich.

Strzelona bramka to chyba jedyny pozytywny akcent ostatniego meczu tego sezonu w wykonaniu Urusa. Koncertowo zmarnowane trzy stuprocentowe sytuacje to coś, co nie zdarza się naszej „9” zbyt często. Zmęczenie sezonem aż nadto widoczne.

Najlepszy. Tradycyjnie, można powiedzieć. Cała gra opiera się na nim, ale w tym sezonie było to aż nadto widoczne. Bramka ustalająca wynik meczu cudowna – chyba za bardzo przywykliśmy do jego geniuszu, bo akcja ta dość szybko poszła w zapomnienie, a dla 99% graczy mogłaby być to bramka życia. Oby w nowym sezonie cały zespół funkcjonował tak, żeby Leo mógł robić swoje, a nie musiał robić wszystko.

Dobra zmiana. W 52. dobrze napędził akcję. Bardzo istotne przy takim ustawieniu było to, że zagrywał piłkę dokładnie i jej głupio nie tracił (tylko jedna strata). Przy straconym golu mogłoby się wydawać, że zawinił, ale przez opieszałość Umtitiego miał „na karku” dwóch piłkarzy, najpierw musiał czuwać, żeby pierwszy nie oddał strzału, a potem błyskawicznie doskoczyć do drugiego. Japończyk zdobył gola, bo zdecydował się na strzał z pierwszej piłki i mu kolokwialnie mówiąc, siadło – nic się na to nie poradzi.

Bardzo udane wejście. Przedłużenie przy golu Suareza świetne - asysta, do tego strzał z 77. minuty, kiedy zrobił co mógł, bo dostał złą piłkę. W defensywie dwie interwencje. Jak na 20 minut gry napastnika, to bardzo dobre liczby i taka też nota - proporcjonalna do długości występu.