Zaczął od dobrej interwencji po rzucie rożnym w 10.min. oraz świetnej responsywności w kontrze kilkanaście minut później, kiedy wygrał pojedynek 1 na 1 z napastnikiem Sevilli. Rewalacyjnie powtarzalny i pewny w obronie, dodatkowo świetnie wprowadza piłkę do gry (jak choćby w 29.min). Za bramki raczej nie ma co go winić, choć przy drugiej miał szansę na szybszą reakcję. 

Summa summarum najlepszy zawodnik linii defensywnej. Zaczął spotkanie odważnie, świetnie wszedł do gry w 3. min i zgraniu od Suareza uderzał ze środka pola, zablokowany przez Krychowiaka. Raz po raz ścinał grę do środka, starał się być wszędobylski w ofensywie, ale również uważny w defensywie. Nawet leżąc wykonał dobrą interwencję we własnym polu karnym (na leżąco główką w 35.min.). Niezłe spotkanie, choć bez konkretnych wkładów w ostateczny rezultat, do czego ostatnimi czasy zaczął przyzwyczajać kibiców. 

W defensywie ponownie momentami niepewnie, znowu ze stratami, które nie powinny pozwalać grać mu w pierwszej ‘11” (choćby z 17.min.). Oczywiście wygrał kilka ważnych powietrznych pojedynków oraz zaliczył najwięcej odbiorów w drużynie po Mascherano, ale z całą pewnością nie stanowi o jakości drużyny w defensywie. W 22.min. minucie wykonal najdziwniejszą akcję spotkania, kiedy nie wykazał się dokładnie takim samym instynktem pod bramką Sevilli jak Lewandowski w Glasgow biegnąc niczym na rozgrzewce do dobitki strzału Neymara z rzutu wolnego. Po meczu próbował tłumaczyć, że nie chciał „spalić” akcji, ale niestety jawi się ona jako emblematyczna dla losów spotkania. 

Zacznimy od pozytywów: dobre interwencje tuż przed własną bramką w 17.min. oraz w 32.min., a także w pierwszej połowie dobra współpraca z Pique w przekazywaniu sobie krycia napastników Sevillli. Niestety wmieszany w obie sytuacje bramkowe z drugiej połowy: w pierwszej wraz z Albą dali się przedryblować bez próby bardziej agresywnego odbioru, przy drugiej złamał linię  spalonego jednocześnie kompletnie nie atakując piłki granej w sam środek pola karnego koniec końców pozostawiając Bravo w sytuacji 2 na 1. Słabe spotkanie Francuza. 

Bardzo dużo akcji w ofensywie, jeden z najbardziej aktywnych zawodników drużyny pod polem karnym Sevilli. Niestety oprócz wyraźnej żywotności niewiele konkretnego z tego wynikało, a dodatko pozwolił na kilka szarż swoim skrzydłem, po jednej z nich wpadła bramka na 1:0, za którą wina równo rozkłada się na Jordiego oraz Mathieu. Druga akcja bramkowa rozpoczęła się również z jego skrzydła, ale w tej akcji cała linia obrony dała piłkarskiego „ciała”. 

Nieźle w defensywie (m.in. 13 odbiorów), choć nie można powiedzieć, aby stanowił opokę. Wraz z całym blokiem pomocników zaliczył 17 strat, nie można dopuszczać do takiej ilości stracony piłek w kluczowym miejscu boiska; tylko Iniesta angażujący się w wiele dryblingów ze środka może być rozgrzeszany z większej ich ilości. Kompletnie niewidoczny w kreacji i choć standardowo to nie jest jego rola, to przy linii pomocy zbudowanej z Javiera, Sergi oraz Ivana odpowiedzialność rozkłada się na wszystkich zawodników

NIe był wyróżniającym się graczem spotkania, podobnie jak cała druga linia Barcelony, wyraźnie brakuje mu obok kreatywnego partnera. Grał nieźle w defesnywie, dużo asekurował skrzydła, ale ciężko wyróżnić go za jakąś szczególną akcję. Zastanawia za co otrzymał od sędziego żółtą kartkę, bo w kontekście kontuzji w drużynie naprawdę trzeba się liczyć z każdym kartonikiem.  

Ponownie całymi fragmentami spotkania niewidoczny. Miał kilka przebłysków i dobrych zagrań (m.in. dwie dobre piłki w pierwszych 30.min., niezła piłka w 44.min. do Suareaz czy podanie z 63.min. do Neymara), ale jednocześnie zanotował mnóstwo niedokładności, pustych podań,  nie podejmował prób strzałów w dogodnych sytuacjach lub wręcz odwrotnie: notował uderzenia „na alibi” wprost w obrońców (w sumie 3 takie strzały w spotkaniu). W koło Macieju te same uwagi przez cały sezon. Uderzenie z 93 .min. z rzutu wolnego jest podsumowaniem jego gry – ostatnia akcja meczu, a Ivan próbuje niezrozumiałego dla całej drużyny przerzutu. Ponownie słaby mecz Chorwata

Stanowił nieustające zagrożenie dla bramki Sevilli: oddał w tym spotkaniu 9 (!!!) strzałów, zaliczył 6 kluczowych podań, 5 dryblingów, 4 razy był faulowany, pokazywał się do gry na całej długości i szerokości boiska. Takie akcje jak minięcie trzech obrońców oraz wyłożenie idealnej piłki do Suareza z 13.min. pozwalają ufać, iż potrafi przejąć rolę Messiego na boisku. Niestety w przeciwieństwie do Leo jest niebywale nieskuteczny, nie ma instynktu „killera”, który pozwala wyciągać drużynę z tarapatów. Albo inaczej: nie zawsze ten istynkt ma załączony, bo można wyliczyć wiele spotkań, gdy sam przesądzał do wynikach spotkań. Niestety mecz z Sevillą nie należał do tej kategorii i pomimo olbrzymiej ilości szans przegrał 5 (!) pojedynków bramkarzem gospodarzy, a to co się wydarzyło między 63. a 64.min. można obejrzeć jako skróconą wersję spotkania. Pomimo wizulanie świetnego występu koniec końców śwetne akcje nie przełożyły się na gole, a finalnie skutecznie egzekwowany rzut karny powinien sprokurować po raz wtóry dyskusję o wykonawcach „jedenastek”. 

Urugwajczyk miewa takie spotkania, kiedy zapomina zabrać ze sobą laserowego kalibratora do swojego celownika. Niestety mecz w Andaluzji był taki spotkaniem. Nie wykorzystał trzech świetnych akcji do wyprowadzeni drużyny na prowadzenie; m.in. stuprocentowej sytuacji od Neymara z 13.min., kiedy niepotrzenie kiwał zamiast kończyć strzałem czy dobrej piłki zwrotnej od Rakitica z 25.min., kiedy wyprowadził kontrę i wyszedł do świetnej piłki od Rakitica, ale tragicznie złożył się do strzału po niezłym przyjęciu. W pamięci zostanie jeszcze zaskakujące uderzenie w 37.min. w poprzeczkę oraz idealne wyłożenie piłki w 79.min. do Sandro, kiedy ten uderzył w słupek. 

Zaczął od kilku dobrych powrotów, a także od słabego strzału w 8.min. po dobrym zgraniu od Suareza. Zagrał niestety na swoim dość stabilnym poziomie: kilka dobrych akcji, wystawień się, ruchu, ale zarazem z olbrzymią ilością błędych przyjęć i niepotrzebnych/ niezrozumiałych podań lub strat. 

Nie dał z całą pewnością tego co miał dać drużynie, czyli szerokości na prawym skrzydle i nękania penetrującymi akcjami i dośrodkowaniami z prawego skrzydła. Defensywnie nie dał nic, w ofensywie 4 straty i brak jakiegokolwiek stworzonego zagrożenia pod bramką rywali. 

W pół godziny wywalczył karnego oraz stanął przed szansą wyrównania stanu meczu na 2:2, niestety z najbliższej odległości (trzeba zaznaczyć ofiarną interwencję obrońcy) uderzył w słupek po idealnym podaniu od Suareza. Nie wyglądał źle, ale ponownie nie dał drużynie bramki w kluczowej akcji. 4 straty.