Nie był to najlepszy występ Niemca. Już w 10. minucie po jego błędzie w rozegraniu piłki mogliśmy przegrywać 0:1. Przy straconej bramce mógł się zachować zdecydowanie lepiej – chyba źle ocenił tor lotu piłki, bo jego reakcja była spóźniona i rozpaczliwa, a strzał sam w sobie zdecydowanie do obrony. W innych sytuacjach pewny, a w grze nogami na niezmiennie wysokim poziomie.

Znakomity. Jego gra wzajemna z Messim jest czymś niebywałym na tym poziomie. To zrozumienie, ta technika i to wyczucie – magia w najczystszej postaci. Imponująca statystyka kluczowych podań (4). Świetny występ ukoronował asystą do Leo. Niezastąpiony. Jego odejście w tej chwili byłoby doprawdy bolesne.

Udanie dowodził formacją defensywną przez całe 90 minut rywalizacji o Puchar Króla. Praktycznie bezbłędny w destrukcji. W ofensywie pokazał się raz, ale bramkarz Bilbao obronił jego strzał. Oglądać Gerarda w formie to czysta przyjemność, stąd bardzo cieszy powrót do takiej dyspozycji w tym sezonie.

Wespół z Gerardem stworzył w defensywie zaporę praktycznie nie do przejścia dla Basków. Brak wyraźnych indywidualnych błędów oraz bardzo duża aktywność i dokładność w wyprowadzaniu piłki (17/19 celnych długich podań). Wymowny obrazek, który pokazuje, jak Jefecito solidnie się napracował w starciu z Baskami. Prawdziwy wojownik.

Przeciętny występ. Strasznie nieobecny i mało efektywny, o czym świadczyć mogą chociażby statystyki strat i odbiorów (2:2). Jedno niezłe wejście zakończone idealnym dośrodkowaniem to trochę za mało jak na 90 minut rywalizacji o krajowy puchar. Poprawnie i nic ponadto.

Solidnie, ale w jego przypadku to tylko solidnie. Na swoim poziomie w rozegraniu i kreacji, ale trzeba przyznać, że tym razem był ewidentnie w cieniu – przeważnie jest spoiwem z największą liczbą podań w drużynie, tak tutaj uplasował się w środku stawki. Nota w dół za przegranie pozycji z Williamsem, który strzelił kontaktową bramkę dla Basków.

Wszędobylski. Musimy go wyróżnić za niezwykle wysoką jakość dyscypliny taktycznej. Chorwat w układance Lucho ewidentnie pełni rolę swoistego „spętanego elektronu”, który ma za zadanie być wszędzie tam, gdzie w drugiej linii znajduje się piłka, dochodzić i tworzyć trójkąty. Mrówcza praca jaką wykonuje, pomagając raz Sergio, raz Inieście, a innym razem Messiemu etc., zasługuje na najwyższe uznanie. Kwintesencją postępu jaki zaliczył jest zachowanie przy bramce na 2:0 – na takiego Ivana czekaliśmy. Na przestrzeni całego sezonu trochę w niego wątpiliśmy, a on nam zamknął usta dobra grą – o to w tym wszystkim chodzi. Chapeau bas.

Razem z kolegami z pomocy skutecznie realizowali plan taktyczny nakreślony przez sztab szkoleniowy. Kilka zrywów, ale bez żadnych wymiernych korzyści. Tym razem zabrakło większej aktywności i przebojowości. Może wpływ na to miała kontuzja? Miejmy nadzieję, że w Berlinie zobaczymy najlepszą wersję Andresa.

Niech za opis jego gry posłuży