Pewny w interwencjach, dwukrotnie ratował drużynę przed stratą bramki w trudnych sytuacjach. Najpierw w 11.min. jego czujność została sprawdzona przez Larrivey’a po świetnej akcji Celty, obronił trudną piłka po ziemi. Prawdziwym bramkarskim majstersztykiem popisał się jednak w 28.min., kiedy genialnym wślizgiem na olbrzymim ryzyku po dużym błędzie Alvesa wyłuskał piłkę spod nóg napastnika gospodarzy. Poza tym zwyczajowo pewnie w grze nogami w rozegraniu. 

Zacznijmy od plusów. Dobrze walczył w wysokim pressingu, dodatkowo wielokrotnie zrywał swoim skrzydłem dając przestrzenie do podania, jednak koledzy tym razem go nie dostrzegali. Niestety na tym koniec, a po stronie negatywów jest dłuższa lista z nagłówkiem Nolito. Wychowanek Barcelony kilkakrotnie robił wiatrak z Daniego (szczególnie w 24.min.), podchodził absolutnie bez kompleksów do starszego kolegi z byłej drużyny. Największa jednak bura należy się Brazylijczykowi za  zachowanie z 29.min., kiedy w dziwny sposób zatrzymał się w biegu do lecącej wolno piłki, na szczęście z ryzykowną interwencją zdążył Bravo. Absolutny kryminał. Alves mógł jeszcze podratować swoją notę oraz dać spokojną końcówkę spotkania Barcelonie, jednak w idealnej sytuacji z 62.minuty… nie trafił lewą nogą w piłkę ustawioną praktycznie na 11–stym metrze przed bramką Celty. Słabe spotkanie Diabła Tasmańskiego.   

W tym sezonie możemy wreszcie śmiało odtrąbić powrót Piquenbauera! Po trzech sezonach piłkarskiej hossy i bessy wreszcie unormował formę, a nawet wyśrubował ją na poziom ze swoich dwóch pierwszych sezonów po powrocie do macierzystego klubu. Wydaje się, iż chłopiec stał się mężczyzną w pełnej krasie, z odpowiedzialną oraz dojrzałą grą w obronie oraz odważną grą do przodu (bramki, crossy, wyprowadzenia piłki). W tym spotkaniu Gerard był absolutną zaporą nie do przejścia, zaliczył najwięcej odbiorów oraz przechwytów spośród graczy z pola, kilkakrotnie naprawiał błędy kolegów (10.min, ) lub po prostu w ostatniej chwili notował interwencje (6.min., 30.min., 52.min.). Na osobne zdanie zasługuje zwłaszcza akcja z 71.min.,kiedy uratował drużynę przed niechybną stratą bramki wślizgiem zza zawodnika w sytuacji wydawałoby się beznadziejnej. W powietrzu w samych ostatnich 10-ciu minutach zaliczył 6 udanych interwencji! Do idealnego spotkania zabrakło mu w zasadzie trafienia, które zaliczył Mathieu, choć mamy świadomość, że nie z goli rozlicza się defensorów. Bohater spotkania wraz z drugim ze stoperów.    

Popularny Rudy w każdym kolejnym spotkaniu zaskarbia sobie coraz większą sympatię Cules. W poprzedniej kolejce Francuz zdobył bramkę w Gran Derbi, w spotkaniu w Vigo zaliczył kolejne trafienie, tym razem na wagę 3 punktów. W defensywie był mniej widoczny niż Pique, na ogół raczej asystując poczynaniom fenomenalnie tego dnia usposobionemu Katalończykowi, ale zdążył zaliczyć kilkanaście dobrych interwencji. Dwie rysy na świetnym występie Mathiem to akcja z 10.min., kiedy niecelnie zgrywał w bok piłkę głową i w ostatniej chwili sytuację ratował Gerard, a także pójście za piłkarzem z piłką bez asekuracji środka pola z 42.min., kiedy w Larrivey nie zauważył dziury wokół siebie i strzelił bez przyjęcia ponad bramką. Poza tym naprawdę dobre spotkanie w defensywie i wspomniane trafienie po szalonej walce wręcz o pozycję z Fontasem i ekwilibrystycznym uderzeniu głową. Duet Pique y Mathieu jest w tej chwili pewny i skuteczny, i wydaje się być najlepszą parą stoperów.

W setnym swoim meczu w Barcelonie był długimi momentami niewidoczny, choć w defensywie zagrał naprawdę solidnie notując 10 odbiorów ( w tym  dobre interwencje w 36.min. i 45.min.). W 42.min. zgubił krycie, dodatkowo w pierwszej połowie był mało przydatny w ofensywie, dopiero po przerwie można go było dojrzeć na połowie gospodarzy. 

Naprawdę wrócił do świetnej formy, cały czas ubezpieczał tyły, w kilku akcjach nadążał za kontrami Celty (jedna świetna kontra przerwana jego wślizgiem w 28.min.), asekurował boczne sektory defensywy. Najprawdopodobniej uratował Barcelonie trzy punkty wślizgiem na Nolito w doliczonym czasie gry.  Po wejściu Xaviego wspólnie uspokoili rwaną grę w środku pola, poza tym "wywalczył" czerwoną kartkę dla rywala i zapewnił w miarę spokojną końcówkę meczu. 

Blado. Dosłownie. Najlepszym podsumowaniem niech będzie podbijający i wybijający piłkę na oślep Andres przy linii bocznej boiska. Bardzo wiele złych boiskowych decyzji, asekurancka gra w ofensywie . Bardzo brakuje ryzykownych podań ze środka pola w wykonaniu Andresa, jest to jednak samonapędzająca się spirala: „nie idzie mi, nie próbuję, bo może być jeszcze gorzej”. Wciąż szokuje jego zaangażowanie w walkę po stracie. To jakby inny piłkarz. Wszyscy woleliśmy starego Iniestę, ale jeśli motoryka nie jest ta sama, to chociaż imponuje walką w odbiorze. Wyraźnie dolega mu obecnie „zatracenie umiejętności dostrzegania otwartych tuneli”, czego przykładem  mogą być dwie kontry z drugiej połowy, gdy za długo ciągnął piłkę zamiast przyspieszyć podaniem (m.in. 63’). 

Nieobecny. W sumie z Iniestą uzbierali zero udanych dryblingów. Jedna ryzykowana strata na początku spotkania, szybko naprawiona, dwie dobre akcje w defensywie (odbiory) oraz jeden ładny przerzut.  Współodpowiedzialny za dziurę spozierającą ze środka pola. Delikatnie ratuje go 5 odbiorów, jednak to nie z gry w defensywie rozliczamy młodszego z braci Alcantara. 

Zaczął od kilku akcji naprzemiennie na skrzydle i w środku pola, aby z każdą minutą gasnąć niczym zapałka. Zdążył jeszcze podjąć bardzo dobrą decyzję o strzale w 23.min. z trudnej pozycji... i w zasadzie tyle można zapamiętać z jego występu. Zaliczył najmniej podań spośród graczy wyjściowej ‘11’, nawet mniej niż Claudio Bravo. Mecz do zapomnienia. 

Od początku zadawał kłam podejrzeniom kontuzji, bardzo aktywnie wspierając zarówno linię pomocy jak i napastników. Był jedynym ofensywnym graczem, który potrafił minąć rywala i celnie zagrać. Widząc co się dzieje w środku pola (a w zasadzie: nie dzieje), wielokrotnie wracał w okolice środka boiska, by napędzić akcję drużyny, co z reguły przynosiło pożądany skutek. Niestety, gdy rozgrywał, to nie mógł być jednocześnie bliżej pola karnego i wykańczać akcji, więc z gry drużyny wiele nie wynikało. W 12.min. świetnie zwiódł trzech obrońców i .. uderzył w bramkarza, a dobitki nie wykorzystał Neymar. Za akcję z doliczonego czasu gry musimy mu delikatnie obniżyć ocenę - mogło być po meczu, a tymczasem Celta miał groźne sytuacje pod naszym polem karnym, gdyby wpadł gol to Leo byłby pierwszym winnym. Udany występ okraszony pewnego rodzaju indolencją pod bramka rywala.

W pierwszej dobrej akcji spotkania powinien wykończyć akcję dobitką po sparowanym uderzeniu Messiego, jednak uderzył tragicznie i piłka poszybowała ponad bramką.  Tak też wyglądała cała pierwsza połowa w jego wykonaniu - bezmyślna gra, głupie sztuczki, straty w rozegraniu i zero zaangażowania w odbiorze. Druga połowa okazała się lepsza – zaangażowanie (3 odbiory), większa jakość piłkarska, motor napędowy wielu akcji. Tym niemniej po stronie udanych dryblingów na koniec spotkania  widniało u Brazylijczyka okrągłe 0! Zdobył prawidłową bramkę, której jednak sędziowie nie uznali oraz zaliczył rekordową ilość 15 strat. Sinusoidalne spotkanie, w przeważającej części z dominującym negatywnym wydźwiękiem.  

Po wejściu bardzo aktywny, o wiele bardziej widoczny niż Rafinha oraz Iniesta razem wzięci. Dodatkowo udzielał się również w odbiorze i walce o piłce (m.in. świetny wślizg około kwadrans przed końcem spotkania). Jeśli po sezonie odejdzie do Kataru to przyszły sezon może być naprawdę ciężki, bo coraz częściej nie potrafimy zdominować rywala, a bez Generała będzie to zadanie jeszcze trudniejsze. Zapewnił tak bardzo pożądany spokój w środku pola oraz asystował przy bramce Mathieu. 

Na tle mizernie prezentującej się tego dnia drużyny w ofensywie wypadł na chętnego do gry oraz bardzo aktywnego. Powalczył o piłkę, raz był nawet bliski wykończenia akcji rozpoczętej przez Bravo. Był to jeden z tych dni, gdzie byłby lepszym rozwiązaniem w wyjściowym składzie, jako ten bardziej wygłodniały gry. 

Zdążył w kilka minut dać stuprocentową sytuację Messiemu oraz powalczyć w przytrzymaniu piłki, ale miał za mało czasu na ocenę.