Jeden z najbardziej pracowitych meczów Claudio jak do tej pory (5 parad). Świetna interwencja w 19. oraz 23. minucie - po rzucie wolnym. Do tego kilka mniej ważnych, ale tak samo skutecznych w przeciągu całych 90 minut. Po odejściu Victora Valdesa mogło się wydawać, że prędko nie doczekamy się golkipera tak świetnie grającego nogami, a tymczasem po ponad pół roku możemy z pełnym przekonaniem stwierdzić, że zarówno Bravo jak i Ter Stegen wcale w tym aspekcie gry nie odstają, a być może nawet są lepsi od najbardziej utytułowanego bramkarza w barwach Barcy! Koledzy raz po raz sprawdzali czujność Chilijczyka chętnie angażując go do rozgrywania piłki. Minusy? Mimo wszystko zachowanie przy drugiej bramce dla Basków (choć tutaj częsciowa wina również leży po stronie lekko niemrawego Busquetsa oraz spóźnionego wślizgu Pique, wszystkie te elementy raczej można zrzucić na karb rozluźnienia spowodowanego prowadzeniem 4:1), a także brak komunikacji z Pique (uznajemy to za obopólną winę) przy dośrodkowaniu z pierwszej połowy.

Statystycznie nie był to zły mecz (2 kluczowe podania, 3 udane dryblingi, 3 odbiory), lecz pochylając się nad szczegółami można było mieć dużo zastrzeżeń do gry Brazylijczyka. Z jednej strony kilkukrotnie udanie uczestniczył w akcjach ofensywnych zespołu, popisując się błyskotliwymi zagraniami (piłkarska „siatka” na Balenciadze w 37. minucie, świetny cross do Neymara w 64. minucie). Z drugiej strony w defensywie przynajmniej dwa razy został ograny z dziecinną łatwością, czasem krył na radar oraz ogólnie „popisywał się” niewytłumaczalnymi podaniami wprost pod nogi rywala (51. oraz 64.minuta), choć trzeba przyznać, że liczba strat nie osiągnęła jakiejś wielkiej wartości (5). Zanotował zdecydowanie najmniej odbiorów z formacji defensywnej oraz dodatkowo popełnił delikatny faul na Adurizie przy wyniku 2:1, tuż przed wyjściem Barcelony na wyższe prowadzenie, który mógł mieć nieprzyjemne skutki.

Nierówny występ. Przeplatał skuteczne interwencje (jak świetny wślizg w 7. minucie czy też niezliczona ilość wygranych pojedynków główkowych) z zagraniami, które wprowadzały w nasza szeregi wiele nerwowości (ryzykowne podanie do Bravo w 2. minucie, główka w 32. minucie po małym nieporozumieniu z Bravo, skończyło się na słupku). Wraz z Mathieu stworzył solidny duet, który udanie rywalizował z Baskami w walce w powietrzu. Sam Gerard kilka razy z rzędu na początku drugiej połowy walczył o piłkę, często ratując akcję wślizgiem, w tym raz raz ryzykując brak trzeciego „piqueczątka”. Gołym okiem widać, że Gerard jest w dobrej dyspozycji, czego dowodem również może być piękna akcja w 67. minucie, kiedy przy linii bocznej „objechał” dwóch obskakujących go rywali, ale tym razem nie możemy wystawić mu lepszej oceny.

Podobnie jak w przypadku Pique – raz lepiej, raz gorzej. Momentami brakuje mu pewności, czego skutkiem są nie do końca zrozumiałe zagrania, jak choćby błąd przy wyprowadzaniu piłki tuż przed inicjacją drugiej akcji bramkowej Barcelony. Obie bramki miały swoje „źródło” w sektorze Francuza i Jordiego Alby.

Zaczął mało skupiony (za słabe podanie w 4. minucie oraz interwencja w 6. minucie, która zakończyła się rzutem rożnym i pierwszym strzałem Aduriza), jednak z czasem jego gra uległa znacznej poprawie. Nie był aż tak frustrujący jak momentami Dani Alves, ale zdecydowanie brakowało jakości, do jakiej nas już przyzwyczaił. Statystyka 7 strat oraz 12 odbiorów mówi wiele – chaotyczny występ.

Odwalił kawał dobrej roboty, można było długimi momentami odnosić wrażenie, że ostatnie kilkanaście miesięcy spadków formy odeszło w zapomnienie, a stary dobry Busquets ponownie szaleje, asekurując na zmianę linię ofensywną oraz defensywną. Na dobrą sprawę nie ma się do czego przyczepić (może odrobinę za duża liczba strat oraz zbyt apatyczne zachownie przy golu na 2:4), gdyż błędy, które popełnił to była raczej czysta „kosmetologia”, aniżeli coś naprawdę wartego przytoczenia. Niepodzielnie dzielił i rządził w środku pola, zapewniając stosunkowo dużą płynność gry na „gorącym” terenie przeciwko trudnemu rywalowi. Odbiór na 25. metrze przed bramką rywali około 40. minuty – palce lizać. W końcówce zagrał odważniej, czego skutkiem asysta nie w jego stylu przy bramce Pedro. Oby tak dalej!

Jego spokój , opanowanie i doświadczenie były wartościowym wkładem w ten mecz. Piłkarsko zaprezentował się solidnie, ale konkretna nagana za zmarnowanie dogodnej sytuacji po genialnym podaniu Leo (30. minuta), kiedy po minięciu bramkarza niepotrzebnie szukał dogrania. Warte podkreślenia jest jego przepuszczenie piłki od Messiego do Neymara przy golu na 4:1, niewielu zawodników ma taką zdolność „widzenia” boiskowego. 

Zaczął od dobrego odbioru po powrocie już w 1. minucie. Chwilę później zaliczył świetne wejście w linię ofensywną w miejsce napastnika, a podobna akcja w wykonaniu Xaviego po około pół godziny gry powinna skończyć się bramką - widać że jest to rozwiązanie wypracowane na treningach. Chorwat coraz lepiej rozumie na czym polega jego rola w drużynie. Dobrze asekurował partnerów, czego piękny przykład miał miejsce w 50. minucie, kiedy idealnie zatrzymał kontrę zabiegając linię ruchu z piłką gracza z Bilbao. Nie miał aż tak wielkiego wpływu na przebieg meczu jak chociażby Sergio (choć jego udział przy bramkach nr 3 oraz 4 jest nie do przecenienia), ale trzeba przyznać, że postęp w grze Ivana jest zauważalny – w Bilbao zanotował tylko 2 straty oraz miał najwyższy % celnych podań spośród graczy podstawowego składu!

Nie będziemy się produkować, bo i tak nie opiszemy tego słowami w sposób, który w pełni by odzwierciedlił to co wyprawia na boisku – lepiej po prostu oglądać mecze i się delektować. A takie akcje, jak przy golu na 5:2, wciąż przywołują do głowy myśl, iż Leo to chłopak z osiedlowego boiska bawiący się z młodszymi kolegami, a nie piłkarz samodzielnie rozbijający defensywy najlepszych drużyn świata. Nowy rok rozpoczął, wchodząc na poziom nieosiągalny dla nikogo innego. Jest wszystkim. Podziwiajmy go, bo prędko drugiego takiego gracza nie zobaczymy. Półtorej bramki oraz dwie asysty pozwoliły mu stać się najlepszym strzelcem oraz asystentem w historii Primera Divison. Chapeau bas, Legendo! 

Niezły mecz Urugwajczyka. Choć był dość mało pod grą (tylko 43 kontakty z piłką), to okazał się ważną postacią, jeśli chodzi o nasze poczynania ofensywne. Najpierw zmarnował genialne dośrodkowanie od Leo, trafiając wprost w rozpaczliwie interweniującego Iraizoza. Na szczęście dość szybko się zrehabilitował skutecznym strzałem zza pola karnego, w tej akcji pokazał czemu jest uznawany za jednego z najlepszych napastników świata oraz jak świetnie ma ułożoną nogę. Zakończył mecz z dorobkiem jednej bramki. Zszedł po brutalnym faulu Etxeity.

Zacznijmy od pozytywów. Był jednym z głównych motorów napędowych akcji w pierwszej części spotkania. Nieźle dysponowany jeśli chodzi o drybling (5 - najwięcej w drużynie). Strzelec gola na 4:1. STOP. Powinien być strzelcem gola na 5:1. Powinien być strzelcem gola na 6:2. Generalnie w wielu sytuacjach mógł się zachować lepiej, ale dopadła go jakaś kompletna niemoc, zbyt duże rozpreżenie i taka swoista brazylijska piłkarska niechlujność, kiedy zdaje sobie sprawę, iż jest lepszy od rywala. Miejmy nadzieję, że tym meczem wyczerpał limit podejmowanych złych decyzji.

Zmiana jak najbardziej na plus. Grał mądrze, a poza tym popisał się znakomitym dośrodkowaniem do Alby oraz pięknym technicznym zagraniem przy linii bocznej w 91. minucie.

Niezłe wejście, raz był ostro faulowany oraz rozegrał ładną akcję z Messim. Bardzo aktywny, widać w nim wielką ochotę do gry. Kandydat na pomocnika, jakiego nam brakuje. Miejmy nadzieję, że młodszemu z braci Alcantara uda się wykonać to zadanie.

Świetna zmiana. Bramka, 2 kluczowe podanie, duże zaangażowanie – idealnie sprawdził się w roli jokera.