Delikatnie spuścił z tonu, gdy koledzy wyprowadzili drużynę na bezpieczne prowadzenie. Przypomina się zwłaszcza gra nogami bramkarza Barcy i łącznie 16 strat. A poza tym? Poza tym było przepięknie. W 17' wystrzelił jak z procy i obronił próbę Moliny - posypały się oklaski. Gdy minutę później ViVi we wspaniałym stylu interweniował po strzale Juana Carlosa, z niedowierzania można się było tylko złapać za głowę. "Stykowy" moment meczu (0:0, nacierający gospodarze) zwiastował kłopoty i gdyby "wpadło" - wynik na pewno byłby inny, a o 3 punkty na gorącym andaluzyjskim terenie - znacznie trudniej. Za uzupełnienie noty i tytułu "ZM" niech posłużą porównania do parady Gordana Banksa "na" Pele z Mundialu 1970. Nie tylko ze strony Zubiego, ale i portali (LINK patrz wyżej), na których VV gościł nie raz i nie dwa w sekcji futbolowego kabaretu.

Bardzo nierówny mecz obrońcy z piłkarskim ADHD. Był stale pod grą na atakowanej połowie. I... miał ponad 15 strat. W przekroju całego meczu dobrze wywiązywał się z obowiązków pod własną bramką: wspierał stoperów w odbiorze, uganiał się za skrzydłowymi, zebrał 11 przechwytów. I... po naiwnej interwencji zafundował rywalom rzut karny. Cały mecz testował celownik dośrodkowań (i cierpliwość widzów)... aż dograł cudną piłę "na nos" Fabregasowi. Bądź tu mądry i oceń tu takiego! Przeważyło to, jak ważną rolę w Sewilli Alves pełnił taktycznie, udanie rozszerzając grę szeroko pod prawą linię, co tworzyło wolne przestrzenie Pedro i Neymarowi. Po kontuzji Messiego zasługi nominalnego obrońcy w ofensywie wzrosły. Długimi fragmentami między 20 a 80 minutą meczu Alves pełnił tak naprawdę rolę prawoskrzydłowego. Umożliwiło to Rodriguezowi pełnienie w wielu akcjach funkcji środkowego napastnika, a Fabregasowi regularne schodzenie w formację pomocy. Niższa nota dla Daniego byłaby zignorowaniem wartościowych dla zespołu niuansów jego gry.

Dwa frywolne zagrania pod presją na samym początku, współdoprowadzenie do obu dobrych okazji bramkowych gospodarzy przed 20. minutą meczu, ale później oglądaliśmy w wykonaniu Marca proces błyskawicznej boiskowej "regeneracji". Świetnie odbudował się na resztę spotkania i ponownie w ostatnich tygodniach był absolutnym liderem barcelońskiej defensywy. Dodatkowy zarzut: 9 strat. "Wyprowadzenie" akcji bramkowej Pedro traktujmy anegdotycznie, ale nawet ta sytuacja pokazuje, że Bartra interweniuje i głową, i "z głową". Dwie interwencje ratowały Barcy wynik (blok strzału i antycypacja kluczowego podania), łącznie 14 odebranych rywalowi piłek. Poza chropowatym wejściem w mecz - klasa.

Wbrew przedmeczowym przewidywaniom, to Puyi okazał się w tym meczu pomocnikiem Bartry w duecie stoperów, a nie odwrotnie. Jak zwykle waleczny na ziemi i aktywny w pojedynkach powietrznych, za obiegającymi jego strefę rywalami radził sobie relatywnie gorzej. Słaba forma w prowadzeniu piłki przyniosła wskaźnik tylko 77% (!) celnych podań i zaskakujące w przypadku Kapitana zbliżenie wolumenu strat w tym meczu (8) względem ogółu odbiorów (7).

Solidna postawa w obronie. Bez błędów, dobrze nadążał za akcjami, bronił ustawieniem i przewidywał zamiary rywali. Do poprawy postawa przy stałych fragmentach (częste krycie na radar) i dystrybucja piłek. Ta ostatnia z jednej strony przyniosła 9 strat, ale i asystę do Fabregasa - ważną, bo zabijającą gościom mecz. Coś za coś.

Zaskakująca w kontekście kilku ostatnich jego występów liczba trywialnych błędów i złych decyzji w rozegraniu/poprowadzeniu piłki. Szwankowało mu przyjęcie, skuteczność interwencji i przegląd pola. Ponad nasze ocenowe limes wystrzeliła Alexa wspaniała piłka do Fabregasa na 1:0. Takimi zagraniami imponował w Londynie, błysnął już w barwach blau i grana (Copa Catalunya z Espanyolem). Czas by trwale zagościły w repertuarze jego zagrań. Ogólny obraz gry poprawia też Songowi lepsza z czasem gra w defensywie. Przed przerwą miał kilka zbawczych dla zespołu interwencji pojedynczych, po przerwie interweniował z większą regularnością - nadal był to jednak poziom odległy od szczytu jego możliwości.

Skupiony raczej na pomaganiu Songowi w destrukcji (5 przechwytów) niż Fabregasowi w rozgrywaniu. Oddryfowanie do innych boiskowych zadań nie może przesłaniać, że Xavi w Sewilli ewidentnie nie miał swojego dnia. Wspominać jego udane akcje pod bramką G. Sary przyjdzie z trudem, bo było ich na lekarstwo. W międzyczasie można spojrzeć w statystykę strat. A tu straszy wyjątkowo pękata ;) szóstka!

W pewnym sensie spił śmietankę z kawy zagotowanej przez V. Valdesa, ale 2 gole i asysta wynikały ze szczerze świetnej gry pomocnika. Chyba nie zdarzyło się jeszcze ani w "La Roja", ani w klubie, aby Cesc tak zdominował swoją grą Xaviego i Iniestę podczas wspólnego występowania z nimi na boisku. O Messim nie wspominając... Fabregasowi zajęło trochę wejście w mecz, w I połowie poza akcją bramkową nie pokazał wiele. Zwolniony przez Songa i Xaviego z zadań defensywnych (o odbiorów w meczu, 2 faule), nadmiernie często gubił piłki. Za to po przerwie dał prawdziwy show. Jego wejścia "z drugiej linii" w pole karne co rusz dziurawiły obronę Betisu. W końcowym rozrachunku dały drużynie dwa gole. Na osobna laurkę zasługują prostopadłe piłki w II połowie. Szkoda, że żadna z nich nie przyniosła drużynie bramki. Każda było małym dziełem sztuki maga z Arenys.

Dla ofensywy FC Barcelony był w tym meczu jak ożywcza bryza. Z dużą chęcią schodził ze skrzydeł na środek ataku i z powrotem. Swoją ruchliwością wymagał dużej mobilności od obrońców rywali. Efekty widzieliśmy przy obu akcjach bramkowych Barcy do przerwy. Druga od początku do końca stanowi zasługę kanaryjskiego skrzydłowego, który tradycyjnie dołożył do swojego elektryzującego występu zasługi w przechwycie i gorliwy pressing. Taki Pedro jak z Betisem to dla klubu prawdziwy skarb!

Do momentu zejścia z boiska jeden z najmniej pożytecznych aktorów dla widowiska. Pierwszy porządny flirt z piłką zaliczył w tym meczu dopiero ok. 10 minuty. Później próbował coś zdziałać w paru akcjach na miarę swych możliwości tego dnia - ale tego dnia były one szczególnie wątłe. Co niestety potwierdziła odniesiona w 20. minucie na sewilskim kartoflisku kontuzja.

Przez blisko godzinę główny motorniczy barcelońskiej ofensywy. Paradoksalnie, bramkę zdobył po akcji, w którą piłkarsko był zaangażowany najmniej. Do przerwy człowiek-orkiestra: strzelał, podawał (w paru sytuacjach trochę zbyt altruistycznie, m.in. do Messiego i Pedro), dryblował i zdobywał przestrzeń dla kolegów. Mniej widoczny w drugiej odsłonie meczu, ale wtedy ujawnili się inni soliści. Zmarnowane prostopadłe piłki od kolegów każą obniżyć ocenę jego poczynań co najmniej o pół noty. Mimo to kolejny mecz, w którym Neymar daje do zrozumienia, że w stolicy Katalonii liderem ofensywy może być nieomal z miejsca.

Statystycznie wyglądało to trochę lepiej niż wizualnie. Wszedł z ławki, zagrał ok. 70 minut i zanotował kluczowe podanie przy pierwszym golu Fabregasa. OK? Nie do końca. Choć częściej niż Xavi przejmował inicjatywę w prowadzeniu gry, to jak na rywala o jakości środka pola jaką ma Betis, Iniesta powinien zdziałać dużo więcej. I może zdziałałby... innego dnia. Tylko 83% skutecznych podań i dwucyfrowa liczba strat potwierdzają, że wszystkich swoich możliwości na boisku nie wykorzystał sam Iniesta. W kilku akcjach pokazał swój kunszt i kreatywność - tylko czemu takich akcji nie było więcej?

Spędził na boisku blisko 20 minut i wyglądał na kogoś, kto nawet nie wie jak je wykorzystać. Co akcja, to strata bądź "bezpieczne" odegranie do boku/do tyłu. "Nie pchał" się do akcji. Bez ofensywnej agresji i energii, co wcześniej tak silnie charakteryzowało jego obecność na boisku. Odzyskanie dla zespołu Cristiana wygląda dziś na jedno z większych wyzwań stojących przed Gerardo Martino. Zwłaszcza teraz. W obliczu urazu Leo Barca potrzebuje Tello i potrzebuje go w formie.

Grał za krótko aby wystawić mu rzetelną ocenę. Czas młodego pomocnika nadejdzie, gdy wystartuje Puchar Króla!