Przy straconej bramce niewiele mógł zrobić. Poza tym wybronił kilka mocnych strzałów w środek bramki i dobrze wychodził do dośrodkowań, zarówno tych wyższych, jak i płaskich. Udanie rozgrywał piłkę nogami i zostawił pozytywne wrażenia po meczu.

Rzadko zdarza się, żeby boczny obrońca zdobył dwie bramki w jednym meczu i to do tego głową. W historii Barcelony w  Lidze Mistrzów była to dopiero pierwsza taka sytuacja. Francuz wiele razy dawał opcję do rozegrania i w ofensywie zagrał bardzo dobre spotkanie. Mógł mieć również asystę, ale Fermin został zablokowany. Gorzej było pod własną bramką, a to jest kluczowe dla oceny defensora. Podawał do rywali, znów za krótko zagrywał głową, dając niezłą okazję przeciwnikowi. Ostatecznie zostaje bohaterem, bo zapewnił bezcenne 3 punkty.

Od dawna nie jest w optymalnej formie i w tym meczu również był najsłabszym obrońcą. Bywał łatwo ogrywany, koledzy musieli go asekurować, a w rozegraniu ograniczał się do prostych podań lub zostawiał rozgrywanie Gerardowi. Przydałby mu się odpoczynek.

W defensywie niemal bezbłędny. Szkoda, że nie udało mu się ostatecznie przeciąć podania do Knauffa przy akcji bramkowej gości. Dostał też absurdalną żółtą kartkę, przy czym gra z napomnieniem na koncie w ogóle nie sprawiała, że stracił swoją pewność siebie i skuteczność. Kiedy drużyna miała problem ze stwarzaniem okazji, pokusił się o precyzyjne uderzenie z dystansu, za co plusik. 

Ocena wyjściowa. Wydawać by się mogło, że gdyby wracał na pełnym gazie przy straconej bramce miałby szansę powstrzymać strzelca. Do tego brak podejmowania ryzyka, dużo mniej aktywny od Kounde, a wybory jak zwykle pozostawiają wiele do życzenia. 

To jego powrót uchronił Barcelonę przed stratą drugiej bramki. Ubiegł Knauffa i dał się sfaulować, co tak drobiazgowy arbiter mógł spokojnie wycenić na drugą żółtą kartkę dla Niemca. Bardzo pewny w rozegraniu, zaliczył 2 kluczowe piłki, przy ponad 90% skuteczności podań. W obecnej formie, gdzie byśmy go nie ustawili zapewnia spokój.

Pedri jest sobą niemal w każdym meczu. Po powrocie po kontuzji zauważyłem, że zaczął podejmować więcej ryzyka przy ofensywnych piłkach. Częściej zdarza mu się przyspieszać grę, a przy tym ciągle zachowuje swój poziom w odbiorze, czy pressingu. Kolejny dobry mecz. 

Ocenę podnosi mu przypadkowa asysta. Wytrawniejsze oko kibica dostrzegło, że piłka nienaturalnie podskoczyła przed kontaktem ze stopą Hiszpana, stąd jej bardzo wysoka parabola. Poza tym próbował wchodzić w pojedynki, których skuteczność była zatrważająco niska. Decyzyjność również nie była najlepsza, warto też nadmienić, że to po jego nieodpowiedzialnej stracie Barcelona straciła ostatecznie gola. Udało mu się uzbierać 3 kluczowe podania, a na wyróżnienie zasługuje podanie do Ferrana. 

Słubiutko. Widać było duże zaangażowanie i chęci, ale niestety niewiele z tego wychodziło. Często blokowany czy nabijany przez przeciwników. Wielokrotnie przesadzał z agresją i zwyczajnie ostro i niepotrzebnie faulował rywali. Najsłabszy na boisku i słusznie zmieniony już przerwie.

Widać, że nie jest jeszcze w pełni sił i formy po dłuższym rozbracie z piłką. Szukał sobie miejsca na wielu pozycjach, ale na żadnej nie dał konkretów. Jedna fajna akcja przez środek zakończona strzałem i anulowana przez minimalnego spalonego asysta to zdecydowanie za mało. Oczywiście stale wielkim plusem Brazylijczyka jest jego praca w pressingu. To chyba nigdy się nie zmieni.

Wskoczył do pierwszej jedenastki po całkowitym odpoczynku w weekend. Wydawać by się mogło, że Polak na świeżości z zerowym dorobkiem bramkowym w tej edycji Ligi Mistrzów będzie bardziej pazerny i aktywny. Nic z tych rzeczy. Oglądaliśmy wolnego napastnika, który nie dawał swoim kolegom wielu opcji do zagrania do niego dobrej piłki. Kiedy w końcu udało mu się urwać został bardzo szybko dogoniony i ratował się oddaniem piłki do nabiegającego Rashforda. Do poprawy.

Dobra zmiana. Jego dokładne i mocno bite dośrodkowania były odpowiedzią Flicka na zamkniętą defensywę Eintrachtu. Taktyka okazała się skuteczna, a Anglik zanotował kolejną już asystę w tym sezonie i wyrasta na czołowego zawodnika Barcelony w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Poza tym był aktywny i dobrze współpracował z kolegami, szkoda niewykorzystanej sytuacji po podaniu Roberta.

Już w kilka chwil po wejściu Rekina mogliśmy zaobserwować różnicę na pozycji środkowego napastnika. Ruchliwość, zmysł do gry kombinacyjnej i dobre wychodzenie na pozycje połączone z nowo zyskaną pewnością siebie sprawiło, że Hiszpan stanowił spore zagrożenie dla przeciwników. Póki co widać, że jest w lepszej formie od Lewandowskiego i z całą pewnością zasługuje na podstawowy skład.

Słabe wejście Holendra. Wynotowałem co najmniej 2 sytuacje, w których bardziej kreatywny zawodnik podałby inaczej wyprowadzając kolegów na 100% sytuacje. Zmarnował też podanie do Yamala. Poza tym nie tracił piłek i był aktywny. 

Grał za krótko.

Grał za krótko.