Dziesięciu piłkarzy, którzy występowali w barwach Barcelony i Mallorki

• W najbliższą sobotę Barcelona zmierzy się z Mallorcą w 28. kolejce LaLigi
• Mundo Deportivo z tej okazji przypomina nazwiska dziesięciu piłkarzy, którzy występowali zarówno w katalońskim klubie, jak i w drużynie z Balearów
• Do największych postaci we wspólnej historii obu zespołów należą m.in. Samuel Eto’o czy Miguel Ángel Nadal

Samuel Eto’o

Kameruńczyk przeszedł do historii zarówno Mallorki, jak i Barcelony. W klubie z Balearów występował w latach 2000-2004 i w tym czasie stał się najlepszym strzelcem w historii występów Los Bermellones w Primera División (54 gole w 133 występach) oraz wygrał Puchar Króla. Dobre występy w Mallorce pozwoliły Eto'o na transfer do Blaugrany za 27 milionów euro. W Barcelonie spędził pięć lat i zdobył m.in. trzy mistrzostwa Hiszpanii i dwie Ligi Mistrzów. Właśnie z Eto'o w ataku Barca sięgnęła po swój pierwszy tryplet w historii. W sezonie 2005/2006 Kameruńczyk wygrał Trofeo Pichichi. Jest ósmym najlepszym strzelcem w historii Barcelony z 131 golami w 199 meczach. Dziś obchodzi 39. urodziny.

Andréu Fontàs

Środkowy obrońca zanotował tylko szesnaście występów w pierwszym zespole Barcelony, a w 2012 roku udał się na Majorkę, aby powalczyć z tamtejszym klubem o pozostanie w Primera División. To zadanie nie zostało jednak zrealizowane, a Fontàs przeniósł się później do Celty Vigo.

Giovanni dos Santos

Meksykanin tylko przez rok był w pierwszym zespole Barcelony. Mimo że imponował umiejętnością dryblingu, Pep Guardiola zdecydował się zrezygnować z jego usług. Dos Santos po kilku latach tułaczki po różnych klubach w 2013 roku wylądował w Mallorce. Rok dobrej gry w tej drużynie dał mu możliwość przeniesienia się do Villarrealu.

Maxi López

Argentyński napastnik był w Barcelonie przez półtora roku, ale ten okres był naznaczony głównie kontuzjami, choć w sezonie 2004/2005 potrafił strzelić gola Chelsea w 1/8 finału Ligi Mistrzów. W kolejnym sezonie był w kadrze zespołu, który sięgnął po triumf w tych rozgrywkach, choć na murawie spędził raptem minutę. W kolejnej kampanii reprezentował już Mallorcę, ale spędził w niej tylko rok. Później grał w wielu innych klubach, głównie włoskich.

Fernando Navarro

Wychowanek Barcelony był w pierwszej drużynie w latach 2002-2005. W katalońskim klubie obrońca nie zdołał jednak się przebić i trafił do Mallorki, w której grał przez dwa lata, zanim sprowadziła go Sevilla. Navarro niedawno zakończył karierę.

Miguel Ángel Nadal

Rosły obrońca całą swoją karierę związał z Mallorcą i Barceloną, jest więc być może najlepszym łącznikiem między tymi klubami. To właśnie na Balearach zadebiutował w seniorskiej piłce w 1986 roku. Pięć lat później trafił do Dream Teamu Johana Cruyffa, gdzie święcił wielkie sukcesy. Gdy nadeszła jesień jego kariery, wrócił w rodzinne strony i od 1999 roku jeszcze przez sześć lat występował w Mallorce.

Miquel Soler

Katalończyk zaliczył wiele znanych hiszpańskich klubów w trakcie swojej kariery. W Barcelonie grał przez cztery sezony: najpierw w latach 1988-1991, a później jeszcze w rozgrywkach 1992/1993. Następnie występował w kilku zespołach (m.in. w Realu Madryt), a karierę kończył w Mallorce. Spędził tam pięć lat i co ciekawe wystąpił w finale ostatniego w historii Pucharu Zdobywców Pucharów.

Ernesto Valverde

Były trener Barcelony właśnie w Mallorce zakończył piłkarską karierę w 1997 roku. Spędził w tym klubie zaledwie jeden sezon. Niewiele dłużej występował w Dumie Katalonii, którą reprezentował w latach 1988-1990. Zdobył z nią Puchar Króla i Puchar Zdobywców Pucharów.

Rafael Zuviria

Argentyński obrońca grał w Barcelonie przez pięć lat (1977-1982). Nie udało mu się zdobyć mistrzostwa Hiszpanii, ale sięgnął po dwa Puchary Króla i dwa Puchary Zdobywców Pucharów. Z katalońskiego klubu przeniósł się do Mallorki, gdzie spędził dwa lata.

Antoni Ramallets

Historyczny bramkarz Barcelony występował w Mallorce, zanim trafił do katalońskiego klubu w 1946 roku. Ramallets wrócił wówczas do miasta, w którym się urodził. Reprezentował barwy Blaugrany przez piętnaście lat, a w tym czasie zdobył m.in. sześć mistrzostw Hiszpanii oraz pięciokrotnie sięgał po Trofeo Zamora.