Henry: Kiedy podajesz piłkę do Iniesty, on zmienia się w Supermana

Thierry Henry przez trzy lata występował w jednej drużynie z Andrésem Iniestą. Francuz, który w barwach FC Barcelony zdobył wszystkie możliwe puchary, miał okazję z bliska przyglądać się magii kapitana zespołu Ernesto Valverde. W związku z nieuchronnie zbliżającym się odejściem Don Andrésa z Barçy były francuski napastnik postanowił oddać hołd swojemu koledze.

– Andrés jest człowiekiem, który przede wszystkim przemawia z piłką przy nodze. On nie udziela się zbytnio poza boiskiem, nie zobaczy się wielu wywiadów z jego udziałem, jednak gdy ma piłkę, może przemawiać całymi dniami – powiedział Henry, który dodał: – kiedy na niego patrzę, zawsze przychodzi mi do głowy myśl, że gdyby przeszedł obok ciebie w czapce, nawet byś się nie zorientował, że to był on. Jest dyskretny, stonowany, nie robi niczego na pokaz, a kiedy podajesz mu piłkę, on zmienia się w Supermana.

– Nie możesz go chwycić, zagra na jeden lub dwa kontakty, aby minąć przeciwnika, a to irytujące. To wszystko znajduje się jednak w jego głowie. Spójrz na niego. Czy wykonał dwa lub trzy małe kroki, aby cię minąć? Tak. Czy był szybki? Niezbyt? Czy był silny? Niespecjalnie – pochwalił swojego byłego kolegę z szatni Thierry Henry.

– Bardzo trudno jest zachować prostotę, kiedy możesz zrobić jeszcze więcej, a Andrés robi wszystko to, czego w danym momencie wymagają od niego meczowe okoliczności.  On być może nie był typem strzelca lub wybitnego asystenta, jednak zawsze mówię, że był tym piłkarzem, który kontrolował tempo gry. Tym, który nadawał rytm drużynie i decydował, kiedy trzeba ruszyć, a kiedy zostać. Później z przodu byli tacy zawodicy jak Neymar, Eto’o, Ronaldinho czy oczywiście Leo Messi, którzy robili to, co robili – kontynuował Francuz.

– Kiedy nie masz w zespole piłkarza, który kontroluje rytm, nadaje tempo grze, sprawia, że wszystko funkcjonuje jak trzeba, i decyduje, kiedy należy przytrzymać piłkę, wtedy gra nie wygląda tak samo. Wspólne występy z Iniestą sprawiały mi wielką radość. Cóż za zawodnik, cóż za umysł! – zakończył Thierry Henry.