W ciszy stadionu. Ziemia zadrżała w Barcelonie

Ile można pracować w czyimś cieniu? Wystarczy spytać „Miauczyka”. Obejrzeć kilka scen z udziałem tego, co „zawsze drugi”. I momentalnie widać jak na dłoni perspektywę Vilanovy.

Reakcja klubu nastąpiła po niespełna dniu. „Nigdy do niczego nie wykorzystywaliśmy choroby Tito”, oświadczył w imieniu Barçy i trenera wiceprezes Jordi Cardoner. Jego apel o zjednoczenie całego barcelonismo w momencie przejścia Pepa do klubu rywalizującego z Barçą na arenie europejskiej zabrzmiał wiarygodnie. Jakiekolwiek by nie były nieporozumienia Pepa z Rosellem, ewidentnie wyglądają mi na coś osobistego. Jak blisko Pep trzyma się z Laportą i czy ta relacja determinuje jego samopoczucie po opuszczeniu Camp Nou? Na premierowym wystąpieniu 11.07 w nowej roli miał inną minę niż ta z pożegnalnej konferencji w klubie. Skoro wtedy było OK, to czemu po roku przestało?

Z takimi pytaniami cisnącymi się na myśl, gwałtowna reakcja Pepa na konferencji i oskarżycielski ton przekazane długo po opisywanych zdarzeniach – uniemożliwiają mi sekundowanie jego wypowiedziom.

Nie ten czas. Nie ta forma. Klub ustami Cardonera ujął elegancko i delikatnie, że komu jak komu, ale Pepowi raczej nie wypada. Nie w ten sposób.

Wywołany do tablicy

Wkrótce po emisji słów Pepa w świat, FC Barcelona poinformowała o zorganizowaniu konferencji z udziałem Tito we wtorek, 16 lipca. Towarzyszyć trenerowi miał i Zubi.

„W Nowym Jorku spotkałem się z Pepem raz. Widzieliśmy się przez dwa dni (...) Przez kolejne dwa miesiące, po operacji i mojej terapii – już się nie spotkaliśmy. Nie z mojej winy. Pep nie zachował się w porządku i to mnie zaskoczyło. Nikt z zarządu nie wykorzystywał mojej choroby żeby go atakować. Pep nie ma racji, klub chciał mi pomóc i robił wszystko, co było trzeba” – żal w głosie Vilanovy zrobił wrażenie na wszystkich zgromadzonych w sali.

Vilanova powiedział, że potrzebował w tym czasie Pepa jako przyjaciela. Wskazał go wprost, bez zbędnych figur retorycznych jako odpowiedzialnego za brak takiego spotkania. Trudno się dziwić, że Tito poczuł się tym zawiedziony; widocznie dając temu wyraz w rozmowach z przedstawicielami klubu, którzy odwiedzali go później (jak Sandro Rosell). „Niezręcznie mi o tym mówić. On zachował się tak, ja zachowałbym się pewnie inaczej. Dziwnie rozmawia mi się z nim przez media” – zakończył wątek Vilanova, przechodząc w dalszej części spotkania z mediami do spraw kadrowych i transferowych.

Krajobraz „po”

Z całej tej wojenki wyłania się jeden prosty, przykry trochę wniosek. To by chyba było na tyle w kwestii, kto był człowiekiem Rosella, od kiedy i dlaczego. Tito był psychologicznym zakładnikiem przełożonych, die-hard-em prezesa. Został trenerem, bo pozwolił mu nim zostać Zarząd. Chcę tu podkreślić, że nie musiało to być złe dla klubu i zdobyte mistrzostwo jest tu silnym dowodem.

Tę jednostronną zależność wzmocniła dodatkowo konieczność wyjazdu mistera do Nowego Jorku. Nieobecność, którą wielu uważało za szkodliwą dla klubu, wymagającą powołania tymczasowego opiekuna przebywającego na rekonwalescencji szkoleniowca. Rosell zdecydował inaczej, wiedząc, że Vilanova jako trener będzie trenerem posłusznym.

Vilanova dostał zaś wielką szansę poprowadzenia klubu swego życia. Jeszcze większą, gdy spojrzymy na to przez jego okulary. Okulary osoby z cienia Pepa. Nic dziwnego, że od przejęcia stanowiska I trenera ani razu nie wystąpił publicznie przeciw swym szansodawcom. Na infantylność zakrawa zdziwienie wielu, że nie było inaczej.

Co opisane polemiki i ich odpryski przyniosą klubowi? Z punktu widzenia projektu sportowego i długofalowej stabilizacji w klubie, zaowocują pozytywnie czy niekoniecznie? W odróżnieniu od wielu culés nie uważam, aby którakolwiek z opcji miała większe prawdopodobieństwo ziszczenia się od drugiej. Sukces w sporcie zależy od zbyt wielu czynników. Atmosfery wokół klubu, wizerunku instytucji - też. Aczkolwiek ewentualne wystrzelenie duetu Neymar-Messi w stratosferę może przysłonić wszystkie inne jakościowe (drużyna, obrona) i polityczne (władze, post factum względem opisywanych zdarzeń: zmiana trenera) bolączki obecnej sytuacji w klubie.

Sukces w futbolu na najwyższym poziomie zależy od zbyt wiele zmiennych, aby silić się już dziś na proste wyjaśnienia, prognozy. Z głęboko posuniętymi wnioskami instant – poczekajmy. Wstrzymajmy się. Chociaż parę miesięcy. Nie dowiemy się, czy były pomocnik Pepa w tworzeniu jednej z najwspanialszych ekip klubowych w dziejach, awansowany na trenera z podpisem „klakier Zarządu” na tyle wizytówki - odnalazłby w sobie spokój i umiejętności, aby przywrócić tej drużynie jakość, triumfy i chwałę. Nie pozwoliło mu na to zdrowie.

Będę jednak z ogromną ciekawością obserwował, w jakim charakterze towarzyszył będzie Guardiola Laporcie podczas kolejnych wyborów w 2016 roku. Roku, w którym kontrakt Pepa z Bayernem właśnie się skończy. Niezależnie od okoliczności i aktualnej sytuacji w klubie, Barça nie potrzebuje od swojej legendy takich „niespodzianek”.

Mam nadzieję, że podobne słowa pod adresem osób, które zostały na Camp Nou – nie padną już ze strony Guardioli. Dlatego, że nie jestem cruyffistą, laportistą, guardiolistą, zamordystą czy vilanovistą. Ani rosellistą czy martinistą.

Jestem fcbarcelonistą. Jestem culé.

Epilog OK, panie i panowie. Ppsssss, wędrują w górę drzwi. Czas na wysiadkę z DeLoreana. 25 lipca, wtorek o parędziesiąt minut za nami. Nic dziwnego, że po tym wszystkim, co w międzyczasie, Pepowi jest "bardzo, bardzo trudno". Oby wyciągnął parę wniosków na przyszłość i nie torpedował już zbędnymi słowami swego piłkarskiego matecznika - niezależnie od tego, co sam osobiście czuje do obecnego prezesa klubu.

Oby konferencja po dzisiejszym meczu była w wypowiedziach publicznych trenera Bayernu zwiastunem powrotu Pepa, którego znamy najlepiej. Kulturalnego i emanującego spokojem dyplomaty mikrofonu.