Już nie będzie Leo Messiego w FC Barcelonie. Pożegnanie Leo Messiego z La Liga… Trzydzieści pięć pucharów, w tym cztery Puchary Europy, sześć Pucharów Króla, dziesięć za Mistrzostwo Hiszpanii. Kilkanaście lat startów. Fenomen sportowy. Powtarzalność sukcesów przez lata, przez dekadę, a przecież pierwsze bramkę w zawodowej karierze strzelił tu, na tym stadionie jako siedemnastolatek i było to przecież piętnaście lat temu. Coś niewiarygodnego! Co tydzień siadaliśmy, jak do telenoweli, żeby właśnie oglądać tę rywalizację. Fenomen socjologiczny! Ileż rzeczy można było mu przypisać podczas tej kariery? Że można w życiu wygrać ewidentnie bez układów. Że jest człowiekiem rzetelnym, solidnym, posłańcem wielkich wiadomości, wielkiej nadziei. Zaczynał jako idol kryzysowy, który miał nas prowadzić jako ambasador wspaniałego skoku cywilizacyjnego do Europy. Fenomen społeczny. Przecież my, dzięki tym transmisjom, żyliśmy życiem zastępczym. Był powodem ogromnej zbiorowej radości. Dał nam wiele. Bardzo wiele... Mam nadzieję, że z tych młodych chłopaków, którzy dzisiaj mają aspiracje, którzy oglądali Leo na całym świecie, jak Mistrz Świata Ousmane Dembele, który powiedział, że Leo go natchnął. Że uwierzą, że nie zmarnujemy tego fenomenu, jaki się stworzył przy oglądaniu Barcelony Messiego. Tego fenomenu popularności - 14,5 miliona, rekordowa telewizyjna widownia, kiedy odbierał szóstą Złotą Piłkę w swojej karierze, na gali w Paryżu. Trzynaście przeszło milionów - Finał Ligi Mistrzów w Berlinie. To Jego ostatnie zwycięstwo w Champions League i ta wielka radość nas, ludzi, którzy go oglądaliśmy. Państwo przed ekranami krzycząc, skacząc... Ja także krzycząc, skacząc... Po prostu... Było pięknie i coś się niewątpliwie zamknęło, ale miejmy nadzieję, że w sporcie będzie jakaś próba kontynuacji. Messimanii już nie będzie nigdy. Natomiast ważne, żeby były sukcesy sportowe i żeby coś po Leo Messim trwałego, bardzo trwałego, zostało. Dziękujemy Ci bardzo, Leo! Dziękuję Państwu. Do usłyszenia.