Następny mecz:  Atletico  -  Barcelona     ·  Niedziela, 26 lutego 16:15  ·  24. kolejka La Liga   ·  Transmisja: Eleven   ·  Kolejne mecze   ·  Terminarz

Michael Laudrup

Michael Laudrup urodził się 15 czerwca 1965 roku w Kopenhadze, stolicy Danii. Jest to były piłkarz reprezentacji swego kraju i kilku znanych klubów, obecnie trenuje duński klub Brondby IF. W czasach swojej kariery uważany był za jednego z najbardziej eleganckich piłkarzy świata. Jego popularność wśród fanów futbolu wciąż jest wysoka. W reprezentacji Danii Michael strzelił 37 bramek i zagrał w 104 meczach, co jest drugim wynikiem w historii, zaraz po 129 spotkaniach Petera Schmeichela. Od listopada 1994 Laudrup był kapitanem reprezentacji narodowej. W tej roli poprowadził Duński Dynamit w 28 meczach, aż do zakończenia kariery w czerwcu 1998 roku. W roku 1999 Michael został uznany Najlepszym Obcokrajowcem w Hiszpanii ostatniego 25lecia. W kwietniu roku 2000 został pasowany na rycerza przez królową Małgorzatę II, a poza tym otrzymał duński Order Danneborg. Ale do rzeczy.

Michael Laudrup jest członkiem rodziny z trzema generacjami piłkarzy. Jego ojcem jest były reprezentant Danii – Finn Laudrup. Najstarszy syn Michaela, Mads, jest kapitanem reprezentacji kraju u-17, zaś młodszy, Andreas, występuje w kadrze u-16.

Profesjonalnym futbolistą był również młodszy brat Michaela Laudrupa – Brian. Grał on w kadrze Danii między innymi na Mistrzostwach Europy w roku 1992, gdy Duński Dynamit nie miał sobie równych, niestety na tej imprezie zabrakło Michaela, czego powodem były różnice w poglądach między nim a ówczesnym selekcjonerem, Richardem Mollerem Nielsenem. W roku 2004, obaj bracia byli wymienieni na liście 125 największych żyjących piłkarzy ogłoszonej przez Pelego na 100lecie FIFA.

Michael Laudrup za czasów swej profesjonalnej kariery uważany był za najlepiej wyszkolonego technicznie piłkarza pochodzącego z Danii. W styczniu bieżącego roku został wybrany przez FIFA Najlepszym Piłkarzem swojego kraju w ostatnim 50leciu. Michael często wymieniany był w jednym rzędzie z najlepszymi piłkarzami świata, jego talent był wyjątkowy, co podkreślał zwłaszcza były reprezentant Francji Michel Platini, określając starszego z braci Laudrupów za jednego z najbardziej utalentowanych zawodników w historii futbolu, jednak zarzucając mu brak samolubności, z powodu czego Michael nie strzelał zbyt wielu bramek. Wolał rozgrywać piłkę. Na boisku grał czysto, pięknie, nigdy nie dostał czerwonej kartki. Preferował ośmieszać swojego bezpośredniego przeciwnika dryblingiem i zwodami, niż powalić go na murawę.

Laudrup był podziwiany za wybitną technikę, elegancję, głębokie, aczkolwiek co do milimetra, podania i drybling. Niesamowita była również jego wizja na boisku. Jak często mówił o Michaelu argentyński trener Realu Madryt, Jorge Valdano, „On ma wszędzie oczy.” Jego znak firmowy – spojrzenie w jedną stronę i podanie w inną – doprowadzało do rozpaczy wielu zawodników. Drybling Michaela Laudrupa był osłodą każdego meczu, w którym Duńczyk grał. W FC Barcelonie jego partnerem z boiska był Hristo Stoiczkow, który mnóstwo goli strzelił z podań Michelino, jak mówili o Michaelu kibice w Hiszpanii. Podczas pobytu w Realu Madryt, Laudrup dogrywał piłki Ivanowi Zamorano, który określił Duńczyka jako El Genio, czyli po prostu geniusza. Podczas całej kariery liczba jego asyst była niesamowicie wielka i praktycznie zawsze najwyższa w drużynie, w której akurat grał. A jak to się wszystko zaczęło?

Swoją karierę Michael Laudrup rozpoczął w duńskich klubach Kjobenhavns Boldklub oraz Brondby IF. Już w roku 1982, w wieku zaledwie 18 lat, został sprzedany do wielkiego Juventusu Turyn. Z powodu ograniczenia liczby piłkarzy zagranicznych w Serie A, Stara Dama wypożyczyła utalentowanego chłopca na 2 sezony do walczącego o utrzymanie rzymskiego Lazio. Mimo występów w ledwie przeciętnym klubie, Michael błyszczał w reprezentacji Danii na EURO 1984, rozgrywając wszystkie 4 mecze. Rok później powrócił do Juve, gdzie miał zastąpić...Polaka Zbigniewa Bońka, grając z Michelem Platinim i walijskim napastnikiem Ianem Rushem. W Juventusie Michael grał na tyle dobrze, że dostał powołanie do kadry narodowej na MŚ w roku 1986. Nie tylko Laudrup będzie pamiętał ten turniej, ale również kibice duńscy i nie tylko, a to z powodu jego efektownej i efektywnej solowej akcji, po której zdobył honorową bramkę w wygranym aż 6-1 meczu z Urugwajem. Michelino brał udział również w EURO 1988, gdzie strzelił jedną z zaledwie 2 bramek reprezentacji w całym, nieudanym zresztą, turnieju.

W 1989 roku sieci na 25latka z Danii zarzuciła słynna FC Barcelona. W Katalonii Michael pomógł klubowi osiągnąć ogromne sukcesy, grając pod batutą byłego kapitana narodowej reprezentacji Holandii, Johana Cruyffa. Laudrup, obok holenderskiego obrońcy Ronalda Koemana i bułgarskiego napastnika Hristo Stoiczkowa, był jednym z trzech dozwolonych zawodników zagranicznych w klubie. Nie da się ukryć, że wszyscy trzej byli głównymi filarami Dream Teamu Cruyffa. Ta świetna drużyna zdobyła 4 razy z rzędu Mistrzostwo Hiszpanii w latach 1991-94 oraz Puchar Europy w roku 1992. W czasie swojej kariery w stolicy Katalonii, Michael Laudrup dwukrotnie wybierany był Piłkarzem Roku w Hiszpanii. Problemy zaczęły się w roku 1994. Wtedy Duma Katalonii zatrudniła czwartą zagraniczną gwiazdę, brazylijskiego napastnika Romario. To oznaczało rotację w składzie, jako że w meczu mogło zagrać tylko 3 stranierich. Kiedy Laudrup nie zagrał w finale Pucharu Mistrzów 1994, przegranym zresztą 0-4 z AC Milan, wiedział, że to koniec jego kariery w Barcelonie.

W tym samym roku kontrowersje wzbudził jego transfer, gdyż na swojego następnego pracodawcę Laudrup wybrał odwiecznego wroga Azulgrany – Real Madryt. W tym samym sezonie Michael pomógł Królewskim wywalczyć tytuł mistrzowski i przełamać hegemonię Blaugrany. Tym samym Duńczyk stał się jedynym w historii La Liga piłkarzem, który zdobył mistrzostwo 5 razy z rzędu i to z dwoma różnymi klubami. Po tym sukcesie, następny sezon w Madrycie był bezbarwny, podobnie zresztą działo się na polu reprezentacyjnym. Michael na pewno nie ma zbyt wielu pozytywnych wspomnień po EURO 1996, gdzie obrońcy tytułu po remisie z Portugalią i porażce z Chorwacją nie mieli już szans na awans. Na osłodę pozostało zwycięstwo z Turcją. Michael nie strzelił tym razem bramki, ale jego brat zdobył ich aż 3. Czwartą dołożył Allan Nielsen. Pomimo zaledwie dwóch sezonów spędzonych w stolicy Hiszpanii, Michael Laudrup został sklasyfikowany na zaszczytnym 12 miejscu w internetowym plebiscycie gazety Marca na najlepszego piłkarza Realu w historii, zorganizowanym na 100lecie klubu w roku 2002.

Następnie Michael pojechał na sezon do Japonii, by tam grać w zespole Vissel Kobe. Po nieudanej próbie zawojowania Azji wrócił do Europy, by pomóc z zdobyciu tytułu Mistrza Holandii Ajaxowi Amsterdam. Jego ostatnie mecze w karierze przypadły na Mundial we Francji w roku 1998, gdzie jako kapitan poprowadził Duński Dynamit do ćwierćfinału, gdzie minimalnie lepsi (3-2) okazali się Brazylijczycy. Michelino pokazał raz jeszcze swój kunszt, gdy patrząc w lewo zagrał na prawo ponad obrońcami do niepilnowanego rezerwowego Ebbe Sanda, który strzelił bramkę na 3-0 w wygranym 4-1 spotkaniu z Nigerią. Po zakonczeniu profesjonalnej kariery w wolnym czasie grywał jeszcze w drużynie oldbojów Lyngby Boldklub.

Po zakończeniu w barwach amsterdamskiego Ajaxu kariery piłkarskiej w wieku 36 lat, Michael Laudrup poświęcił się zawodowi trenera. Już w roku 2000 został asystentem selekcjonera reprezentacji Danii, Mortena Olsena. Duński Dynamit grał wtedy formacją 4-2-3-1 z dwoma szybkimi skrzydłowymi oraz opieraniem gry na szybkich, dokładnych podaniach i tym samym długim utrzymywaniem się przy piłce. Olsen z Laudrupem doprowadzili Danię do fazy pucharowej Mistrzostw Świata 2002, jednak w pierwszym meczu po wyjściu z grupy ulegli Anglikom aż 0-3. Po tym turnieju Michael przyjął ofertę Brondby i został trenerem tego pierwszoligowego klubu duńskiego. Jako asystenta zatrudnił Johna „Faxe” Jensena, który zdobył już Mistrzostwo Danii jako trener oraz grał z Laudrupem w drużynie narodowej.

Gdy Michael został trenerem Brondby, klub ten zaczął grać w podobnym stylu jak wcześniej duńska kadra duetu Olsen-Laudrup. Michelino zrobił spore przemeblowanie w składzie, pozwalając odejść wielu mniej lub bardziej doświadczonym zawodnikom oraz sprowadzając kilku nowych ofensywnie usposobionych graczy i wprowadzając do drużyny utalentowanych juniorów klubowych. Jednak Laudrup nie zapomniał, że dobry zespół to nie tylko atak, lecz również defensywa, w związku z czym sprowadził doświadczonego wówczas jeszcze czynnego gracza, obecnie asystenta trenera FC Nordsjaelland, Mortena Wieghorsta. Już w pierwszym sezonie trenerki Brondby Laudrupa doszło do finału Pucharu Danii, gdzie pokonało Odense BK. W końcu w roku 2005 Brondby wywalczyło dublet na arenie krajowej. Duża w tym zasługa trenera. Powszechnie wiadomo, że Laudrup wielkim piłkarzem był, ale czy będzie równie wielkim trenerem?

Wiecej informacji