Następny mecz:  Juventus  -  Barcelona     ·  Sobota, 22 lipca 18:00  ·  1. kolejka International Champions Cup   ·  Kolejne mecze   ·  Terminarz

Josep Guardiola Sala

Josép "Pep" Guardiola Sala urodził się 18 stycznia 1971 roku w Santpedor, mieście oddalonym od Barcelony o 73 km. Na boisku grał jako defensywny pomocnik. Mierzy 183 cm wzrostu, przy wadze 73 kilogramów. Guardiola swą przygodę z piłką rozpoczął w amatorskim Gimnastic Manresa, lecz bardzo szybko po tym fakcie przeniósł się do Barcelony, gdzie dołączył do młodzików klubu. W Primiera Divison debiutował 16 Grudnia 1990 roku w meczu z Cadiz. Po swoim debiucie został włączony na stałe do ”Dream Team’u” Johan’a Cruyff’a i zajmował na boisku pozycję defensywnego pomocnika. Stanowił bardzo trudną zaporę do przejścia, był bardzo utalentowany, znakomity techniczne i jak się później okażę, został filarem FC Barcelony na długie lata. Pierwszym ogromnym sukcesem ”Pep’a” było zdobycie
zdobycie Pucharu Europy w 1992 roku oraz cztery tytułu Mistrza Hiszpanii z rzędu w latach 1991-1994.

Dla Cruyff’a grał przed linią czterech obrońców, stając się łącznikiem pomiędzy grą Ronald’a Koeman’a z tyłu, przez Michael’a Laudrup’a, aż to Hristo Stoichkova, który królował w ofensywie Dumy Katalonii. Holenderski trener dał Guardioli szansę, którą ten błyskawicznie wykorzystał i stał się jedną z ważniejszym części ”Dream Team’u”, pełniąc rolę mózgu, duszy i ust Barçy; w wieku 20 lat stał się niekwestionowanym liderem Blaugrany.

Jest znakomicie zorganizowanym graczem, rozprowadzającym grę z wielką rozwagą i klasą, a kiedy trzeba umie przetrzymać piłkę, czy też pokazać swoje drugie oblicze, gdy Duma Katalonii była w opałach. Później w swojej karierze był utożsamiany z człowiekiem, który podawał do Romario. Ten drugi nazywany ”Niszczycielem”, wykorzystywał wszystkie te okazje z zimną krwią, nieraz przesądzając o losach spotkania, czy dając radość tłumą zasiadającym na Camp Nou. ”Pep” grał również u boku Ronaldo (a może to on grał u boku Josép’a?), innego znakomitego napastnika, który w swoim jedynym roku spędzonym w Barcelonie, był kluczowym elementem w drużynie, wtedy już Louis’a van Gaal’a. Szkoleniowiec ten preferował futbol totalny, który opierał się na ultraofensywnym stylu gry.

Guardiola zawsze był charyzmatyczną postacią drużyny. W 1997 roku przejął opaskę kapitańską od José Maria Bakero. W tym samym sezonie był kontuzjowany i w wyniku tego nie zagrał na Mistrzostwach Świata. Jeśli chodzi o reprezentację to rozegrał w niej 47 spotkań, debiutując w meczu z Irlandią Północną 14 października 1992 w Belfaście. Był w składzie złotej drużyny olimpijskiej z 1992 roku. Grał także na Mistrzostwach Świata w 1994. Później nie znalazł miejsca w składzie reprezentacji prowadzonej przez Javiera Clemente i nie pojechał na Mistrzostwa Europy w 1996 roku. Później jeszcze zagrał w Mistrzostwach Europy w 2000 roku.

Inni o Guardioli:

Abelardo: "Jest znakomitym graczem, lecz nie odkryłem Ameryki mówiąc to. Zawsze będę mówił, że miałem szczęście "żyjąc" 7 lat z nim".

Amor: "Mogę o nim mówić same dobre rzecz. Zawsze mieliśmy dobry kontakt, nawet wtedy gdy nie graliśmy ze sobą w jednym klubie".

Bakero: "Być wychowankiem i grać przez 10 lat dla klubu, to sprawa godna uwagi. Odkąd wszedł do podstawowego składu, zawsze był kluczowym graczem Barçy".

Begiristain: "Ludzie utożsamiają go z kimś, kto był dzieckiem, a w krótkim czasie stał się dorosłym liderem zespołu. Zdobył tym szacunek i podziw u wszystkich kibiców świata".

Eusebio: "Od swojego debiutu, wszyscy zauważyli zmianę w grze Barcelony. Jego inteligencja gry, sprawiła, że został mózgiem zespołu na wiele lat".

Julio Salinas: "Jest świetnym rozgrywającym i przydałby się każdej drużynie. Przy tym jest wspaniałą osobą, jestem dumny, że mogłem grać z nim w jednym zespole".

Vincente Miera: "Jest niezwykłym piłkarzem. Jestem szczęściarzem, że byłem jego trenerem, gdy zdobywaliśmy wspólnie złoty medal na Olimpiadzie w 1992 roku w Barcelonie".

Koeman: "Gdy wszedł do drużyny, był bardzo młody, lecz od razu zauważyłem jak wielkim będzie piłkarzem. Miał znakomity przegląd pola, świetną wizję gry, a jego najwiękrzą zaletą było to, że zawsze wiedział co zrobić z piłką. Na początku nie trzymał się blisko nikogo, ale później nasze realcje były bardzo silne, od tamtego czasu spędziliśmy wiele wspaniałych chwil razem. Pamiętam dzień, gdy graliśmy z Athletic Bilbado, a Real Madryt grał z Tenerife, rozmawiałem wtedy z "Pep'em", a on powiedział do mnie: "Wszystko co musimy zrobić to wygrać, wtedy jeśli Tenerife nam pomoże, będzie dużo lepiej. Ale nie może się stac tak, że i my i Real przegramy, bo wtedy przegramy też La Liga, a to będzie okropne".

Sukcesy:
Liga Mistrzów (1992), Puchar Zdobywców Pucharów (1997), 2 Superpuchary Europy (1993, 1998), 6 Mistrzostw Hiszpanii (1991, 1992, 1993, 1994, 1998, 1999), 4 Superpuchary Hiszpanii (1992, 1993, 1995, 1997), Puchar Króla (1997), Złoty medal olimpijski (1992)